پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا
تحقيق حاضر، الگوي رياضي حوضه آبريز آجي چاي را، که در بخش شرقي حوضه آبريز درياچه اروميه بين طول هاي 47°52? و 45°32? شرقي و عرض هاي 38°30? و 37°36? شمالي در شمال غرب کشور جمهوري اسلامي ايران قرار گرفته است، ارايه مي نمايد. در اين پژوهش از آمار ايستگاه جو بالاي تبريز که تنها ايستگاه از نوع خود در منطقه (شمال غربي کشور) مي باشد، استفاده شده است. داده هاي تحقيق را هفت شاخص ناپايداري جوي (LI, SW, T.T, C.T., V.T, K, SI) در ايستگاه مذکور مربوط به 71 مورد وقوع سيل از سال 1375 تا 1383 در حوضه آبريز آجي چاي تشکيل داده اند. مقايسه اين شاخص ها با استانداردهاي ناپايداري جوي مغايرت هايي را در برخي موارد بين ارقام مشاهداتي و ارقام پيشگويي شده نشان داده است و نهايتا شاخص هاي ناپايداري حوضه آبريز آجي چاي به شرح زير تعيين شده اند:
SI=<7.12 V.T>=24.7 T.T>=41.8
K>=14.3 C.T>=11.5 SW>=11.65
LI=<6.79
نسخه قابل چاپ
الگوي بهينه زيست در جوامع بشري، ضرورت نياز به برنامه ريزي کاربري اراضي را مطرح مي سازد، تا در اين راستا سياست هاي تنظيم و تحولات کاربري اراضي در شهرها ساماندهي شود. هر يک از نظريه پردازان شهري، به نحوي به مطالعه کاربري اراضي پرداخته تا الگويي از ساخت شهرها ارايه دهند. امروز تحول کاربري اراضي به عنوان فرآيندي موثر در فضاي شهري مطرح است. اين تحول که غالبا در اثر فعاليت هاي انساني روي مي دهد، به دليل نبود برنامه اصولي، بي توجهي به توسعه پايدار، نداشتن مديريت پايدار و بدون در نظر گرفتن محدوديت هاي زيست محيطي، به يکي از مهمترين معضلات شهرها در فضاي نوين تبديل شده است. عوامل تاثيرگذار بر تغييرات کاربري اراضي را مي توان به سه دسته عوامل قانوني، عوامل اقتصادي و عوامل جمعيتي تقسيم کرد. عوامل جمعيتي در تغييرات کاربري اراضي مهمترين عامل است و دو عامل ديگر را تحت الشعاع قرار مي دهد. همچنين مشکلات زيادي را براي شهرها به بار آورده و ساماندهي کاربري اراضي را با مشکلاتي روبرو ساخته است. شهر بابل شاهد گسترش قابل توجه فضاها ساخته شده در دو دهه اخير بوده، به گونه اي که بيش از ديگر شهرهاي استان رشد فيزيکي داشته است. از اين رو در اين نوشتار، عوامل تاثيرگذار بر تغيير کاربري اراضي شهر بابل و اثرات ناشي از آن مورد بررسي قرار مي گيرد.
در اين مقاله، سطح رضايت گردشگراني که براي نخستين بار به اصفهان سفر مي کنند، در مقايسه با آنها که اين سفر را تکرار کرده اند، مورد بررسي قرار گرفته است. نوشتار حاضر يک مطالعه ميداني است و 160 تن از گردشگران خارجي، که در طول سال 1382 به اصفهان سفر کرده بودند، به طور اتفاقي انتخاب شده و پرسشنامه اي مفصل نزد ايشان تکميل شده است. نتايج تحقيق نشان مي دهد که سطح رضايت خاطر گردشگراني که سفر به اصفهان را تکرار نموده اند، پايين تر از آنهايي است که براي نخستين بار چنين سفري را تجربه مي کنند. پژوهشگران، با استفاده از نظريه عدم تاييد انتظارات، دلايل چنين نتايجي را مورد بررسي قرار داده و آنها را با واقعيات منطبق دانسته اند.
شناسايي مکان هاي با پتانسيل بالاي وقوع زمين لغزش ها براي مقابله با آن، از اهميت زيادي برخوردار است. در مطالعه موردي حوضه صفارود، تعداد 33 لغزش مشاهده شده که هدف اين تحقيق، شناخت عوامل و پهنه بندي مکان هاي مستعد وقوع لغزش ها مي باشد. پارامترهاي خاص موضوع اين تحقيق شامل؛ سنگ شناسي، گسل، ارتفاع، شيب، جهت دامنه، بارش، آبراهه، خاک، پوشش گياهي، راه ارتباطي و آبادي هاي حوضه بوده و از GIS براي تهيه لايه هاي اطلاعاتي و ارزشيابي هر يک از عوامل، تلفيق آنها از طريق الگوي وزني و سرانجام تهيه نقشه قابليت وقوع لغزش ها، استفاده گرديد. براي وزن دهي به معيارها از روش شاخص آماري AHP استفاده شده است. معيار وزن دهي عناصر موجود در هر لايه بر اساس بيشترين نقشي بوده که در داخل آن لايه و در زمين لغزش موثر مي باشد. پس از ترکيب لايه هاي مختلف عوامل اثرگذار در وقوع لغزش ها در محيط GIS، نقشه پهنه بندي خطر لغزش ها در چهار پهنه با خطر بسيار زياد، زياد، متوسط و کم به دست آمد و مشخص شد که حدود 31 درصد از سطح حوضه با خطر بسيار زياد و خطر زياد لغزش ها روبرو است. بر اساس الگو و پهنه بندي مذکور، 94 درصد از موارد مشاهده شده لغزش ها در پهنه خطر بسيار زياد و زياد قرار گرفته که نشان دهنده دقت بالاي روش مورد استفاده است.
زمين پديده اي است مطلق و ثابت؛ با اين وجود، تحت تاثير عوامل گوناگوني چون توسعه و گسترش شهرها، ادغام روستاها در بافت فيزيکي شهرها، رشد واحدهاي مسکوني و صنعتي، ايجاد تغيير در الگوي مصرف زمين و سو مديريت، به طور قابل ملاحظه اي کاهش مي يابد. از مقايسه رشد جمعيت شهري با فضاي اشتغالي آن ها معلوم مي شود که به موازات رشد جمعيت، فضاهاي اطراف شهرها نيز اشغال شده و در بيشتر موارد مانند شهرهاي بانکوک، سائوپولو، تهران و تبريز، ميزان تصرف زمين از رشد جمعيت به شدت پيشي مي گيرد، لذا ضمن نابودي مساعدترين و حاصلخيزترين اراضي کشاورزي، موجب آسيب پذيري چرخه حيات، ارگانيسم هاي گياهي و جانوري و نيز چشم اندازهاي طبيعي مي شود. بررسي هاي انجام شده نشان مي دهد که با نزديک نمودن اهداف حفظ محيط زيست با برنامه ريزي و طراحي، علاوه بر حفظ اراضي کشاورزي، مي توان ميزان آسيب پذيري محيط را نيز به حداقل رساند. تنظيم الگوي مصرف زمين، برقراري ضوابط اصولي در تفکيک زمين، افزايش تراکم ساختماني و از همه مهمتر افزايش آگاهي هاي اجتماعي و ايجاد باورهاي عمومي مبني بر بي بديل بودن زمين، از ابزارهاي مهم اين مديريت اند.
از ويژگي هاي مهم اقتصادي در نواحي روستايي ايران، پايين بودن بهره وري عوامل توليد است. بهره وري عوامل توليد در مناطق روستايي کشور بسيار پايين است. اقتصاد روستايي کشور تا حدود زيادي به اقتصاد کشاورزي وابسته است. در بخش کشاورزي به دليل عدم قابليت جذب نيروي انساني و وجود نيروي انساني مازاد با تمرکز نيروي کار و ساخت نيروي شاغل داراي بهره وري پايين است. بهره وري نيروي کار در سي سال گذشته رشد بسيار اندکي داشته است. عوامل موثر در پايين بودن بهره وري عوامل توليد در مناطق روستايي را مي توان عمدتا به دو دسته عامل دروني و بيروني تقسيم کرد. اين عوامل مانع از شکل گيري سرمايه در مناطق روستايي شده و بر عدم برخورداري از امکانات و زير ساخت هاي لازم در اين مناطق موثر بوده است. نبود امکانات و زير ساخت ها در عقب ماندگي مناطق روستايي در کشور موثر بوده است. مقاله حاضر به بررسي و بيان مهمترين علل پايين بودن بهره وري عوامل توليد و در نتيجه عقب ماندگي اقتصادي روستايي اشاره دارد. اين تحقيق عمدتا به صورت اکتشافي و استفاده از منابع و اطلاعات موجود و بهره گيري از نتايج بازديدها و مشاهدات ميداني در مناطق روستايي چندين استان کشور صورت گرفته است.
در اين نوشتار، داده هاي هفت متغير اقليمي (بارش، نم نسبي، ساعات آفتابي، ميانگين دما، ميانگين کمينه دما، ميانگين بيشينه دما، فشار تراز ايستگاه) ايستگاه سنندج، در طول سال هاي 73-1343، بررسي شده است. ضمن بررسي زمان مورد مطالعه، 10966 روز داراي داده هاي کاملي از متغيرهاي مذکور بودند. با انجام تحليل مولفه اصلي (PCA) روي اين داده ها، پنج مولفه اصلي، که بالاتر از يک درصد پراش را تبيين مي کردند، انتخاب شدند. روي ماتريس (5*10966)، که طول آن تعداد روزها و عرض آن تعداد مولفه هاي اصلي بود، تحليل خوشه اي صورت گرفت و پنج تيپ هم ديد هوا به دست آمد. با توجه به پراش زيادي که تيپ هاي يک و پنج داشتند، روي اين دو تيپ نيز يک تحليل خوشه اي صورت گرفت که تيپ اول به سه تيپ فرعي و تيپ پنجم به پنج تيپ فرعي تقسيم شدند و در مجموع يازده تيپ هم ديد براي ايستگاه سنندج به دست آمد.
در ادبيات توسعه و برنامه ريزي، «ارزشيابي» يکي از ضرورت هاي فرايند برنامه ريزي محسوب مي شود. بدون انجام اين فرايند، برنامه ريزي و تصميم گيري نه تنها کامل نيست، بلکه پويايي را از تصميم گيري بهينه و فرايند بازخورد توسعه پايدار حذف مي کند. با توجه به اهميت موضوع و براي اصلاح طرح هاي آتي تصميم گيري و برنامه ريزي توسعه پايدار، ارزشيابي بيش از پيش ضروري به نظر مي رسد. اگرچه آثار اين طرح ها مي تواند مثبت يا مطلوب و يا بالعکس منفي يا نامطلوب باشد.کميته امداد امام خميني (ره)، يکي از نهادهايي است که اقدام به اجراي طرح هاي خودکفايي، از جمله طرح هاي کشاورزي، خدماتي، صنعتي در روستاها در 35 روستاي شهرستان فسا کرده است. هدف نوشتار حاضر، ارزشيابي آثار طرح هاي خودکفايي کميته امداد امام خميني (ره) در بخش هاي مرکزي و نوبندگان شهرستان فسا مي باشد، تا ميزان موثر بودن طرح ها در توسعه، به ويژه پس از «مشارکت» مورد توجه قرار گيرد. بر اساس چنين هدفي، فرضيه مقاله عبارت است از: وجود رابطه معني دار بين طرح هاي اجرا شده کميته امداد امام خميني (ره)، و مشارکت مددجويان. در اين مقاله، آثار طرح هاي خودکفايي کميته امداد با توجه به فرضيه مطرح شده با دو شاخص وضعيت مشارکت مددجويان (در دودوره قبل و بعد از اجراي طرح هاي خودکفايي) مورد سنجش قرار گرفته است. روش شناسي مقاله توصيفي و تحليلي بوده و با استفاده از شيوه پانل، وضعيت مشارکت مددجويان قبل و بعد از اجراي طرح ها، مورد بررسي قرار گرفته است. که نتايج بررسي ها نشان دهنده آن است، که فرضيه با ضريب اطمينان 95% مورد پذيرش است.
تحقيق حاضر به دنبال مطالعه تعيين نواحي مستعد كشت زرشك با توجه به عوامل موثر دركشت زرشك در منطقه جنوب خراسان است. براي اين منظور عناصر اقليمي دما،بارش و نم نسبي روزانه در دوره آماري 2003 - 1985 و نقشه هاي سطوح ارتفاعي، شيب، جهت شيب و نقشه سه بعدي (TIN) منطقه، كشاورزي، پوشش گياهي، كاربري اراضي و خاک منطقه جنوب خراسان تهيه و پردازش گرديد. آمار کشاورزي مانند توليد سالانه و سطح زير کشت زرشک از وزارت جهاد كشاورزي دريافت شد. داده ها ابتدا با استفاده از نرم افزار هاي آمارياكسل و اس مادا و SPSS پردازش شدند و هر يک از ويژگي هاي مورد نياز در تعيين نواحي مستعد کشت زرشک استخراج گرديد. با استفاده از روش تحليل سلسله مراتبي (AHP) ايستگاه هاي منطقه بر اساس ويژگي ها و از نظر کشت زرشک مقايسه شده و امتياز گرفتند. امتياز ايستگاه ها در محيط جي.آي.اس به نقشه هاي رستري يا رقومي تبديل شد، در نهايت با تلفيق لايه هاي مورد نظر در کشت زرشک، نقشه نهايي، که استعداد منطقه براي توليد وگسترش سطح زير کشت زرشک بود، تهيه شد. نتايج اين تحقيق نشان داد که در بين عوامل موثر بر توليد و گسترش کشت زرشک، شرايط اقليمي نقش برجسته اي دارند و با استفاده از توانايي بالقوه محيط GIS مي توان تحقيقات مکاني دقيق تر و سريعتر با نتايج روشنتري انجام داد. در منطقه مورد مطالعه مساحت زمين هاي مستعد کشت زرشک، بسيار بيشتر از مساحت زير کشت موجود است و بيشتر زمين هاي مستعد در نواحي مرکزي، شمالي و شمال غربي و قسمت هاي شمال شرقي استان قرار دارند.
اين مقاله از دو قسمت تركيب يافته است. بخش اول شامل تشريح سابقه جهاني شدن و معرفي الگوهاي کوف و اي.تي.کارني و بيان جايگاه ايران در فرآيند جهاني شدن است. نتايج حاصل از اين قسمت بيانگر جايگاه نه چندان مطلوب ايران در فرآيند جهاني شدن بر اساس شاخص هاي بالا (پايين ترين رتبه دربين 62 کشور) است. در بخش دوم فرآيند جهاني شدن شهرها، فرضيه ها، راهكارها و تجربه برخي کشورها به ويژه شهرهاي چيني و شهرهاي کوچک اروپايي در فرآيند جهاني شدن، بيان شده است. نتيجه نهايي اين که شهرها زير سيستم کلي کشور هستند، به هر نسبت که کشوري در جامعه جهاني ادغام شده است، به همان نسبت شهرهاي آن کشور نيز مي توانند به سمت جهاني شدن گام بردارند. بنابر اين با توجه به اين که کشور ايران در مسير جهاني شدن و ادغام در آن، راه طولاني در پيش دارد و باتوجه به پايين بودن جايگاه ايران در فرآيند جهاني شدن، بر اساس دو روش فوق الذکر، مسلما شهرهاي ايران با چالش هاي جدي مانند: کنترل گسترده دولت بر بخش هاي مختلف اقتصادي، اجتماعي، اطلاعاتي و فرهنگي و عدم سرمايه گذاري مستقيم خارجي روبرو هستند.
کاربري زمين شهري، جزو مفاهيم پايه و اصلي دانش شهرسازي و در واقع شالوده شکل گيري آن است و به اندازه اي اهميت دارد که برخي از برنامه ريزان شهري در کشورهاي پيشرفته آن را مساوي با برنامه ريزي شهري مي دانند. نوشتار حاضر کاربري هاي شهر ايلام بر مبناي وضعيت موجود و پيشنهادي طرح جامع و تفصيلي شهر، همچنين وضعيت موجود شهر در دوره جديد را مورد بررسي قرار مي دهد. روش اصلي اين پژوهش مطالعه تطبيقي سرانه هاي شهري و مساحت کاربري هاي اصلي شهر طي اين سه دوره بوده است. نتايج بررسي و مقايسه کاربري هاي اصلي شهر طي سال هاي 1372 (وضع موجود شهر در طرح جامع)، 1382 (وضع پيشنهادي شهر در طرح جامع) و همچنين 1382 (وضع موجود شهر در دوره جديد) بيانگر اين است که کاربري هاي فضاي سبز، مسکوني، بهداشتي - درماني و ورزشي هم از نظر سرانه (به ازاي هر نفر) شهري و هم از نظر سطح (مساحت) کاربري در وضعيت نامطلوب و نامتناسبي بوده و از سوي ديگر ساير کاربري هاي تجاري، آموزشي، فرهنگي- مذهبي و حمل و نقل شهري از اين نظر در جايگاه مطلوب و مناسبي قرار گرفته اند. اين وضعيت بيانگر عدم تعادل و ناهماهنگي بين کاربري هاي شهري است،که اين موضوع از عدم دقت نظر کافي برنامه ريزان شهري در زمان تهيه کاربري هاي شهري در ناديده گرفتن ارتباط بين جمعيت شهري و سطوح مورد نياز کاربري ها ناشي مي شود. بنابراين برنامه ريزان شهري نه تنها بايد عوامل کالبدي، بلکه ساير عوامل اجتماعي،اقتصادي، فرهنگي، سياسي و جغرافيايي را در فرآيند برنامه ريزي کاربري در نظر داشته باشند تا اين فرآيند چه در مرحله تهيه و چه در مرحله اجرا به موفقيت بيانجامد.
در مطالعات روستايي ايران، كمبود تحليل كيفي توزيع عملكردها، به ويژه خدمات برتر از طريق ارزشيابي موانع دسترسي به آنها كاملا مشهود است. يكي از نتايج اين ارزشيابي، به چالش كشاندن مكان يابي هايي است كه عمدتا در قالب رهيافت اوزاليدي – غير مشاركتي، به وقوع پيوسته است. مقاله حاضر با بررسي روند رشد، مكان يابي و سنجش مشكلات دسترسي خدمات برتر طي سال هاي 85- 1345 با استفاده از روش هاي توصيفي- تحليلي، تداومي – مقطعي ونيز ارزشيابي سريع روستايي در سطح روستاهاي شهرستان مشهد، به نتايج مهمي دست يافته است. از جمله اين نتايج عبارت اند از: وقوع رشد معنادار در سطوح برخورداري، گوناگوني شديد و معنادار دهستان هاي سيزده گانه از نظر سطوح برخورداري (بعد كمي) و مشكل دسترسي (بعد كيفي) و از همه مهمتر، نبود رابطه معنادار ميان دو متغير اصلي تحقيق، يعني سطح برخورداري و مشكل دسترسي به خدمات برتر. از نظر فضايي، «دهستانهاي طوس، درزاب، كارده و تبادكان (همه از بخش مركزي) و آبروان و سرجام» و از جنبه نوع خدمات، «دبيرستان، مركز بهداشتي- درماني و بانك» بالاترين ضريب مشكل دسترسي را تحمل مي كنند. بنابراين اجراي هر چه سريع تر مصوبه شوراي عالي شهرسازي و معماري كشور در خصوص سطح بندي سكونتگاههاي روستايي، البته با رهيافتي مشاركتي، از اولويت برخوردار است.
سازمان فضايي هر ناحيه، از طريق پويايي شبکه سکونتگاهي آن تکامل مي يابد، که البته روند شکل گيري شبکه سکونتگاهي متاثر از محيط طبيعي، ساختار اجتماعي و اقتصادي و رويدادهاي سياسي و تاريخي است. در شهرستان تالش، محيط طبيعي و ساختار اجتماعي و اقتصادي اين ناحيه زندگي يکجانشيني به ويژه شهر نشيني را به تاخير انداخته بود. نبود راههاي ارتباطي مناسب بين واحد هاي انساني ناحيه، يکي از مهمترين موانع يکپارچگي فضايي ناحيه به شمار مي رفت. به همين دليل، شبکه سکونتگاهي نوپاي تالش در پيرامون جاده اي شکل گرفته است که در خلال جنگ جهاني دوم احداث شد و سراسر حوزه هاي انساني ناحيه را در امتداد طولي ناحيه به يکديگر متصل ساخت. بدين ترتيب، نخستين شهر واقعي ناحيه و به دنبال آن بازارهاي روستايي در گره گاههاي اين جاده و حوضه رودها (که هريک واحدي انساني را در خود جاي داده بودند) شکل گرفت. بازارهاي روستايي با توجه به جمعيت حوزه نفوذ شان، گسترش يافته و آنهايي که از موقعيت جغرافيايي و کارکرد کارآمدي برخوردار بودند، به شهرهاي کوچک تبديل شدند. در نتيجه نظامي سلسله مراتبي از مکان هاي مرکزي به وجود آمد که شبکه سکونتگاهي و سازمان فضايي ناحيه را شکل بخشيد. اما از سويي تمرکز جمعيت و فعاليت هاي اقتصادي، به صورت نامتوازني در حاشيه جاده مزبور متمرکز گرديد که عدم تعادل فضايي ناحيه را به دنبال دارد. به همين علت، پيش از تحولات خودجوش آينده، هدايت و برنامه ريزي توسعه در مراکز بازاري و روستا- شهرهاي ناحيه، امري ضروري به نظر مي رسد. مطالعه روند تحولات شبکه سکونتگاهي تالش با استفاده از منابع تاريخي و بررسي تحولات اخير، از طريق روش هاي ميداني و اطلاعات و داده هاي سازمان هاي محلي به بهترين شكل گوياي اين واقعيت مکاني و فضايي است.
بخش عمده اي از جمعيت استان آذربايجان شرقي، با توجه به شرايط طبيعي آن، در فضاهاي جغرافيايي معيني مانند: دره ها، کوه پايه ها و اراضي محدود دشتي و جلگه اي متمرکز شده است. بر اثر افزايش جمعيت وگسترش مراکز شهري- صنعتي، فشار سنگيني بر اين فضاهاي محدود وارد آمده و محيط زيست آن ها شديدا مورد تهديد قرار گرفته است. نوشتار حاضر بر اساس يافته هاي تحقيقي باعنوان «الگوهاي ساماندهي سکونتگاههاي دره اسکو با تاکيد بر محيط زيست» و با هدف بررسي تاثير رشد جمعيت و گسترش سکونتگاههاي دره اسکو بر تخريب اراضي کشاورزي و محيط زيست آن تهيه شده است. بر اساس نتايج به دست آمده از اين پژوهش، در يک دوره زماني سيزده ساله (81-1368)، حدود دوازده درصد بر تعداد جمعيت و هفتاد و هفت درصد بر مساحت اراضي ساخته شده محدوده مورد مطالعه، افزوده شده است (صدرموسوي، 1386). افزايش در وسعت زمين هاي زير ساختمان بسيار سريع بوده و به طور چشمگيري از مساحت باغات و اراضي کشاورزي به نفع اراضي مسکوني و کاربري هاي غير کشاورزي کاسته شده است. اگر اين روند ادامه يابد، سرسبزي و زيبايي دره مذکور در آينده نزديک از فضاي جغرافيايي محدوده حذف شده و منطقه با يک بحران زيست محيطي روبرو خواهد شد.
توريسم روســتايي، گرچه واژه اي نوين در صنعت توريسم كشور است، اما در واقع ريشه و اصل آن به اولين سفرهاي زندگي بشري مربوط است. زيرا در ابتدا، زندگي اجتماعي پس از غارنشيني و كوچ نشيني، روستانشيني بوده و آن زماني كه انسان متوجه اوقات فراغت خويش شد و اقدام به سفركردن نمود؛ اولين گام ها در جهت توريسم روستايي برداشته شد. با توجه به تنوع آب وهوايي در سطح كشور و وجود اقوام و ايلات مختلف در هر قسمت از كشور كه خاستگاه آنها نيز محسوب مي شود، مي توان به تنوعي از جاذبه هاي توريسم روستايي دست يافت. اما آنچه تاكنون از توريسم و گردشگري روستايي در كشور صـورت پذيرفته، در آغاز راه است. چرا كه پس از رهايي از مشكلات تغيير نظام حكومتي در ايران و سمت و سو گرفتن برنامه هاي توسعه اجتماعي- اقتصادي كشور، صنعت توريسم مورد توجه قرار گرفت. با توجه به نظام حكومتي اسلامي كشور و با توجه به اذعان بسياري از مسوولان، توريسم كشور ما، توريسم مذهبي و فرهنگي و تاريخي است. بنابراين بدون شك آنچه در قالب صنعت توريسم، برنامه ريزي مي شود، عمدتا در راستاي توريسم روستايي و زيرمجموعه هاي آن مي باشد. در جــهت برنامه ريزي صنعت تــوريسم روستايي تبليغات و اطلاع رساني از نقاط بكر و دست نخورده؛ گروه بندي توريست وارد شده به ايران بر اساس انگيزه ها و نيازهاي گردشگري آنها؛ تربيت راهنماهاي بومي از سوي سازمان ايرانگردي و جهانگردي و ساير موارد مورد توجه است. اذعان مي شود كه موفقيت هر برنامه روستايي در گرو ديدگاه برنامه كلان كشور است، لذا بايد برنامه ريزي روستايي به عنوان يك هدف و به صورت زيرمجموعه اي از يك نظام در برنامه ريزي كلان كشور در نظر گرفته شود.
