بانک مقالات جغرافیا

زمين پديده اي است مطلق و ثابت؛ با اين وجود، تحت تاثير عوامل گوناگوني چون توسعه و گسترش شهرها، ادغام روستاها در بافت فيزيکي شهرها، رشد واحدهاي مسکوني و صنعتي، ايجاد تغيير در الگوي مصرف زمين و سو مديريت، به طور قابل ملاحظه اي کاهش مي يابد. از مقايسه رشد جمعيت شهري با فضاي اشتغالي آن ها معلوم مي شود که به موازات رشد جمعيت، فضاهاي اطراف شهرها نيز اشغال شده و در بيشتر موارد مانند شهرهاي بانکوک، سائوپولو، تهران و تبريز، ميزان تصرف زمين از رشد جمعيت به شدت پيشي مي گيرد، لذا ضمن نابودي مساعدترين و حاصلخيزترين اراضي کشاورزي، موجب آسيب پذيري چرخه حيات، ارگانيسم هاي گياهي و جانوري و نيز چشم اندازهاي طبيعي مي شود. بررسي هاي انجام شده نشان مي دهد که با نزديک نمودن اهداف حفظ محيط زيست با برنامه ريزي و طراحي، علاوه بر حفظ اراضي کشاورزي، مي توان ميزان آسيب پذيري محيط را نيز به حداقل رساند. تنظيم الگوي مصرف زمين، برقراري ضوابط اصولي در تفکيک زمين، افزايش تراکم ساختماني و از همه مهمتر افزايش آگاهي هاي اجتماعي و ايجاد باورهاي عمومي مبني بر بي بديل بودن زمين، از ابزارهاي مهم اين مديريت اند.

 نسخه قابل چاپ