بانک مقالات جغرافیا

در مطالعات روستايي ايران، كمبود تحليل كيفي توزيع عملكردها، به ويژه خدمات برتر از طريق ارزشيابي موانع دسترسي به آنها كاملا مشهود است. يكي از نتايج اين ارزشيابي، به چالش كشاندن مكان يابي هايي است كه عمدتا در قالب رهيافت اوزاليدي – غير مشاركتي، به وقوع پيوسته است. مقاله حاضر با بررسي روند رشد، مكان يابي و سنجش مشكلات دسترسي خدمات برتر طي سال هاي 85- 1345 با استفاده از روش هاي توصيفي- تحليلي، تداومي – مقطعي ونيز ارزشيابي سريع روستايي در سطح روستاهاي شهرستان مشهد، به نتايج مهمي دست يافته است. از جمله اين نتايج عبارت اند از: وقوع رشد معنادار در سطوح برخورداري، گوناگوني شديد و معنادار دهستان هاي سيزده گانه از نظر سطوح برخورداري (بعد كمي) و مشكل دسترسي (بعد كيفي) و از همه مهمتر، نبود رابطه معنادار ميان دو متغير اصلي تحقيق، يعني سطح برخورداري و مشكل دسترسي به خدمات برتر. از نظر فضايي، «دهستانهاي طوس، درزاب، كارده و تبادكان (همه از بخش مركزي) و آبروان و سرجام» و از جنبه نوع خدمات، «دبيرستان، مركز بهداشتي- درماني و بانك» بالاترين ضريب مشكل دسترسي را تحمل مي كنند. بنابراين اجراي هر چه سريع تر مصوبه شوراي عالي شهرسازي و معماري كشور در خصوص سطح بندي سكونتگاههاي روستايي، البته با رهيافتي مشاركتي، از اولويت برخوردار است.

 نسخه قابل چاپ