روزي جنگي بود 2

10 تيرماه سال 1365 منطقه‌ي مهران شور و شوق خاصي داشت. از يك طرف گرماي سوزان تابستان و از طرف ديگر اشتياق جنگيدن با دشمن، حال و هواي خاصي به ما داده بود. فرداي آن روز حوالي شهر به سه نفر عراقي برخورديم كه به طرف نيروهاي ما مي‌آمدند.
با اشاره‌ي برادران بسيجي آن‌ها لباس‌هاي خودشان را درآوردند و با دست‌هاي بالا حركت كردند. يكي از آن‌ها فانسقه‌اش را برداشت، سوي آسمان برد و بوسيد؛ سپس حرفي به ما زد كه نفهميدم.
بي‌تفاوت فانسقه‌اش را از او گرفتم و به گوشه‌اي پرتاب كردم، اما خيلي زود پشيمان شدم، اما ديگر فايده‌اي نداشت.
در دلم غوغايي برپا بود. دلم طاقت نياورد و از يكي از هم‌رزمانم كه زبان عربي بلد بود خواهش كردم جريان فانسقه را از او بپرسد. عراقي در پاسخ به ما گفت: «من شيعه هستم و هنگامي‌كه براي جنگ مي‌آمدم مادرم پارچه‌اي را كه متبرك با خاك كربلا بود به من داد. پارچه را به فانسقه‌ام بسته سپس توصيه كرد كه هنگامي كه اسير شدي اين پارچه را به ايراني‌ها نشان بده، چون آن‌ها ارادت ويژه‌اي به اين امام بزرگوار دارند و تو را اذيت نخواهند كرد.»
خيلي ناراحت شدم و پس از اين‌كه عراقي‌ها را به عقبه فرستاديم،‌ دور از چشم همه گريه كردم و افسوس خوردم كه چرا اين هديه را به اين ارزاني از دست دادم.
   

صبح روز عمليات الله اكبر بود. ما پادگان دشت آزادگان را كه در نزديكي حميديه بود، به عنوان كمپ اسرا معين كرده بوديم. بچه‌ها حدود 200 نفر اسير را در آن‌جا نگه داشتند. خيلي جالب بود، هيچ‌يك از اين افراد افسر و درجه‌دار نبود.
بعد از دقت و وارسي بيشتر احساس كردم جاي درجه بر روي لباسشان پيداست. هرچه پرسيدم: «هيچ‌كس جواب نداد، براي توجيه بيشتر به آن‌ها گفتيم». امام عزيز ما فرموده‌اند: كه بايد با اسرا خوش‌رفتاري كنيم. اين حكم اسلام است و شما در جمهوري اسلامي به عنوان ميهمانان ما محسوب مي‌شويد.
هركس افسر است خودش بلند شود و خود را معرفي كند. ما به او كاري نداريم ما اگر مي‌خواستيم شما را اعدام كنيم كه تا اين‌جا نمي‌آورديم. ما پاسدار اسلام و سپاه اسلام هستيم و مجري اسلام و قرآن. اين‌كه مي‌خواهيم افسران خودشان را معرفي كنند به اين دليل است كه مي‌خواهيم از اطلاعات آن‌ها براي عمليات استفاده كنيم. ما مي‌دانيم كه در بين شما افسر هست.
سخنم كه تمام شد افسري برخاست و مردد گفت: «من خودم را معرفي مي‌كنم. سروان جويان النقيب اهل بصره» او را در آغوش گرفتم و رويش را بوسيدم. سپس پرسيدم: «چرا از اول خودت را معرفي نكردي؟»
با شرمندگي پاسخ داد‌: ما حالا حقيقت را فهميده‌ايم. رژيم بعث به ما القا كرده بود كه در عمليات هر طور شده اسير نشويد. چون در ايران يك پاسدار قوي هيكل هست ( منظور برادر افشاري بود) كه در دستش شمشيري دارد، با يك دست موها و سر اسير را مي‌گيرد و با دست ديگر كه در آن شمشير است با يك ضربه سر اسير را از بدن قطع مي‌كند.» هنوز سخنش تمام نشده بود كه بچه‌هاي ما زدند زير خنده.
اسير ادامه داد: لذا ما تا چشممان در كمپ به شما افتاد، گفتيم اين همان است كه به ما گفته‌اند. هر وقت كه شما بيرون مي‌رفتيد. احساس مي‌كرديم شمشير به دست برخواهيد گشت. اما الآن كه اين سخنان را گفتيد اعتماد كردم، خودم را معرفي كردم. بعد از او 20 نفر ديگر بلند شدند و پشت سر هم خود را به عنوان افسر معرفي كردند.
   

بحبو‌‌حه‌ي عمليات بود. پشت سر هم گلوله‌هاي آرپي‌جي را جا مي‌زد و بي‌وقفه شليك مي‌كرد. دشمن آتش سنگيني مي‌ريخت و امان بچه‌ها را بريده بود. در حالي كه ايستاده بود و آرپي‌جي توي دستش بود به گلوله‌اي كه نزديك من بود اشاره كرد.
با تعجب گلوله را به دستش دادم و پرسيدم: «چرا حرف نمي‌زند؟» يكي ديگر از بچه‌ها در حالي كه اشك توي چشمانش حلقه زده بود، با بغض گفت: «از ديشب تا حال آن‌قدر آرپي‌جي شليك كرده كه نه گوشش مي‌شنود و نه زبانش براي گفتن باز مي‌شود.» دلم گرفت. بغضم تركيد. بقيه‌ي گلوله‌ها را دم دستش گذاشتم و قبل از اين‌كه اشك گونه‌هايم را خيس كند از او دور شدم.
   

آن روز غروب دلهره‌اي عجيب سراسر وجودم را فرا گرفته بود. نمي‌دانستم فرمانده پاسخش مثبت است يا نه. انتظار به پايان رسيد، چادر فرماندهي كنار رفت و فرمانده‌ي گروه‌ها يكي پس از ديگري از چادرها بيرون آمدند.
فرمانده‌ي ما آقا حسن بود، مردي شريف و با خدا. با لبخند نزديك شد و سؤالم را از نگاهم خواند، با اخم گفت: «جثه‌ي تو كوچك است و توان بلند كردن آرپي‌جي را نداري». با اصرار و پافشاري من بالاخره قبول كرد كه كمك آرپي‌جي و پرچم‌دار لشگر باشم.
پرچم خيلي سنگين بود، توان بلندكردنش را نداشتم اما پيش خودم گفتم: «پرچم‌دار اسلام در عمليات بودن سعادت مي‌خواهد». با گفتن اين جمله كه مانند نيرويي غيبي بود يا علي گفته و پرچم را بلند كردم. به ياد گفته‌هاي آقا حسين افتادم كه سفارش كرد: «به هر قيمتي كه شده پرچم را از دست نده».
بنا به دلايلي در آن شب عمليات اجرا نشد و دستور عقب‌نشيني صادر كردند. در راه بازگشت باد تندي مي‌آمد. پرچم سنگين بود و توان راه رفتن را از من گرفته بود. سنگيني اسلحه‌ي كلاش و حمل 4 قمقمه‌ي آب و خشاب و فشنگ از يك طرف و سنگيني پرچم از طرف ديگر تعادل راه رفتنم را بر هم مي‌زد.
در دل فقط از خداوند كمك خواستم كه به من نيرو دهد تا پرچم را سالم برگردانم. ناگهان فكري به ذهنم رسيد، چوب پرچم را از پارچه جدا كرده و پارچه را به گردنم گره زدم و خودم را به سرعت به لشگر رساندم.
آرپي‌جي‌زن كه همراه من بود به خاطر چند باري كه در وسط لشگر فاصله انداخته بودم سرم فرياد كشيد. به دل نگرفتم و به راهم ادامه دادم. به هر ترتيبي كه بود آن شب، هم خودم و هم پرچم را سالم به مقصد رساندم.
از اين‌كه توانسته بودم گفته‌ي فرمانده‌ي خود را عملي كنم خوشحال بودم و به خاطر اين خوشحالي نماز شكر به جا آوردم.
بعد از چند روز آقا حسين به سراغم آمد و گفت: «پرچم را از دست دادي يا نه؟!» با خوشحالي گفتم: نه با تعجب گفت: «پس پرچم را برو بيار» سريع رفتم و پرچم بدون چوب را آوردم و از شرمندگي به خاطر از دست دادن چوب پرچم سرم را پايين انداختم. ناگهان دست نوازش فرمانده را بر روي صورتم حس كردم در حالي كه تمام صورتم از شدت شرمندگي سرخ شده بود. سرم را بالا برده و به صورت آقا حسين نگاه كردم كه او مي‌گفت: «تو امتحانت را خوب پس دادي جوان».
   

خيلي از شماها حتماً نام عمليات كركوك به گوش‌تان خورده است. دو روز از شروع جنگ تحميلي مي‌گذشت. بعد از حمله اوليه نيروي هوايي ايران رژيم بعث كه فكر مي‌كرد با نخستين حمله‌اش70 درصد از نيروي هوايي ايران را از بين برده است در بهت و حيرت دست و پا مي‌زد. قرار بود كه نيروي هوايي ايران، نيروي هوايي عراق را به كلي نابود كند اما براي رسيدن به اين هدف بايد به پايگاه‌هاي هوايي زيادي حمله مي‌كرد كه بعضي از آن‌ها توسط پدافند قدرتمندي محافظت مي‌شد و رسيدن به آن كار سختي بود. يكي از اين پايگاه‌هاي مهم، پايگاه هوايي كركوك بود. تصميم گرفته شد نزديك‌ترين پايگاه به كركوك در ايران مأمور انجام اين عمليات باشد و اين پايگاه جايي نبود جز پايگاه هوايي تبريز.
بعد از بحث و بررسي زياد قرار شد هواپيما‌ها صبح زود بعد از پرواز ارتفاع را تا 15000 پا بالا برده و با نزديك شدن به مرز، ارتفاع را كم كرده و از لابه‌لاي دره‌ها و ارتفاعات عراق، راه كركوك را در پيش بگيرند و پس از بمباران هدف، از همين مسير بازگردند. اين اولين بار بود كه نيروي هوايي ايران به كركوك حمله مي‌كرد و به خاطر همين كسي به درستي نمي‌دانست در اين شهر چه چيزي انتظار قهرمانان ما را مي‌كشد. با اين همه بالاخره خلبانان همگي سوار هواپيماها شدند و به زودي در دل آسمان جاي گرفتند. هوا به قدري صاف بود كه كوه‌هاي مرزي را به راحتي مي‌شد ديد. طبق نقشه پروازي جنگنده‌ها بايد از سمت غرب به پايگاه هوايي كركوك حمله مي‌كردند. پس از گذشت چند دقيقه‌اي ناگهان فرمانده دسته پرواز در يك آن اوج گرفت و به ارتفاعي رفت كه مي‌توانست بمب‌هاي خود را رها كند. باند پروازي دشمن درست در زير هواپيما بود، فرمانده دسته پروازي كه گويا منتظر چنين چيزي بود بي‌وقفه به طرف باند شيرجه رفت. ضد هوايي‌هاي دشمن از هر طرف شروع به شليك كردند.. ليدر دسته در وسط شعله‌ها بود ولي اين غيور مردان ترسي از ضد هوايي نداشتند و تنها به هدف مي‌انديشيدند و فرمانده دسته در ذهن خود به اين مي‌انديشيد كه از فاصله مطلوب بمب‌ها را رها سازد.    

عمليات كربلاي 1 بود كه در پادگان متوجه حضور يكي از فرزندان رياست جمهوري آن وقت شدم. «سيدمجتبي حسيني‌خامنه‌اي» او را قبلاً مي‌شناختم.
خيلي تحت تأثير قرار گرفتم كه پسر رئيس‌جمهوري مملكت در گردان عملياتي شركت كرده است، ولي بعد پيش خودم گفتم: ممكن است چند روز بماند و بعد براي هميشه برود. ولي با گذشت زمان شرمنده‌تر مي‌شدم؛ چون او پا به پاي بقيه در تمام مراسم شبانه‌روزي و «اردوگاه تاكتيكي كرخه» شركت كرد. بعد هم در كنار خودم در عمليات حاضر شد.   

يك روز قبل از شهادت هادي دلم عجيب شور مي‌زد. براي اين‌كه اضطراب و دلتنگي‌ام را كاهش دهم، به سراغ زينب رفتم تا بلكه با بازي و حرف زدن با او نگرانيم برطرف شود. در ميان صحبت‌هايم پرسيدم: «زينب جان بابا كي مي‌آيد؟» انتظار داشتم مثل هميشه با زبان بچه‌گانه‌اش بگويد: «اگه دوتا اگه سه تا بخوابيم بابا مي‌آيد» اما گويي زينب از راز بزرگي مطلع بود. با حالتي غم‌گرفته پاسخ داد: «مامان هرچند تا بخوابيم باز هم بابا نمي‌آيد. مامان بابا ديگه نمي‌آيد».
دستانش را به گرمي فشردم. او فقط سه سال داشت.‌ بغضم را فرو خوردم تا اين‌كه ساعت 3:30 دقيقه‌ي روز بعد خبر شهادت همسرم هادي فضلي را برايم آوردند. نگاهي به زينب انداختم كه اشك‌ريزان از پنجره بيرون را نگاه مي‌كرد تا كي پيكر خون‌آلود پدر را برايش بياورند.