بانک مقالات جغرافیا

توريسم روســتايي، گرچه واژه اي نوين در صنعت توريسم كشور است، اما در واقع ريشه و اصل آن به اولين سفرهاي زندگي بشري مربوط است. زيرا در ابتدا، زندگي اجتماعي پس از غارنشيني و كوچ نشيني، روستانشيني بوده و آن زماني كه انسان متوجه اوقات فراغت خويش شد و اقدام به سفركردن نمود؛ اولين گام ها در جهت توريسم روستايي برداشته شد. با توجه به تنوع آب وهوايي در سطح كشور و وجود اقوام و ايلات مختلف در هر قسمت از كشور كه خاستگاه آنها نيز محسوب مي شود، مي توان به تنوعي از جاذبه هاي توريسم روستايي دست يافت. اما آنچه تاكنون از توريسم و گردشگري روستايي در كشور صـورت پذيرفته، در آغاز راه است. چرا كه پس از رهايي از مشكلات تغيير نظام حكومتي در ايران و سمت و سو گرفتن برنامه هاي توسعه اجتماعي- اقتصادي كشور، صنعت توريسم مورد توجه قرار گرفت. با توجه به نظام حكومتي اسلامي كشور و با توجه به اذعان بسياري از مسوولان، توريسم كشور ما، توريسم مذهبي و فرهنگي و تاريخي است. بنابراين بدون شك آنچه در قالب صنعت توريسم، برنامه ريزي مي شود، عمدتا در راستاي توريسم روستايي و زيرمجموعه هاي آن مي باشد. در جــهت برنامه ريزي صنعت تــوريسم روستايي تبليغات و اطلاع رساني از نقاط بكر و دست نخورده؛ گروه بندي توريست وارد شده به ايران بر اساس انگيزه ها و نيازهاي گردشگري آنها؛ تربيت راهنماهاي بومي از سوي سازمان ايرانگردي و جهانگردي و ساير موارد مورد توجه است. اذعان مي شود كه موفقيت هر برنامه روستايي در گرو ديدگاه برنامه كلان كشور است، لذا بايد برنامه ريزي روستايي به عنوان يك هدف و به صورت زيرمجموعه اي از يك نظام در برنامه ريزي كلان كشور در نظر گرفته شود.

 نسخه قابل چاپ