پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا
| 6 : جغرافيا و توسعه ناحيه اي بهار و تابستان 1385; -(6):101-128. |
| |
| مطالعه تطبيقي سنجش درجه پراكنش/ فشردگي در كلان شهرهاي سيدني و مشهد |
| |
| رهنما محمدرحيم,عباس زاده غلام رضا |
| |
| |
|
يكي از موضوعات حياتي قرن بيست و يكم دانشمندان شهري در ارتباط با پايداري شهر، فرم شهر (فشردگي يا پراكنش) و حومه نشيني يا نوشهرنشيني است. در واقع حركتي از شهر ماشيني به سمت شهر آينده (اطلاعات گره اي ترانزيت شهري) و احيا مجدد شهري است.
بحران انرژي و آلودگي هاي محيطي در شهرهاي ماشيني، باعث تغيير ديدگاهها در تصميم گيري سياست هاي شهري شده است، كه فرم شهر فشرده به خاطر پيامدهاي مثبتي كه پديد مي آورد (كاهش طول سفرها و كاهش مصرف سوخت و غيره) پذيرفته شده است. عنصر اساسي لازم براي اين پذيرش اندازه گيري ميزان فشردگي / پراكنش است. براي دست يابي به اين هدف، اين تحقيق با استفاده از ابزارهايGIS و ابتدا با معرفي چهار الگو كه كمكي به غناي علمي ادبيات برنامه ريزي شده است، (آنتروپي، جيني، موران و گري)، شاخص فشردگي براي كلان شهرهاي سيدني در استراليا (با چهل و دو دولت محلي) و مشهد در ايران (با دوازده منطقه شهرداري) را محاسبه كرده است.
نتايج به دست آمده از اين اندازه گيريها نشان مي دهد كه فرم كلان شهر سيدني «تك مركزي» است (جمعيت و اشتغال بالايي در هسته مركزي شهر متمركز شده و با فاصله از مركز شهر تراكم جمعيت كاهش مي يابد – پراكنش -) و مقادير شاخص ها بدين صورت است: (آنتروپي 0.938=، جيني 0.39=، موران 0.215=، گري 0.63=). اما فرم كلان شهر مشهد «الگويي تصادفي» است (تمركز كم جمعيت و اشتغال در هسته مركزي و پراكندگي آن در سطح شهر) و مقادير متغيرهاي به دست آمده بدين صورت است: (آنتروپي 0.93=، جيني 0.27=، موران 0.146=، گري 0.37=)
در مجموع اين مقادير نشان مي دهد كه در راستاي دست يابي به توسعه پايدار شهري، بايد الگوي توسعه تغيير نمايد.
|
| |
| كليد واژه: |
| |
 |
|
نسخه قابل چاپ
|
جمعه 8 اردیبهشت 1391 11:09 AM
تشکرات از این پست