روزي جنگي بود 3

سنگر بتوني

سه روايت از يك ريش

روايت اول
در اردوگاه كرخه مي‌خواستم سوار اتوبوس شوم كه يك نفر با صورت سه تيغه روي پاگرد اتوبوس ايستاده بود. گفتم: «برادر كجا مي‌رويد؟» گفت: «مي‌رويم صفا كوچه‌ي وفا، پلاك... اهلشي بيا بالا» با خودم گفتم عجب آدمي است. توي اتوبوس هم با دقت او را زير نظر داشتم. مطمئن بودم او را جايي ديده‌ام. بالآخره جلو آمد و گفت: «بابا من هستم حاج محسن دين‌شعاري» باور نكردم، چون حاج محسن ريش بلند و قرمز رنگي داشت تا روي سينه.
روايت دوم
عصر همان روز حاج محسن در حسينيه سراغ شادكام رفت و با دست به شانه او زد. محسن گفت: آقا من با شما شوخي ندارم. حاجي سه مرتبه اين كار را كرد. محسن عصباني شده بود، حاجي با لبخند گفت: «منم حاج محسن دين‌شعاري.» آن روز آرايشگر به اشتباه بخشي از ريش دين‌شعاري را زده و زماني هم كه براي جبران اشتباه سعي كرده، بقيه‌ي ريش را هم برباد داده بود.
روايت سوم
حاج محسن پايش زخمي بود. به همين علت نمي‌توانست درست بنشيند. روي مين خم مي‌شد. او براي اين‌كه به بچه‌هاي ديگر روحيه بدهد هنگام خنثي كردن دست را داخل شاخك‌هاي والمري مي‌برد و مي‌گفت: «گوگوري مگوري بيا بغل عمو» اين تكه كلام حاج محسن ورد زبان بچه‌ها بود. رضايي گفت: «حاج محسن 3 مين را خنثي كرد و هنگام خنثي كردن چهارمي وقتي دستش را برد لاي شاخك‌ها تا گفت گوگوري... مين توي صورتش منفجر شد و ريش و صورت را به يك‌باره با خود برد.
   

منبع: مجله ياد ماندگار  

سه قرباني

سواري از نور

وقتي شنيد، نيروها بايد عقب‌نشيني كنند، همه را فرستاد، اما خودش ايستاد. اگر خط را رها مي‌كرد، دشمن سريع‌تر به رزمندگان اسلام مي‌رسيد. در همان دقايق تركشي به شقيقه‌اش خورد و بينايي‌اش را از دست داد. بي‌آن‌كه بتواند جايي را ببيند به راه افتاد. يك‌باره ميني در زير پايش منفجر شد و يكي از پاهاي او قطع گشت. همان‌جا بر خاك افتاد. خون‌ريزي زياد او را تشنه‌تر كرد.
بي‌اختيار فرياد زدم يا امام زمان (عج). هوا گرم گرم بود. كسي در كنارش نشست. دستي بر چشمان او كشيد. بطري آب را به او داد و گفت: «سلام برادر» صدا با تمام صداهايي كه شنيده بود فرق داشت. دستش را گرفت و گفت: بلند شو. درحالي‌كه به او تكيه داده بود، به راه افتاد. كمي كه از آن منطقه دور شد گفت: «اين‌جا بنشين چند لحظه صبر كن.»
لحظاتي گذشت. عبدالحميد (شهيد عبدالحميد حسيني) نگران و وحشت‌زده با ناله گفت: «آقا كجا رفتي؟ بزرگوارا! آقا كجا رفتي؟» در همين لحظه صدايش را بچه‌هاي گردان شنيدند او را سوار آمبولانس كردند و از نظرها دور شد. (آمبولانس رفت ولي من در فراسوي افق آن سواري را مي‌جستم كه با دستان نوراني‌اش عطش جانم را به جامي زلال از زلال عشق فرو نشاند، اما هنوز در خلسه‌اي سبز، آمدنش را به انتظار نشسته‌ام).
   

منبع: كتاب ترنم باران وپرنده  

سيزده كبوتر

سيم خاردار

مرحله‌ي اول عمليات محرم آغاز شده بود. دو گروهان ادغامي از ارتش و سپاه خط شكن بودند. فرماندهي اين دو گروهان را سروان ضرابي از ارتش و برادر علي مرداني از سپاه بر عهده داشتند.
وقتي به سيم‌هاي خاردار رسيديم هر دو به يكديگر نگاه كردند. انفجار گلوله‌هاي دشمن زمين را مي‌لرزاند. باز كردن رشته‌هاي سيم خاردار خسارت و تلفات زيادي به همراه داشت. اين دو فرمانده‌ي شجاع، بي‌د‌رنگ با دست‌هاي خود، سيم خاردار را براي عبور نيروها به طرف بالا كشيدند.
قطرات خون از لابلاي انگشت‌هاي آن دو در حال ريزش بود، ولي هم‌چنان سيم خاردار را در دست‌هاي مجروح و خونين خود مي‌فشردند تا نيروها به راحتي از زير آن عبور كنند.
مرداني همان روز به شهادت رسيد. ضرابي نيز روز بعد به آسمان پيوست.
   

منبع: كتاب نبرد ميمك  

سيم راهنما

شال سياه

در منطقه‌ي صفر مرزي به دنبال پيكر شهدا بوديم كه چشمم به گوشه‌اي از لباس و اوركتي كه لا به لاي گوني‌هاي مخفي شده بود، افتاد. به سراغش رفتم. پيكر غريب شهيدي را يافتم كه سر در بدن نداشت. بدون هيچ علامت شناسايي و فقط يك شال سياه بلند به كمرش بسته بود.
او را به مقر انتقال داديم و سريع به فهرست مفقودين مراجعه كرديم. فقط دو شهيد در اين منطقه مفقود بودند. در پرس و جو از بچه‌هاي گنبد از آن‌ها شنيدم كه فرمانده‌ي گردان آن‌ها به خاطر كمردرد و ناراحتي كليه عادت داشت يك شال سياه بلند به كمرش ببندد. ديگر سر از پا نمي‌شناختيم. پيكر سيد مختار حسيني (به حول و قوه‌ي الهي) پس از 10 سال به زادگاهش بازگشت.
   

منبع: ماهنامه سبزسرخ   -  صفحه: 6

شانه ‌هاي فرمانده

تقريباً روزهاي آخر عمر با بركت شهيدحسين نادري بود. فرمانده‌ي گردان 416 بيشتر اوقات را به راز و نياز و خلوت با خدا مي‌گذراند. بعضي وقت‌ها تنهايي و بدون سر و صدا به شكار تانك مي‌رفت.
يك شب كه مانور داشتيم، در تاريكي متوجه شدم كه لب پرتگاهي سرش را انداخته پايين و بچه‌ها بدون اطلاع پا روي شانه‌اش مي‌گذارند و بالا مي‌روند. حسابي خسته شده بود، اما در مانور كسي نمي‌بايد حرف مي‌زد.
من با اشاره كه حالت خواهش و اصرار داشت او را فرستادم جلو و به جايش ايستادم. بعد همه كه رفتند مرا بالا كشيد.
   

منبع: سررسيد سال 84 جبهه فرهنگي حزب الله  

شاهدان تشنه

سال 1360 بود كه در جبهه‌ي آبادان به ما اعلام كردند، عقب‌نشيني كنيد. اما به علت سرعت پيش‌روي سربازان عراقي به ناچار پيكر شهدا و مجروحين را نتوانستند به عقب انتقال دهند. من هم از ناحيه‌ي دست مجروح بودم. به علت شدت خون‌ريزي آن‌جا ماندم.
دو شبانه روز آن‌جا ميان دو خاكريز ايران و عراق، بر روي خاك‌هاي داغ مانديم. بعضي از مجروحان هر از چند گاهي به هوش مي‌آمدند و با ناله مي‌گفتند: «يا حسين (ع)، آب، آب» از صداي فريادشان تمام بدنم مي‌لرزيد.
چند مرتبه سربازان عراقي از صداي آن‌ها به سمت ما ‌آمدند. آن‌ها بي‌رحمانه مجروحين را به شهادت رساندند. يك‌بار نيز به كنار من آمدند، اما من بي‌حركت و بدون اين‌كه نفس بكشم آرام بر روي خاك‌ها خوابيدم و آنان به گمان اين‌كه من جزو شهدا هستم، از كنارم گذشتند.
   

منبع: كتاب روايت حماسه  

شاهدي براي مولا

در يكي از عمليات‌ها برادر نوجواني از بچه‌هاي آذربايجان، مجروح شد. نيروهاي ديگر كنارش جمع شدند، اما او از آن‌ها خواست كه مرا صدا بزنند. با عجله خودم را به او رساندم. كمي دلداريش دادم و گفتم: «مقاومت كن تا بچه‌ها تو را به عقب ببرند. با صدايي لرزان گفت: «حاج حسين موقعي كه آتش عراق زياد شد، ترسيديم و براي همين تعدادي از بچه‌ها عقب كشيدند. من هم ترسيدم مي‌خواستم به عقب بروم اما از آقا امام زمان (عج) خجالت كشيدم. براي همين سعي كردم عقب‌نشيني نكنم.»
الآن تو را خواسته‌ام تا شاهد بگيرم كه اگر آقا امام زمان (عج)‌ را ديدي بگو كه من تا آخرين لحظه ماندم و فرار نكردم.
   

منبع: ماهنامه سبزسرخ   -  صفحه: 6

شب مه ‌آلود

نوارهاي باريك خورشيد به روي درختان نويد رسيدن صبح را مي‌داد، اما من هنوز نتوانسته بودم. حتي پلك بزنم. خيلي خسته بودم در كمين دشمن داخل مه غليظي قرار داشتيم، صداي غرش هواپيماهاي دشمن تمام بدنم را به لرزه درآورده بود. خيلي ترسيده بوم و مدام زير لب خدا را صدا مي‌زدم.
ناگهان صداها قطع شد و ما بدون اين‌كه توانسته باشيم حتي يك سرباز عراقي را مجروح كنيم به مقر بازگشتيم. همه به دور ما حلقه زدند و از احوال ما پرسيدند. ما كه تعجب كرده بوديم، علت كارشان را پرسيديم. در جواب ما بچه‌هاي (ش.م.ر) گفتند كه دشمن منطقه‌اي را كه ما در آن‌جا قرار داشته بوديم، بمباران شيميايي كرده و از آن‌جا دور شده بودند. در دل خدا را شكر كرديم كه مه غليظي آن‌جا را دربرداشته و ما را از شيميايي شدن نجات داده بود.
   

منبع: ماهنامه سبزسرخ   -  صفحه: 13

شب يلدا

شجاعت ترس

در منطقه‌ي قلاويزان _ مهران بوديم. نوجوان بسيجي و كم سن و سالي با ما بود. يك شب كه گويي سر پست چرت مي‌زد، يكي از نيروهاي بعثي از كانالي كه در نزديكي سنگر بود بيرون مي‌آيد. اين برادر با ديدن او جيغي مي‌كشد و عراقي از پرتگاه به پايين مي‌افتد.
بعداً دوستان جنازه‌ي او را پيدا كردند و معلوم شد كه هميشه شجاعت و بي‌باكي دشمن را نمي‌كشد، بلكه اگر خدا بخواهد ترس هم مي‌شود دشمن را از پا درآورد!
   

منبع: سررسيد سال 84 جبهه فرهنگي حزب الله  

شجاعت يك رزمنده