روزي جنگي بود 3

داغ برادر

دو روز از عمليات والفجر مقدماتي گذشته بود. دو برادر از خميني شهر اصفهان به جبهه آمدند. يكي در گردان پياده و ديگري در واحد اطلاعات _ عمليات به خدمت مشغول شدند. اما هنگام عقب‌نشيني برادر بزرگتر مجروح شد. برادر كوچك‌تر سعي كرد او را به عقبه انتقال دهد، اما تانك‌هاي عراقي ترسي را در دلش انداخت.
نگاهي به پيكر برادر و تانك‌هاي دشمن انداخت. كنار او نشست و گفت: «من چه جوابي دارم به پدر و مادرم بدهم» بگذار با هم شهيد شويم. برادر بزرگ‌تر ملتمسانه از او خواست از آن‌جا دور شود. برادر كوچك به عقب بازگشت، اما نگاه از يگانه برادرش برنمي‌داشت. تانك‌ها آرام از روي پيكر برادر گذشتند. يك‌باره فرياد زد. نعره كشيد. يا ثارالله (ع)
حالا او تنها بر خاكريز نشسته بود و داغ برادر و جواب پدر و مادر.
   

منبع: كتاب طراوت يقين  

داغ معبر

دامادي

ما در كرخه منتظر بوديم. يك روزي مهدي به سراغم آمد و گفت: علي آقا با اجازه از شما مي‌خواهم به مرخصي روم. پرسيدم: چرا اين قدر عجله داري؟ صورتش از خجالت سرخ شد. با شرم پاسخ داد: آخر قرار است اين دفعه داماد شوم. از شنيدن اين خبر خوشحال شدم هنوز چند لحظه از رفتنش نگذشته بود كه صداي انفجاري مهيب سنگر را به لرزه درآورد. فرياد"يا حسين" سربازان به هوا برخاست. سراسيمه بيرون رفتم. باورم نمي‌شد. مهدي غرق در خون بود. همان جا كنار پيكر مطهرش نشستم و بي‌اختيار زمزمه كردم: مهدي جان داماديت مبارك    

منبع: سالنامه‌ي لشگر27 محمدرسول الله (ص) سال1385  

داماديت مبارك

داوطلب

حسين عالي از شهداي واحد اطلات و عمليات و نوجواني اهل زابل بود كه از چهره هاي خستگي‌‌ناپذير اين واحد به شمار مي‌‌آمد. شب عمليات كربلاي 5 به عنوان مسئول محور اطلاعات با گردان 410 همراه شد. قبلاً مسير را شناسايي كرده بود بدون كوچك‌ترين مشكلي گردان را به پشت موانع دشمن رساند. كنار سيم‌خاردار فرشي توقف كرديم. يكي از بچه‌هاي تخرب مشغول باز كردن معبر شد. عراقي‌ها پس از لحظاتي مشكوك شدند و اولين منور را شليك كردند. درگيري در محورهاي ديگر شروع شد و كم‌كم به محور رسيد. فرصت نبود. نمي‌توانستيم منتظر باز شدن معبر بمانيم بايد گردان را روي دژ مي‌رساندم. با نگراني به اطراف نگاه انداختم، هيچ راهي براي عبور ديده نمي‌شد. حسين به طرف سيم‌هاي خاردار رفت و خودش را روي سيم‌ها انداخت و گفت: از روي من عبور كنيد، معطل نشويد. بچه‌ها پا بر پشت حسين گذاشتند و به سرعت روي دژ ريختند.   

منبع: مجله شميم عشق  

در قلب سپاه دشمن

در كوچه ‌هاي خرمشهر

دشمن در انتهاي خيابان آرش مستقر بود. از مقر تا آن‌جا حدود چند كوچه فاصله بود. هنگام بازگشت صداي ناله‌اي به گوشم رسيد. خودم را سريع به آن‌جا رساندم. انفجار خمپاره‌ي گلوله‌ي آرپي‌جي، بچه‌ها را لت و پار كرده بود. معلوم نبود دست‌ها و انگشتانشان كجا افتاده. هرچي سعي كردم نتوانستم مجروحين را بلند كنم. تا اين‌كه بچه‌ها آمدند و كمك كردند.
ساعتي بعد نيز در كنار تعاوني آرش خمپاره‌اي در چند متري ما و پشت يك ماشين افتاده و از جايش دود بلند شد. تركش خمپاره چشمان محمود معلم را از او گرفت. جمجمه‌ي سربازي شكافت و مغزش بيرون ريخت. با ديدن اين صحنه بي‌اختيار فرياد زدم و گريه كردم. در همين لحظه بهنام دوازده ساله هم شهيد شد. تركش به قلبش خورد و چشمش سفيدي رفت. من فقط جيغ مي‌كشيدم كه برادرم حميد فرياد زد: «ساكت باشيد».
   

منبع: مجله طراوت  

در ميان آتش

در ميان شعله ‌هاي آتش

عمليات فرمانده‌ي كل قوا بود. يكي از نيروهاي دسته‌ي دوم مجروح شد و به زمين افتاد. فرياد مي‌كشيد: «كمكم كنيد دارم آتش مي‌گيرم.» هر لحظه خمپاره‌اي در كنارم منفجر مي‌شد. رزمنده به داخل گودالي كه گلوله‌هاي توپ و خمپاره به وجود آورده بودند افتاد.
راننده جيپ به او گفت: «ماشا‌الله تو رو با اين وزن سنگينت كي مي‌تونه برداره؟» كاميوني پر از مهمات به سمت ما آمد. راننده جيپ علامت داد، اما راننده كاميون بي‌محابا به سمت ما آمد. راننده جيپ فرياد زد: «بچه‌ها بريد تو سنگر،‌ الآن عراقيا كاميون را مي‌زنند. هممون تو آتش مي‌سوزيم». هنوز وارد سنگر نشده بود كه يك‌باره آن‌جا به جهنم تبديل شد.
از چشمان راننده‌ي جيپ خون مي‌چكيد. گيج بود. گرد و خاك كه فرو نشست بي‌آن‌كه بداند چه مي‌كند، به سمت خاكريز دشمن دويد. بچه‌ها دستش را گرفتند اما به هر طرف كه نگاه مي‌كردي ديدن پيكر پاره پاره‌اي آتش بر جانت مي‌زد. راننده‌ي جيپ طاقت نياورد و همان‌جا بي‌هوش بر زمين افتاد.
   

منبع: كتاب همچون پرنده اي در پرواز  

درانتظاراتاق عمل

درد يار

دوستانش مي‌گويند: در عمليات بدر در هورالعظيم يا مهدي‌گويان حمله را آغاز كرد. در عمليات به شدت مجروح و در بيمارستان بستري شد.
تركش خمپاره‌ي شصت به پاشنه‌ي پا و شكم وي اصابت كرد. كه جداره‌ي شكمش از بين رفت و كليه‌ي امعا و احشا شكمش بيرون ريخت. او براي جلوگيري از تضعيف روحيه‌ي افراد تحت فرمانش بلافاصله امعا و احشا بيرون از شكم را به سرعت داخل حفره‌ي شكم گذاشت و با دستمالي روي آن را پوشاند و با روحيه‌اي بسيار بالا يارانش را امر به پيشروي كرد و گفت كه نگران من نباشيد!
خودم براي درمان به پشت جبهه خواهم رفت! شما برويد جلو....
   

منبع: كتاب مجموعه ‌ي گل مجموعه ‌ي اول  

دست ياري حق

دستان شفابخش

روزهاي آخر زندگيم، در دل به خدا گفتم: «خدايا از تو در اين دقيقه‌هاي پايان عمرم مي‌خواهم كه چشم مرا به زيارت آقا امام زمان (عج) (حضرت مهدي (عج)) منورگرداني. خدايا به اين تنها آرزويم در حالي‌كه دستم از همه‌جا كوتاه است جامه‌ي عمل بپوشان،‌ مرا نااميد نميران.
لحظاتي گذشت، در عالم رؤيا خود را بر بالاي كوهي ديدم. مردي با قدي كشيده محاسن نسبتا كوتاه،‌ عمامه‌اي سبز بر سر و شال سبز بر كمر در مقابلم بود. از من خواست برخيزم، اما من گفتم: «نمي‌توانم. دوباره فرمود: «پسرجان، من به تو مي‌گويم بلند شو» با ناراحتي پاسخ دادم: «آقا نمي‌توانم مگر زور است. اصلاً شما خودتان اين بي‌سيم را برداريد و برويد! من زخمي هستم نمي‌توانم بلند شوم.
با مهرباني فرمود: «پسرم اين حرف چيست، بلند شو باباجان چيزي نيست بلند شو. با اصرار سعي كردم ايشان را متوجه كنم كه مجروح هستم و تركشي بزرگ در كمر دارم. او در حالي‌كه سعي مي‌كرد مرا دلداري دهد گفت: «پسرجان، بگذار ببينم، كجايت زخمي است، مطمئن هستي كه دوستانت گولت نزده‌اند، شايد سر به سرت گذاشته‌اند. سپس دستش را به محل تركش و كمرم كشيد و مرا از جايم بلند كرد.
وقتي ايستادم دستش را بر روي سر و پيشاني‌ام گذاشت و من را بوسيد، آن‌گاه فرمود: «پسرجان خيالت راحت باشد هوا روشن است، خودت نگاه كن چيزي نيست».
نگاه كردم، اثري از تركش و جراحات و لباس خوني نديدم، خواستم چيزي بگويم اما ديگر آن آقا آن‌جا نبود.
دستانم مي‌لرزيد، مولايم به ديدنم آمده بود و من غافل از اين نعمت الهي گستاخانه با او برخورد كرده بودم.
   

منبع: كتاب پيام جاودان  

دستان بريده ي ابوالفضل (ع)

دستان حنابسته

آسمان روستا را گرد و غبار فرا گرفته است. ترس برم مي‌دارد، بدن محمد تكلو را قرار است تشييع كنيم. تابوت را از روي زمين برمي‌داريم. پدر محمد جلومان است.
اشك توي چشمم حلقه زده. زن محمد شناسايي‌اش كرد، مي‌گفت: «از حناي دستش شناختم.» قبل از اينكه خبر محمد را بدهم خودش خواب ديده بود كه محمد شهيد شده و ما آورديمش روستا».
قبل از عمليات بود كه برايمان سخنراني كرد. آخرش هم گفت من با شما مي‌آيم اما با شما برنمي‌گردم؛ انگشترش را هم داد به علي كه بدهد به خانواده‌اش. اما علي هم توي عمليات اسير شد. انگشترش هم ماند توي دستش.
پدر محمد نگذاشته مادر محمد بيايد بالاي سرش، آخر محمد سر ندارد، آسمان روستا را گرد و غبار گرفته، ترس برم مي‌دارد، مادر محمد صبرش تمام شود و پدر محمد نتواند جلويش را بگيرد و بيايد بدن بي‌سر پسرش را نگاه كند و آنگاه كمر مادر بشكند و قامتش خم شود و....    

منبع: مجله جاودانه ها   -  صفحه: 13