روزي جنگي بود 2

تلفن هندلي

يك روز سرپرست بودم كه تلفن هندلي بعد از مدت‌ها زنگ زد. گوشي را برداشتم. يك نفر به زبان فارسي پرسيد. خمپاره‌اي كه الان زدند به كجاي شما خورد. ما هم ساده و از همه‌جا بي‌خبر گفتيم به فاصله‌ي چهل متريمان.
گفتند: «الآن مي‌زنيم نزديك‌تر بعد با كمال پررويي دوباره بعد از اين‌كه يك خمپاره برايمان فرستادند. تلفن زدند كه حالا كجا خورده؟ باز هم متوجه نشديم و پاسخ داديم: «حدوداً 10 متري ما. بعد فهميديم كه اين تلفن به سنگرهاي عراقي وصل است. البته اين را زماني فهميديم كه از پشت تلفن برايمان ترانه پخش كردند.
   

منبع: سالنامه يادياران  

تمرين فرار

سال 1360 به عنوان بسيجي وارد جبهه شدم. بار اولم بود كه منطقه را از نزديك مي‌ديدم. چيزي از اخلاص و ايمان بچه‌ها نمي‌دانستم. چند وقتي بود، برادري را مي‌ديدم كه با پاي برهنه روي شن‌هاي داغ خط اول راه مي‌رود. كنجكاو شدم. روزي از او علت اين كارش را پرسيدم.
گفت: من تا حالا دوبار اسير شده‌ام و هر دوبارش را فرار كردم. عراقي‌ها اولين كاري كه مي‌كنند در آوردن پوتين از پاي بچه‌هاست. من دفعات قبل كه فرار كردم سخت مي‌توانستم بدون كفش در صحرا بدوم، اين است كه دارم تمرين فرار مي‌كنم تا اگر دوباره به چنگ دشمن افتادم مشكلي نداشته باشم.
   

منبع: سررسيد سال 84 جبهه فرهنگي حزب الله  

تمسك به قرآن

چند شب قبل از عمليات نصر4، به همراه شهيد اسكندر انوري، فرمانده‌ي گردان‌ها و دسته‌ها براي شناسايي به منطقه رفته بوديم.
وقتي به پشت سيم‌هاي خاردار رسيديم، اسلحه‌ي يكي از بچه‌ها از دستش افتاد و دشمن متوجه حضور ما شد. خواستيم كه با آن‌ها درگير شويم، اما شهيد اسكندر به ما دستور داد كه از جايمان تكان نخوريم و آيه‌ي وجعلنا را بخوانيم. به لطف خدا، بعد از دو ساعت جستجو، عراقي‌ها ما را پيدا نكردند و ما توانستيم خود را به پشت سنگرها برسانيم و بعد از شناسايي بدون هيچ مشكلي به قرارگاه برگشتيم.
   

منبع: كتاب روايت عشق جلد3  

تنگه ي احد

تنها پسر

از كندن قبر كه فارغ شد در كنار پيكر شهيد بعدي نشست. قبرها هر روز زياد و زيادتر مي‌شد. گاه‌گاهي صداي انفجار، سكوت قبرستان را درهم مي‌شكست. روي محمود را كنار زد. همه چيز را باور مي‌كرد، جز مرگ محمودش را.
مگر مي‌شود اهل خرمشهر باشي، فرزندت شهيد شود و آنگاه... هيچ‌كس، هيچ‌كس حتي يك نفر هم نباشد كه تو را تسلي دهد. آي فاميل‌ها كجاييد؟ كدام مادر را ديده‌ايد كه پيكر تنها فرزندش را با دست خود به خاك بسپارد، مگر من مادر نيستم.
اشك‌هاي مادر براي آخرين بار پيكر فرزند را شست‌وشو داد. چه غسل مباركي. مادر پا درون قبر گذارد و پيكر جوانش را به سوي خود كشيد و آن‌چنان كه او را در كودكي بغل مي‌كرد و در آغوش مي‌فشرد، در درون قبر خواباند.... ساعتي بعد مادر بهت‌زده بر سر قبر فرزند مي‌گريست.
   

منبع: كتاب زنان جنگ  

توقف مصلحتي

تولدي دوباره

دو تن از رزمندگان ايراني را ديدم كه به تعدادي از سربازان ما با اشاره‌ي دست علامت مي‌دادند، كه به سنگر آن‌ها بروند. براي اولين بار چهره‌ي «بسيجي» را مي‌ديدم. تا چندي پيش گمان مي‌كردم كه بسيجي نام عشايري در ايران است. اما فهميدم به كساني كه باندي بر سر پيچيده و چفيه بر گردن دارند و كفش‌هاي ورزشي مي‌پوشند و شلواري همانند شلوارهاي كردي به پا دارند بسيجي مي‌گويند.
ناگهان از طرف سربازهاي ما تيري به طرف آن‌ها شليك شد، از ترس زبانم بند آمده بود. آن رزمنده‌ها نيز به پشت خاكريز خود بازگشتند. پارچه‌ي سفيدي را در نزديكي خود ديدم. آن را برداشتم و به سر تفنگ خود بستم و آن را بالا بردم و خود را تسليم آن‌ها كردم. وقتي ديدم كه ديگر تيري رها نمي‌شود، دوست خود را كه زخمي بود و از شدت زخمي كه داشت بي‌هوش شده بود در آغوش گرفتم و به طرف خاكريز رزمندگان حركت كردم.
يك لحظه فكر اين‌كه سربازهاي عراقي به طرفم شليك كنند تنم را لرزاند، اما خودم را كنترل كردم و با دلي پر اميد به طرف خاكريز رزمندگان حركت كردم. در ميانه‌ي راه بودم كه متوجه شدم از طرف خاكريز رزمندگان شخصي به زبان عراقي از سربازهاي ما مي‌خواست خود را تسليم كنند. در اين موقع به پشتم نگاهي كردم و ديدم در حالي كه سربازهاي عراقي دست‌هاي بالارفته و رنگ‌ پريده‌اي داشتند به طرف خاكريز رزمندگان به راه افتادند. خوشحال شدم و دوباره ادامه دادم.
به خاكريز رسيدم. نفس عميقي كشيدم و آرامش از دست رفته را به دست آوردم. متوجه شدم كه رزمندگان ايراني از ديوار بتوني در حال بالا رفتن هستند تا بتوانند به خيابان برسند. ناگهان نوجوان 15 ساله‌اي كه چهره‌ي نوراني داشت و مهربان به نظر مي‌رسيد، به من نزديك شد و اسلحه‌ي من را گرفت.
اول ترسيدم و فكر كردم كه مي‌خواهد به من آسيبي برساند، اما متوجه شدم كه او به كلتي كه به كمرم بسته بود اشاره مي‌كند و آن را مي‌خواهد. بي‌درنگ كلت را به او دادم. در حالي كه دستانم آشكارا مي‌لرزيد. به خاكريز رسيدم، در طول عمرم اين چنين اسارتي را نديده بودم. از پلي عبور كرديم. در آن طرف پل سيلي از رزمندگان ايران بود كه نوارهاي سفيدي بر سر داشتند و همه در حال جنب و جوش بودند. تازه متوجه شدم كه وارد دنياي تازه‌اي شده‌ام و دوست داشتم در همان جا هم بمانم.
ناگهان يكي از نيروهاي ايراني من را در آغوش گرفت، بوي عطري عجيبي مي‌داد. من هم او را در آغوشم فشردم. متعجب بودم از چنين برخوردي، اما به روي خودم نياوردم. مي‌خواستم از شدت خوشحالي گريه كنم اما به لبخندي بسنده كردم. آن لحظه ساعت 7:15 بامداد روز 24 مه سال 1982 ميلادي بود كه گويي من دوباره متولد شده بودم.
   

منبع: ماهنامه سبزسرخ  

تير در چشم

تير غيب

اوايل بهار سال 1366 در سرماي زمستان كردستان، توي سنگر داشتيم از فرط سرما مي‌لرزيديم. كه اخبار ساعت 2 راديو اعلام كرد: «به گزارش خبرگزاري‌ها، يك فروند ناو جنگي آمريكا به نام استارك توسط يك جت عراقي هدف موشك قرار گرفته و 37 نفر از خدمه‌ي ناو آمريكايي در خليج فارس كشته شده‌اند. يك‌باره كريم شنگول بلند شد و در حالي‌كه سينه مي‌زد شروع به خواندن كرد:
«عزا عزاست امروز، روز عزاســـــت امروز
صدام كوبيد به ريگان، كار خداست امروز»
صداي خنده‌ي بچه‌ها فضاي سنگر را فرا گفت.
   

منبع: سالنامه شيدايي  

تيرخلاص

جام بلا

عمليات والفجر هشت تمام شده بود. كنار مقر ما يك كانال بود كه از نظر ما پاك‌سازي شده بود. يك روز كه از كنار كانال عبور مي‌كردم، چشم در چشم يك افسر عراقي شدم. براي اين‌كه فرصت حمله نداشته باشد، خودم را به او نزديك نزديك كردم و در حال كلنجار رفتن با او بودم كه سوزش شديدي در دست و شكمم احساس كردم.
گويا چون نتوانسته بود از پس من بربيايد، متوسل به سلاح شده بود، اما اهميتي به درد خودم ندادم و هم‌چنان با او مبارزه كردم و با تمام توانم توانستم سرنيزه را درون سينه‌ي او فر ببرم. بعد به بيمارستان منتقل شدم، اما پس از چند روز طاقت نياورده و دوباره به جبهه برگشتم.
او مي‌گفت و من مي‌شنيدم. آن‌قدر آرام صحبت مي‌كرد كه گويي داستاني را تعريف مي‌كند. هم‌چنان كه صحبت مي‌كرد مشغول بيرون آوردن پلاتين‌هاي دستش بود، اما جالب اين‌جا بود كه هيچ‌گونه دردي را حس نمي‌كرد. چهره‌اي آرام و دوست‌داشتني داشت. با اين‌كه فرمانده‌ي ما بود اما هيچ‌گاه با ما بدخلقي نمي‌كرد و با همه دوست بود.
در عمليات كربلاي 4 بود كه چند تركش به همان دستش خورد و يك تير به سر مباركش اصابت كرد، روحش قرين رحمت شد.
   

منبع: ماهنامه سبزسرخ   -  صفحه: 7

جسد عراقي

جشن 22 بهمن

سال 1363 در خط شلمچه واحد اطلاعات و عمليات بودم. شب بيست و دوم بهمن ماه با چند نفر از برادران 22 تا پرچم ايران برداشتيم و با قايق‌هاي موتوري حركت كرديم به طرف پاسگاه بوبيان.
تمام آن‌ها را روي تانك‌هاي منهدم شده‌ي دشمن و هر جاي مناسب ديگر نصب كرديم. وحشت سراپاي عراقي‌ها را گرفته بود. قايق‌ها را سوار شدند و راه افتادند، كه پرچم‌ها را پايين بياورند، اما آتش بچه‌ها امانشان نداد و اين پرچم‌ها چند روز در خاك دشمن برافراشته بود.
   

منبع: سررسيد سال 84 جبهه فرهنگي حزب الله  

جگر شير نداري سفر عشق مرو

جلو‌تر از همه

باقري خودش رفته بود سركشي خط. خاك‌ريز بالانيامده، لودر پنچر شده بود. سراغ فرمانده‌ي گردان را هم از ستاد لشكر گرفت. خواب بود.
يعني چي كه فرمانده‌ي گردان هفت كيلو‌متر عقب‌تر از نيروها شه؟ اگه قراره گردان با بي‌سيم هدايت شه، از مقر تيپ اين كارو مي‌كرديم. وقتي فرمانده‌ي گروهان از پشت بي‌سيم مي‌گه سمت راست فشاره، فرمانده‌ي گردان بايد با گوشت و خونش بفهمه چي ‌مي‌گه. باز توقع دارم خدا كمك كنه.
اين جور نمي‌شه؛ فرمانده‌ي گردان بايد جلوتر از همه باشه.
   

منبع: بروشور فرهنگ سراي پايداري