بانک مقالات جغرافیا

کاربري زمين شهري، جزو مفاهيم پايه و اصلي دانش شهرسازي و در واقع شالوده شکل گيري آن است و به اندازه اي اهميت دارد که برخي از برنامه ريزان شهري در کشورهاي پيشرفته آن را مساوي با برنامه ريزي شهري مي دانند. نوشتار حاضر کاربري هاي شهر ايلام بر مبناي وضعيت موجود و پيشنهادي طرح جامع و تفصيلي شهر، همچنين وضعيت موجود شهر در دوره جديد را مورد بررسي قرار مي دهد. روش اصلي اين پژوهش مطالعه تطبيقي سرانه هاي شهري و مساحت کاربري هاي اصلي شهر طي اين سه دوره بوده است. نتايج بررسي و مقايسه کاربري هاي اصلي شهر طي سال هاي 1372 (وضع موجود شهر در طرح جامع)، 1382 (وضع پيشنهادي شهر در طرح جامع) و همچنين 1382 (وضع موجود شهر در دوره جديد) بيانگر اين است که کاربري هاي فضاي سبز، مسکوني، بهداشتي - درماني و ورزشي هم از نظر سرانه (به ازاي هر نفر) شهري و هم از نظر سطح (مساحت) کاربري در وضعيت نامطلوب و نامتناسبي بوده و از سوي ديگر ساير کاربري هاي تجاري، آموزشي، فرهنگي- مذهبي و حمل و نقل شهري از اين نظر در جايگاه مطلوب و مناسبي قرار گرفته اند. اين وضعيت بيانگر عدم تعادل و ناهماهنگي بين کاربري هاي شهري است،که اين موضوع از عدم دقت نظر کافي برنامه ريزان شهري در زمان تهيه کاربري هاي شهري در ناديده گرفتن ارتباط بين جمعيت شهري و سطوح مورد نياز کاربري ها ناشي مي شود. بنابراين برنامه ريزان شهري نه تنها بايد عوامل کالبدي، بلکه ساير عوامل اجتماعي،اقتصادي، فرهنگي، سياسي و جغرافيايي را در فرآيند برنامه ريزي کاربري در نظر داشته باشند تا اين فرآيند چه در مرحله تهيه و چه در مرحله اجرا به موفقيت بيانجامد.

 نسخه قابل چاپ