روزي جنگي بود 3

من جزو اولين افرادي بودم كه در فتح خرمشهر وارد شهر شدم. پايم مجروح بود، از شدت درد لنگ لنگان به سمت بيمارستان خرمشهر به راه افتادم .جالب اين‌كه با اسلحه و تجهيزات و لباس سربازان ايراني از ميان عراقيان گذشتم و آن‌ها بي‌توجه به من حركت خود را ادامه دادند.
بيمارستان مملو از نظاميان مجروح عراقي بود. بي‌اعتنا به افراد وارد اتاق پزشك شدم و بي‌آن‌كه سخني بگويم پايم را به دكتر نشان دادم. او پايم را پانسمان كرده و آمپول ضد كزاز به من تزريق كرد.
هيچ‌كس حتي پزشك متوجه هويت من نشد و به عنوان يك مجروح ناشناس بستري و پانسمان شدم. وقت خروج از اتاق پزشك يك‌باره متوجه شد، من لباس نظاميان عراقي را بر تن ندارم. اسلحه‌اش را بيرون آورد و من علي‌رغم ميلم مجبور شدم او را به هلاكت برسانم و از آن‌جا فرار كنم.