روزي جنگي بود 3

سجده ‌اي به بلنداي ابديت

سجده ي وصل

در منطقه‌ي عملياتي كربلاي 5 پلي وجود داشت به نام پل وحدت كه در برابر خمپاره‌هاي دشمن بسيار مقاوم بود. نهر آبي در زير پل جاري بود. به اتفاق حسين به زير پل رفتيم تا وضو بگيريم. وقتي براي نماز آماده شديم، بچه‌ها داشتند شام مي‌خوردند. هرچه تعارف كردند، حسين با اصرار گفت: «تا نماز نخوانم چيزي نمي‌خورم.» نمازم كه تمام شد حسين قرآن جيبي مرا گرفت و آرام آيات الهي را زمزمه نمود. سپس قامت به نماز بست. اما در همان لحظه خمپاره‌اي نزديك سنگر منفجر شد.
از شدت انفجار چراغ فانوس داخل سنگر خاموش شد و حسين كه نماز مي‌خواند به روي من افتاد. وقتي دستم را زير سرش گرفتم، ديدم مقداري از انگشتم در زير لاله‌ي گوش حسين (سعيدي‌پور) فرو رفت و خوني شد.حسين براي آخرين بار نماز عشق را در كنار ملائك به پايان برد.
   

منبع: كتاب سجده ي وصل  

سرباز گارد عراق

سربازان امام زمان (عج)

عمليات والفجر مقدماتي بود كه همراه شهيد الياس حامدي در چادر نشسته و هريك در فكر بوديم كه چرا نتوانسته بوديم در عمليات شركت داشته باشيم. حامدي هميشه با خود يك راديوي كوچك داشت كه اخبار جبهه را از آن مي‌گرفت؛ يك آن ناخودآگاه توانستيم موج عراق را بگيريم.
گوينده‌ي خبر اعلام كرد كه قصد مصاحبه با چند اسير ايراني را دارند. شخصي اعلام كرد كه اهل انديمشك است و مي‌خواهد كه خبر اسيرشدنش را به اطلاع خانواده‌اش برسانيم. سپس تلفن خانه‌اش را گفت و ناگهان موج قطع شد.
شهيد حامدي شماره را يادداشت كرد و گفت: «برويم، و به خانواده‌اش اطلاع بدهيم.» بنا به دلايلي آن روز نتوانستيم خبر اسير شدن اين برادر را به اطلاع خانواده‌اش برسانيم.
شب حامدي در خواب دو سيد را مي‌بيند كه به او مي‌گويند: «چرا خبر اسير شدن اين برادر را به خانواده‌اش نداديد، او كودكي دارد كه ديشب تا صبح گريه كرده است، در ضمن شماره‌اي كه شما يادداشت كرده‌ايد اشتباه است.» سپس آن‌ها شماره‌ي درست را به او مي‌دهند.
وقتي الياس اين خواب را براي ما تعريف كرد، شگفت‌زده شديم. با هم رفتيم و اول شماره‌اي را كه خودمان يادداشت كرده بوديم گرفتيم، اما كسي جواب نداد. سپس شماره‌اي را كه در خواب به او داده بودند گرفتيم، پيرمردي با لهجه‌ي عربي پاسخ داد. بعد از احوالپرسي به ديدن او رفتيم و خبراسير شدن اين برادر را به او داديم.
پيرمرد در حالي كه اشك شوق در چشمانش جمع شده بود پاسخ داد: «تا امروز شك داشتم ولي ديگر باورم شد كه شما سرباز واقعي امام زمان (عج) هستيد.»
   

منبع: ماهنامه سبزسرخ   -  صفحه: 6

سعادت شهادت

حدود ساعت 6 يك برادر ارتشي كه يك لندرور عراقي را به غنيمت گرفته بود، به جاي ما آمد و روي جاده كه بغلش ما سنگر ساخته بوديم، در فاصله‌ي 50 متري ما پارك كرد تا با برادران ارتشي تيپ 5 هوابرد صحبت كند. همين كه از ماشين پياده شد، از سينه به بالا قطع شد و حتي ذرات گوشت و مغز سرش روي لباس‌هاي ديگر برادران ارتشي و بسيجي ريخت. اين اولين بار بود كه فردي در مقابلم اين‌گونه به سعادت شهادت دست مي‌يافت.    

راوي: شهيداحمدالهامي نژاد  

منبع: كتاب فاتح خرمشهر  

سفر به قلب عراق

اوايل آبان ماه سال 1359 عراق توانست پس از هجومي گسترده، خرمشهر را تصرف كند، صدام حسين نواي فتح قادسيه سرداد و آن‌قدر از اين اتفاق خوشحال شد كه اعلام كرد به زودي تمام ايران به تصرف عراق درخواهد آمد. بيچاره تا آخر عمر هم همين جور ساده لوح و زودباور ماند و آخرش هم همين چيزها سرش را به باد داد! مقاومت در برابر حملات عراق توسط ارتش و نيروهاي مسلح ايران بي‌نظير بود. نيروي هوايي هم در اين ميان بيكار نبود و حسابي از نيروي هوايي عراق زهر چشم گرفته بود به طوري كه هواپيماهاي عراقي وقتي در آسمان به جنگنده‌هاي ايراني برمي‌خوردند بي‌سر و صدا راهشان را كج مي‌كردند. در طول يك ماهي كه از جنگ مي‌گذشت، خلبانان شجاع هواپيماي شكاري بمب‌افكن اف‌4 توانايي خود را در بمباران دقيق اهداف استراتژيك در خاك عراق به اثبات رسانده بودند. به خاطر همين از سوي فرماندهي نيروي هوايي تصميم گرفته شد در جواب حملات عراق، نيروي هوايي ارتش جمهوري اسلامي ايران نيز اقدام به انهدام وسيع تأسيسات زيربنايي عراق كند. در همين اثنا فرمانده وقت پايگاه هوايي مهرآباد طي گزارشي دقيق خبر داد كه كارشناسان فرانسوي براي آموزش تعدادي جنگنده پيشرفته كه عراق از فرانسه خريداري كرده بود وارد عراق شده‌اند. به خاطر همين بچه‌هاي ما تصميم گرفتند يك خوشامد درست و حسابي به اين فرانسوي‌ها كه مثل نخود هر آش خودشان را قاطي جنگ ما كرده بودند، بگويند. به همين خاطر عمليات سلطان پي‌ريزي شد و قرار شد تعدادي شكاري بمب‌افكن فانتوم با پشتيباني هواپيماهاي رهگير اف‌14 اين عمليات را انجام دهند. كارهاي مقدماتي به سرعت در حال انجام بود. سرانجام سحرگاه روز 7 آبان سال 1359، پايگاه دوم شكاري تبريز نظاره‌گر غرش هواپيماهاي ايراني بود. براي غافلگيري هرچه بيشتر عراقي‌ها و دوستان فرانسوي‌شان، براي اولين بار تصميم گرفته شد كه هواپيماها از خاك تركيه وارد عراق شوند كه اين كار بعدها چندين بار انجام شد. بالاخره فانتوم‌ها هم‌چون شبح به موصل حمله كردند. اگرچه در اين عمليات هواپيماها مجبور شدند با چند جنگنده عراقي درگير شوند اما بالاخره فانتوم‌ها در اين عمليات توانستند به پايگاه هوايي الحريه در موصل حمله كنند.    

منبع: روزنامه جام جم  

سفر عشق

حقيقي در وصيت‌نامه‌اش از خدا خواست كه بعد از شهادت سر در بدن نداشته باشد و مانند مولايش حسين (ع) با پيكري بي‌سر در مقابل خدا حاضر بشود.
خداوند دعايش را اجابت نمود. او در سه راهي شلمچه به آرزويش رسيد. پيكرش را از روي چفيه‌ي مشكي‌رنگش كه بر روي شانه‌اش بود شناسايي كردند. دست‌هايش نيز هر دو قطع شدند. حقيقي راز سفر عشق را درك كرد و آسماني شد.
   

منبع: كتاب سفر عشق  

سقا

با قمقمه توي كانال پايين مي‌رفت و لب مجروحان را تر مي‌كرد. ريگ گذاشته بود توي دهنش خشك نشود، به هم نچسبد.
   

منبع: كتاب هوردرآتش؛روايت طلاييه و زيد   -  صفحه: 133

سقاي تشنه لب

سقاي كوچك

سلاح غنيمتي

به همراه نيروهايي كه از منطقه‌ي ما اعزام شده بودند، به صف ايستاده بوديم تا اسلحه‌ي خود را دريافت كنيم. همه يكي يكي اسلحه‌ي خود را تحويل مي‌گرفتند و مي‌رفتند. نوبت به من شد، بالاي سكو، روبه‌روي دريچه ايستادم، مرد با تعجب من را نگاه كرد و جلو آمد و با لبخند گفت: «شما برو پايين».
ناگهان سيل اشك از چشمانم روان شد. به سراغ مسئول گروهمان، بهتر است بگويم برادرم، رفتم. او كه از روز اعزام تا به حال به گريه‌هاي من عادت كرده بود با بي‌حوصلگي گفت: «حالا چرا گريه مي‌كني؟!» صبر كن علتش را سؤال كنم. رفت و من ماندم با قلبي كه در حال تپيدن بود.
اضطراب شديدي داشتم كه سعيد را در كنار خودم احساس كردم. او هم حال و روز خوبي نداشت مثل اين‌كه سعيد هم با لبخند و جمله‌ي شما برو پايين روبه‌رو شده بود. رامين به ما نزديك شد. در حالي‌كه نيشش تا بناگوشش باز بود. با اين‌كه رامين و سعيد دو سال از من بزرگ‌تر بودند ولي رامين از نظر جثه خيلي از ما بزرگ‌تر بود و با همين جثه توانسته بود مسئول آن‌جا را گول بزند و اسلحه را دريافت كند.
سعي كردم به او نزديك نشوم چون داشتم از ناراحتي مي‌تركيدم.... برادرم در حالي كه لبخندي بر لب داشت كه نشان از رضايتش بود به ما نزديك شد. رو به من و سعيد كرد و گفت: «بريد اسلحه‌هايتان را تحويل بگيريد».
با خوشحالي پريديم بالاي سكو و مسئول گفت: «شما دو تا بياييد داخل تا طرز فشنگ و خشاب گذاري را يادتان بدهم».
مسئول اسلحه‌خانه كه مردي ميان‌سال بود يك كلاشينكف قنداق تاشو و يك قنداق‌دار را به من تحويل داد. البته قنداق تاشو نصيب من شد، قنداق‌دار هم به سعيد رسيد. وقتي از اسلحه خانه بيرون آمديم، همه‌ي بچه‌ها دور ما جمع شدند و به تفنگ غنيمتي كه بيشتر به خاطر سبكي‌اش مورد استفاده قرار مي‌گرفت، خيره شدند. اخم‌هاي رامين هم، تو هم رفته بود. به نظرم در آن لحظه به قد بلندش كه تا چند دقيقه‌ي پيش به آن مي‌نازيد، نفرين مي‌كرد.
   

منبع: ماهنامه سبزسرخ   -  صفحه: 7

سلام بر امام زمان (عج)

سلام بر حسين (ع)

تك تيراندازمان را صدا زدم. با دست سنگري را نشانش دادم و گفتم: "اوناهاش اونجاست". اسلحه‌اش را برداشت از دوربين اسلحه نگاه كرد. نشانه گرفت، نفسش را حبس كرد، انگشت اشاره را گذاشت روي ماشه، يك دفعه انگشتش را برداشت اسلحه را پايين آورد.
چند لحظه بعد دوباره نشانه گرفت و شليك كرد. گفتم: چرا دفعه‌ي اول نزدي؟
گفت: داشت آب مي‌خورد.    

منبع: سالنامه سرداران عشق 1387  

سلام به امام رضا (ع)

سليمان خاطر

شب عمليات بود. شروع كرد به خواندن: امشب شهاد‌ت‌نامه‌ي/ امشب شهادت‌نامه‌ي/ عشاق امضا مي‌شود. فردا ز خون عاشقان اين دشت دريا مي‌شود / امشب خاطر هم بي‌بابا مي‌شود./
درست نشنيدم، از دوستم پرسيدم كي ؟‌ گفت: «سليمان خاطر» با خنده پرسيدم: «اين قضيه‌ي سليمان خاطر چي بود. حالا كه اين بنده خدا شب آخر مي‌گفت. دوستم گفت: «اسم پسرش را گذاشته سليمان خاطر».
   

منبع: سالنامه يادياران