روزي جنگي بود 3

شوخي فرمانده

غروب شبي كه قرار بود عمليات رمضان شروع شود، فرمانده بچه‌هاي گردان را پشت خاكريز جمع كرده و ملزومات انفرادي را توزيع نمود. براي يك گردان 22 نفره تقريباً 12 فانسقه وجود داشت.
برادراني كه فانسقه دريافت نكرده بودند به فرماندهي رفتند و درخواست فانسقه كردند. فرمانده بچه‌ها را جمع كرد و پس از سخنراني كوتاهي، خطاب به آن‌ها گفت: «ما از نظر مالي با مشكل مواجه شده‌ايم، به همين دليل فانسقه را هر دو نفر يكي استفاده كنيد.» ابتدا همه از تعجب دهانمان باز ماند اما با خنده‌ي فرمانده‌، صداي شليك خنده در فضا پراكنده شد.
   

راوي: سيدعلي اكبرموسوي  

منبع: ماهنامه سبزسرخ   -  صفحه: 6

شير بچه ي بسيجي

اواخر عمليات والفجر1، بسيجي نوجواني را ديدم كه زير آتش سنگين تفنگش را بغل كرده و به آن لب‌هاي قاچ قاچ شده‌اش زبان مي‌كشد. پرسيدم: «چته تشنه‌اي؟» ديدم نگاه عميقي به من انداخت ولي چيزي نگفت.
گفتم: «اگر زرنگ باشي مي‌توني از زير آتش عراقي‌ها سينه‌خيز بندازي توي كانال و برگردي عقب. اون‌جا آب هست، جگرت را خنك كن».
چشم‌هايش گرد شدند، با يك بغضي كه توي صدايش بود به من گفت: «مشدي! اگه مي‌بيني اين‌جا نشسته‌ام، واسه اينه كه رمقي به جونم نمونده. آره تشنمه خيلي! ولي به جون امام اگر به اندازه‌ي يه در قمقمه آب بود كه توي حلقم بريزم، اون وقت پا مي‌شدم و به اون بعثي‌هاي نامردي كه اون بالا دارن هلهله مي‌كنند نشون مي‌دادم به كي مي‌گن مرد!
از خودم شرمم اومد. توي آخرين پاتك اون شيربچه‌ي‌ بسيجي همون‌جا موند و با آن‌كه حتي رمق سرپا ايستادن را نداشت. نه فقط به عراقي‌ها كه به خود من و امثال من هم نشون داد كه چه‌قدر مرده.
   

منبع: سالنامه‌ي شيدايي لشگر27 محمدرسول الله (ص) سال1383  

شير كوهستان

شيرخوار شهيد

دكتر گفت: « فوري ببريدش اتاق عمل اورژانسيه، طفلك بچه يك دستش شيشه شير بود، يك دستش پفك، تركش نصف صورتش را برده بود.
از اتاق عمل آمدم بيرون، مادرش گفت: « خواهر، عمل تمام شد؟» با اشاره‌اي گفتم: « نه».
گفت: « چه‌قدر طول كشيد. خدا رو شكر شيرش را داده بودم والا زير عمل ضعف مي‌كرد. دو زانو نشستم كنارش، شك كرد و گفت: « عمل ...تمام ...شد.... » گرفتمش توي بغلم و دو نفري زار زديم.
   

منبع: ويژه نامه ي راهيان نور(جغرافياي بي رنگي)  

شيعه ‌ي سيد الشهدا است

تك تيراندازمان را صـــــدا زدم. با دست سنگــــري را نشانش دادم و گفتم: « اوناهاش اون‌جاست » اسلحه‌اش را برداشت. از دوربين اسلحه نگاه كرد و نشانه گرفت.
نفسش را حبس كرد. انگشت اشاره را گذاشت روي ماشه. يك دفعه انگشتش را برداشت و اسلحه را پايين آورد. چند لحظه بعد دوباره نشانه گرفت و شليك كرد. گفتــــم: «چرا دفعه‌ي اول نزدي؟» گفت: ‌«داشت آب مي‌خورد.»
   

منبع: نشريه ي تو فقط يك بار زندگي مي‌ كني