روزي جنگي بود 2

منور كه زدند، ديدم يك نفر پاهايش را به زمين مي‌كشد. يك دستش را به گلويش گرفته بود و با دست ديگرش مي‌خواست زيپ پيراهنش را باز كند. خواستم گلويش را ببندم نگذاشت. دستم را گرفت و گذاشت روي جيبش، گفتم: «مگه توش چيه؟»
خون از لاي انگشتانش بيرون زد، نمي‌توانست حرف بزند، زيپ پيراهنش را گرفتم و كشيدم. گير كرده بود، پاهايش را آرام‌تر به زمين مي‌كشيد.
با سرنيزه جيب را پاره كردم، دو تكه كاغذ بود، درآوردم. ديگر پايش را به زمين نمي‌كشيد. منور كه زدند به كاغذها نگاه كردم. پسرش توي عكس لبخند زد. خواستم عكس را به او نشان بدهم اما او هم پر كشيد و حسرت ديدار دوباره‌ي عكس فرزندش بر دلش ماند.
   

گفت: تا روزي كه جنگ باشد، بايد تو جبهه باشم. تصميم گرفتم ازدواج كنم تا دينم كامل بشه؛ زودتر شهيد شوم...
مادرش هم گفت: «محمدعلي مال شهادته اون قدر مي‌فرستمش جبهه تا بالاخره شهيد بشه. راضي هستي زنش بشي.»
قبول كردم. لباس عروسي نگرفتيم. حلقه هم نداشتم. همان انگشتر نامزدي را برداشتم. دو روز بعد از عقد، ساكش را بست و رفت منطقه.
يك ماه و نيم آن‌جا بود و يك روز به ديدار ما آمد. وقتي دوباره عازم شد، گفت: زودتر برمي‌گردم. همه چيز را براي شروع زندگي مشترك آماده كردم. براي اتاق‌ها پرده مي‌دوختم كه خبر شهادتش را شنيدم و حسرت ديدار دوباره‌اش براي هميشه در دلم ماند. حسرت يك روز كامل زندگي با او.
   

چند روزي مي‌شد كه اطراف كاني‌مانگا در غرب كشور كار مي‌كرديم. شهداي عمليات والفجر را پيدا مي‌كرديم. اواسط سال 71 بود از دور متوجه پيكر شهيدي داخل يكي از سنگرها شديم. همان‌طور كه داخل سنگر نشسته بود، ظاهراً تيري به او اصابت كرده و شهيد شده بود. خواستيم كه بدنش را جمع كنيم اما در كمال تعجب ديديم در انگشت وسط دست راست او انگشتري است. جالب‌تر آن كه تمام بدن كاملاً اسكلت شده بود ولي انگشتي كه انگشتر در آن بود، كاملاً سالم و گوشتي مانده بود. خاك‌هاي روي عقيق انگشتر را پاك كرديم. اشك همه‌مان درآمد. روي آن نوشته بود: « حسين جانم ».    

بالا سرش كه رسيديم، نفس‌هاي آخرش بود. حداقل سر جايش تير خورده بود. آرپي‌جي از دستش افتاده بود. نصفش رفته بود توي خاك. سرش را با زور بلند كرد، با حسرت به آرپي‌جي نگاه كرد. نتوانست سرش را نگه دارد، سرش را گرفتم روي دستم. چشمش را باز كرد، بهم نگاه كرد. آهسته گفت حسين منتظره. حرفش تمام نشده بود كه خودش تمام كرد.
بدنش روي دستم سنگيني مي‌كرد، اما آرام بود.
   

به او گفته بود كه «حلالت نمي‌كنم مادر، حالا كه توي جبهه نيازت دارن بموني خونه».
رفته بود سپاه اسمش را بنويسد. ننوشته بودند، گفته بودند: تو بمون كمك‌حال پدر و مادرت باش. برگشته بود خانه. مادرش پرسيده بود چي شده؟
اسمت رو نوشتي؟ گفته بود: نه مادر. بهم گفتن از يك خانه چهار نفر نمي‌شود.
خودش بلند شد رفت سپاه. گريه كرد تا راضي شدند پسرش را به جبهه ببرند.
   

شب اول كه پايم به منطقه رسيد، با يك پاسدار وظيفه آشنا شدم كه خيلي پسرخوش‌برخوردي بود. هركجا بود خنده از روي لب‌هاي بچه‌ها دور نمي‌شد. هميشه وقت خواب و خواندن سوره‌ي واقعه گير مي‌داد كه بچه‌ها مي‌دانيد چرا شهدا لبخند مي‌زنند؟
براي اين‌كه حوري‌ها آن‌ها را مي‌بوسند يا مي‌گفت: «مي‌دانيد چرا شهدا مي‌سوزند؟» بعد مي‌گفت: «چون حوري‌ها همه‌ي بدنشان را مي‌بوسند و آن‌ها از گرما مي‌سوزند!»
تا اين‌كه در عمليات بازپس‌گيري «جفير» در سنگر مهمات سوخت. موقعي كه ما خاكسترش را بيرون آورديم در عين حال كه جگرمان كباب بود ياد شوخي‌هايش افتاديم. يكي از بچه‌ها گفت: «بي‌انصاف به ما نگفته بود كه خودش اين‌ همه حوري خاطرخواه دارد!....»
   

خوب صورتش به خاطرم مانده بود. بچه‌ي يك محله بوديم. قدبلند بود و چهارشانه. دستمال ابريشمي مي‌بست به مچ دستانش، دكمه يقه باز مي‌كرد و مي‌نشست سر كوچه،‌ هيچ‌وقت نمي‌خواستم با آن جمع هم‌كلام باشم.
بعد از سال‌ها او را در جبهه ديدم. آن شب پشت يكي از خاكريزها چفيه انداخته بود روي صورتش و نماز شب مي‌خواند. فهميدم اين‌جا خودش را پيدا كرده است.
مصيبت حضرت زهرا (س) را كه مي‌شنيد بي‌وقفه گريه مي‌كرد. روز بود يا شب يادم نيست، آمد كنارم و گفت: «حاج آقا! آماده‌ام بروم آن دنيا، اما از حضرت زهرا (س) شرم دارم. دكمه‌هاي پيراهن خاكي‌اش را باز كرد، عكس يك زن كه روي سينه‌اش خالكوبي شده بود را نشانم داد. در حالي‌كه اشك در چشمانش مي‌چرخيد، گفت: مي‌خوام طوري بسوزه كه هيچ اثري ازش نمونه»
مدتي گذشت، بچه‌ها خبر شهادتش را برايم آوردند. وقتي به كنار پيكرش رسيدم، پيراهن خاكي نيمه‌سوخته‌اش را كنار زدم، باور كردني نبود! سينه‌اش طوري سوخته بود كه اثري از خالكوبي نمانده بود.
صورتش داشت مي‌خنديد.
   

سروان يونس علاوي، فرمانده‌ي گروهان سوم از گردان اول تيپ 33 نيروهاي مخصوص، با نيروهاي اسلامي به شدت مقابله مي‌كرد و تمام توان خود را جمع كرده بود كه آن را از بين ببرد. او با هشتاد سرباز به جستجوي خانه به خانه‌ي اهالي پرداخت.
به خانه‌اي كه رسيد خانواده‌ي ايراني‌اي از شدت ترس و دلهره آرام گوشه‌اي نشسته بودند. سروان ايستاد و فرياد زد: «كسي اين‌جا زندگي مي‌كند؟» صدايي لرزان گفت: بله. لبخند تلخي بر لبان سروان نشست و همان لحظه دستور داد، خانه را به آتش بكشند و خانه را با تمام افرادش منفجر كنند.