بانک مقالات رشته تربیت بدنی

اين تحقيق به منظور تعيين تاثير تکليف ثانويه حرکتي دارت و نيز تمرين مسدود در مقابل تمرين تصادفي و ثابت و نيز آزمون فرضيه مبسوط سازي به کمک استفاده از تکليف تيراندازي با شرکت گروه هاي تجربي در فواصل 8، 11، 14 متر و ترکيبي از اين مسافت ها به صورت تمرين تصادفي و تمرين مسدود با استفاده از 132 دانشجوي مذکور دانشگاه طي 6 روز متوالي انجام شد. در اين طرح تحقيق عاملي کاملا متقاطع 5) 2´5 تکليف تيراندازي، 2 تکليف ثانويه دارت) داده ها به کمک نرم افزار آماري- کامپيوتري SPSS:PC نسخه 14 تجزيه و تحليل شدند. تحليل هاي واريانس براي تجزيه و تحليل داده ها به کار برده شد. نتيجه تحليل ها نشان داد که تکليف ثانويه حرکتي تاثير معني داري بر اکتساب نداشت، لکن تاثير معني داري بر يادداري بر جاي گذاشت (P<0.05). يافته هاي مذکور به عنوان تاييدي بر فرضيه مبسوط سازي تفسير شدند.

 نسخه قابل چاپ

هدف پژوهش حاضر، بررسي تاثير يک و دو جلسه تمرين منتخب شامل تمرين هاي ترکيبي استقامتي و مقاومتي در روز بر توزيع مجدد زيرگروه هاي لکوسيتي بود. بدين منظور 8 نفر از دانشجويان پسر رشته تـربـيت بـدني دانشگاه گيلان به صورت داوطلب در پژوهش حاضر شرکت کردند. در مدت 8 روز، آزمودني ها 3 مرحله آزمون را انجام دادند؛ مرحله اول، استراحت در حالت پايه، مرحله دوم انجام تمرين هاي ترکيبي استقامتي (45 دقيقه فعاليت هوازي با شدت 75-70 درصد ضربان قلب بيشينه (معادل 60 درصد VO2max) با استفاده از چرخ کارسنج) و مقاومتي (45 دقيقه تمرين با 6 حرکت وزنه تمريني در 3 دوره 8 تکراري با شدت 80 درصد 1RM) به مدت 90 دقيقه در بعدازظهر و مرحله سوم، انجام تمرين هاي ذکر شده در 2 نوبت صبح و بعدازظهر. براي اندازه گيري تعداد گلبـول هاي سفيد و زير گـروه هاي آن در فواصل زماني گوناگون، در هر وهله 5cc خون از وريد بازويي آزمودني ها گرفته شد و افراد پيش از اولين خونگيري، حداقل 12 ساعت ناشتا بودند. براي آزمون فرضيه هاي پژوهش، از آزمون T همبسته، تحليل واريانس با انـدازه گيري هاي مکرر و آزمون تعقيبي بن فروني استفاده شد. اختلاف ميانگين ها در سطح P£0.05 قابل قبول بود. نتايج نشان داد در تعداد گلبول هاي سفيد بلافاصله و 3 ساعت پس از يک جلسه تمرين تغيير معني داري به وجود نمي آيد، اما در فواصل زماني مذکور پس از دو جلسه تمرين افزايش معني داري مشاهده مي شود (P£0.05). همچنين بين حالت پايه و 3 ساعت پس از هر دو برنامه (يک جلسه و دو جلسه تمرين در روز) افزايش معني داري مشاهده شد (P£0.05). به نظر مي رسد اين تغييرات بيشتر ناشي از افزايش معني دار نوتـروفيل ها و لنفـوسيت ها در فواصل زماني پس از يک و دو جلسه تمرين بوده، اما تعداد مونـوسيت ها و ائوزنيـوفيل ها در غالب فاصلـه هـاي زماني پس از تمرين ها تغيير معني داري نداشته است. در نتيجه براي جلوگيري از اختلال در عملکرد سيستم ايمني دقت نظر بيشتر در تجويز جلسات تمريني بيش از يک نوبت در روز توصيه مي شود.

 نسخه قابل چاپ

موانع توسعه بازاريابي موسسه هاي ورزشي به دو دسته موانع دروني و بيروني تقسيم مي شوند. با توجه به تعدد موانع و نيز اهميت و اولويت موانع دروني، در پژوهش حاضر اين دسته از موانع مورد تاکيد و بررسي قرار گرفتند تا راهکارهاي رفع چنين موانعي براي موسسه هاي ورزشي پيشنهاد شود. موانع دروني موسسه هاي ورزشي در قالب موانع مربوط به مديريت (5 مولفه)، اهداف و راهبرد (3 مولفه)، نظام بازاريابي (6 مولفه)، فرهنگ سازماني (3 مولفه)، کارکنان (3 مولفه) و ساختار سازماني (3 مولفه) شناسايي شدند. پس از شناسايي موانع، در مورد بازدارندگي (وضعيت موجود) موانع توسعه بازاريابي موسسه هاي ورزشي در ايران و نيز اهميت و اولويت اين موانع، از جامعه خبرگان بازاريابي و مديريت ورزش (شامل استادان و متخصصان بازاريابي و متخصصان و مديران ورزشي) کشور نظرسنجي شد براي تجزيه و تحليل داده هاي مربوط به تعيين وضعيت موجود موانع دروني توسعه بازاريابي موسسه هاي ورزشي ايران از آزمون t و در رابطه با تعيين اولويت اين موانع از آزمون رتبه بندي فريدمن استفاده شد. يـافته هاي اين پژوهش حاکي از آن است که از نظر خبرگان کليه مولـفه ها به عنوان موانع بالقوه توسعه بازاريابي در موسسه هاي ورزشي کشور مورد تاييد بوده، اغلب از وضعيت نامساعد و بازدارنده اي در فضاي کسب و کار ايران برخوردارند و اولويت زيادي براي رفع سريع اين موانع در راستاي توسعه ورزش عمومي، تخصصي و قهرماني در سطح کشور و بين المللي وجود دارد.

 نسخه قابل چاپ

هدف اين تحقيق بررسي ارتباط بين آمادگي قلبي عروقي، سطوح استراحتي CRP و ليپيدهاي پلاسما در افراد ورزشکار و غيرورزشکار است. بدين منظور 30 دانشجوي ورزشکار و 30 دانشجوي غيرورزشکار به ترتيب به عنوان گروه ورزشکار و غيرورزشکار انتخاب شدند. نمونـه هاي خوني در حالت ناشتا و ساعت 8 صبح براي مشخص کردن سطوح استراحتي CRP و ليپيدهاي پلاسما در حالت استراحت گرفته شد. سپس از طريق آزمون 12 دقيقه اي دويدن/ راه رفتن، حداکثر اکسيژن مصرفي براي تعيين آمادگي قلبي عروقي در دو گروه انجام شد. CRP پلاسما با استفاده از کيت مخصوص و به روش ايمونوتوربيديمتريک، همچنين HDL-C, TG, LDL-C و کلسترول تام پلاسما با استفاده از کيت تخصصي شرکت پارس آزمون و دستگاه اندازه گيري خودکار، اندازه گيري شدند. نتايج اين تحقيق تفاوت معني داري را بين CRP در افراد ورزشکار (mg/dl 0.39) و غيرورزشکار (mg/dl 0.33) نشان داد (P<0.01). بين آمادگي قلبي عروقي و CRP پلاسما ارتباط معني داري وجود نداشت, همچنين ارتباط منفي معني داري بين CRP پلاسما و HDL-C کلسترول مشاهده شد P<0.05) و (r=-0.27. با توجه به اينکه حدود 40 درصد آزمودني ها گروه ورزشکار از رشته هاي بدون توپ و برخوردي مانند کشتي، جودو، بوکس، کاراته و تکواندو بودند، احتمال دارد ورزشکاراني که در رشته هاي برخوردي شرکت مي کنند، چون تنش مکانيکي زياد و آسيب هاي ريز دايمي دارند، موجب التهاب مزمن در اين ورزشکاران شود. بنابراين، احتمال دارد بالاتر بودن سطوح CRP در افراد ورزشکار ناشي از اين مکانيسم باشد. در نتيجه در تفسير سطوح CRP افراد ورزشکار بايد به عوامل ديگري مانند نوع رشته ورزشي و آسيب هاي ورزشي آنها هم توجه کرد.

 نسخه قابل چاپ

هدف اين تحقيق، بررسي تاثير سه روش تمرين متغير بر يادگيري يک مهارت است. روش تحقيق اين پژوهش، نيمه تجربي است. جامعه آماري تحقيق شامل مدارس ابتدايي شهريار کرج بود که يکصد آزمودني به صورت در دسترس انتخاب شدند. اين نمونه آماري به طور تصادفي چهار گروه 25 نفره تقسيم شدند که سه گروه براي اجراي برنامه هاي تمرين متغير و يک گروه، به عنوان گروه گواه انتخاب شدند. گروه هاي سه گانه تمرين متغير به طور تصادفي به گـروه هاي «الف»، «ب» و «ج» نامگذاري شدند. به منظور تغيير شاخص ها، قطر و وزن توپ و مسافت تا هدف دستکاري شد. گروه «الف» پاس بغل را از 5 فاصله و با توپ شماره 4، گروه «ب» از 15 فاصله و با توپ شماره 4 و گروه «ج» از 15 فاصله و با توپ هاي 3 و 5 انجام دادند. هر آزمودني در هر جلسه مي توانست 60 ضربه بزند که اين تکليف شامل 12 ضربه از هر 5 فاصله بود. گروه «ب» از 15 فاصله و از هر فاصله 4 ضربه زدند. ضربـه هاي گروه «ج» نيز مانند گروه «ب» بود، با اين تفاوت که هر 20 ضربه را با شماره توپ يکساني زدند. اين تمرين ها در 3 روز انجام شد و پس از 48 ساعت، آزمون يادداري و انتقال انجام شد. ابزار جمع آوري داده ها، آزمون پاس بغل پاي مور- کريستين بود. روش آماري استفاده شده، آزمون تحليل واريانس و آزمون تعقيبي توکي بود. حاصل تحليل امتيازها در مرحله يادداري نشان داد که بين عملکرد يادداري گروه «ب» و گروه گواه تفاوت معني داري وجود ندارد (a=0.95). همچنين، بين عملکرد گروه هاي چهارگانه در آزمون انتقال تفاوت معني داري مشاهده نشد (a=0.95). نتيجه کلي اينکه متغير ساختن بيش از اندازه تمرين و نيز افزايش تعداد تکرارها، موجب افزايش بيشتر يادگيري در اين مهارت نخواهد شد.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين پژوهش، مقايسه عوامل رواني ورزشکاران آسيب ديده و غير آسيب ديده و پيش بيني ورزشکاراني که در معرض خطر آسيب ديدگي قرار دارند، با توجه به عوامل روان شناختي است. از ميان دانشجويان پسر ورزشکار در سال 1384، 169 دانشجوي شرکت کننده در مسابقات دو و ميداني با ميانگين سني 22.7±3.7 سال، به صورت نمونه در دسترس انتخاب و بر اساس نتايج پرسشنامه آسيب، آزمودني ها به دو گروه ورزشکاران آسيب ديده (75 نفر) و غير آسيب ديده (94 نفر) تقسيم شدند. در اين تحقيق از برگه مشخصات فردي، پرسشنامه اضطراب حالتي رقابتي (CSAI-2) 2- رينر و مارتنز، پرسشنامه 34 سوالي آيزنک، مصاحبه و پرسشنامه محقق ساخته آسيب هاي ورزشي، قبل از انجام مسابقات دو و ميداني استفاده و در مورد گروه هاي نمونه اجرا شد. همچنين از روش آماري تحليل واريانس يکطرفه براي بررسي تفاوت هاي بين دو گروه، و از روش تحليل تمايزات براي پيش بيني احتمالي آسيب ديدگي ورزشکاران استفاده شد. به طور کلي نتايج اين تحقيق بين ويژگي هاي روان شناختي دو گروه، تفاوت نشان مي دهد (P<0.01). همچنين تحليل تمايزات نشان داد ورزشکاراني که از پرسشنامه اين تحقيق نمره 83 به بالا را کسب کنند، مستعد آسيب هستند و در آينده بيشتر احتمال دارد دچار آسيب ديدگي شوند. در نهايت محققان بر اين باورند که با بررسي ويژگي هاي شخصيتي و عوامل روان شناختي مي توان احتمالا ورزشکاراني را که در معرض خطر آسيب ديدگي قرار دارند، شناسايي کرد و راهکارهاي مناسب را به منظور پيشگيري از آسيب ديدگي به کار برد.

 نسخه قابل چاپ

نتايج پـژوهش هاي انجام شده مويد اين واقعيت است که ساعات درس تـربيت بدني به تنهايي نمي تواند براي دستيابي به اهداف عاليه تـربيت بدني و ورزش مدارس موثر واقع شود. از اين رو مسوولان بايد از راهکارهاي ديگري براي تحقق اين امر استفاده کنند. يکي از اين روش ها، تقويت و توسعه کانون هاي ورزشي است، از اين رو هدف اين پژوهش، تبيين جامع وضعيت کانـون هاي ورزشي دانش آموزي ايران از نظر اهداف، ساختار و فرايند فعـاليت ها و مقايسه آن با برخي کشورهاي منتخب است. پژوهش حاضر از نوع توصيفي و زمينه يـابي است و به شکل ميداني انجام گرفته و براي جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه هاي محقق ساخته ويژه مديران، مربيان و دانـش آموزان عضو کانون استفاده شده است. براي توزيع پرسشنامه ها به صورت تصادفي خـوشه اي از کل کشور، 9 استان انتخاب شدند. جامعه آماري پژوهش شامل کليه مديران (2258 نفر) و مربيان (12542 نفر) زن و مرد و دانـش آموزان دختر و پسر عضو کانـون هاي سراسر کشور (411855 نفر) در سال تحصيلي 84-1383 است. نتايج اين پژوهش نشان داد، آگاهي مديران کانـون هاي ورزشي از دانش عمومي و اصول مديريت، تناسب حق الزحمه مربيان کانون ها با فعاليت هاي آنان، مناسب بودن فضاي ورزشي مدارس براي انجام فعاليت کانـون هاي ورزشي ويژه مدارس در حد متوسط است. بين نظرهاي مديران و مربيان در خصوص وسايل لازم براي آموزش رشته هاي ورزشي در کانون، استفاده مربيان از طرح درس مدون براي آموزش رشته ورزشي، نظارت مديران بر نحوه فعاليت آموزشي مربيان، همکاري مسوولان تـربيت بدني براي تهيه وسايل و تجهيزات ورزشي، وجود وسايل و تجهيزات مورد نياز براي انجام فعاليت کانـون هاي ورزشي ويژه مدارس تفاوت معني داري وجود دارد (a<0.05).

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين تحقيق، بررسي تاثير هشت هفته تمرين يوگا و هوازي بر افسردگي زنان غيرورزشکار بالاي 40 سال صنعت نفت اهواز است. روش تحقيق حاضر از نوع نيمه تجربي ميداني و با استفاده از پرسشنامه بک که روايي و پايايي آن تاييد شد، انجام شده است. آزمودني هاي افسرده از طريق پرسشنامه هاي توزيع شده در کانون هاي فرهنگي هنري و باشگاه هاي ورزشي شهرک نفت و کوي فداييان اسلام و از بين 317 نفر انتخاب شدند. 60 نفر از زناني که دچار افسردگي بودند، انتخاب و بعد از همتاسازي نمره هايشان در سه گروه تمريني يوگا، هوازي و کنترل قرار گرفتند. آزمودني هاي گروه هاي يوگا و هوازي به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه و هر جلسه به مدت 60 دقيقه در تمرين ها شرکت کردند. در اين تحقيق از آمار توصيفي و استنباطي مناسب مانند آزمون t، تحليل واريانس يک سويه، آزمون پيگيري توکي، ضريب همبستگي اسپيرمن و ضريب همبستگي پيرسون استفاده شد (a=0.05). نتايج نشان داد که تمرين هاي يوگا و هوازي به مدت 8 هفته موجب کاهش معني دار افسردگي شد و تمرين هاي هوازي در مقايسه با يوگا تاثير بيشتري در کاهش افسردگي داشته است. يافته ها نشان داد که بين افسردگي و سطح تحصيلات زنان بالاي 40 سال غيرورزشکار رابطه منفي و معني داري وجود دارد. بين افسردگي و تعداد فرزندان رابطه مثبت و معني دار و بين افسردگي و وزن و سن رابطه اي وجود ندارد و اثر هشت هفته تمرين هوازي در کاهش وزن موثرتر از يوگا بوده است. به طور کلي، نتايج تحقيق حاضر دلالت بر اين دارد که انواع مختلف فعاليت هاي جسماني اثر مثبتي در کاهش افسردگي دارد، بنابراين مي توان از فعاليت هاي ورزشي به عنوان يکي از روش هاي کم هزينه و مقرون به صرفه براي کاهش اختلالات روحي رواني استفاده کرد.

 نسخه قابل چاپ

هدف تحقيق حاضر، توصيف وضعيت مهارتي کشتي گيران فرنگي کار نخبه جوانان و بزرگسالان کشور در پنج تکنيک منتخب است. به اين منظور 141 کشتي گير فرنگي کار دعوت شده به اردوي تيم هاي ملي جوانان و بزرگسالان طي يک سال به عنوان نمونه آماري بررسي شدند (جوانان n=71 و بزرگسالان (n=70 امتيازدهي هر تکنيک به وسيله فيملبرداي از اجراي غيررقابتي تکنيک و بازبيني فيلم آن از راه شاخص هاي مورد نظر صورت گرفت. با استفاده از روش هاي آمار توصيفي ميانگين نمره هاي کسب شده از هر تکنيک در هر رده سني تعيين و به عنوان نيمرخ مهارتي کشتي گيران گزارش شد. نتايج تحقيق حاضر نشان داد که کشتي گيران فرنگي کار ايراني در هر دو رده سني جوانان و بزرگسالان از ميانگين نمره هاي مطلوبي در اجراي پنج تکنيک منتخب برخوردارند.

 نسخه قابل چاپ

هدف اصلي اين پژوهش، بررسي ويژگي هاي روان سنجي فرم فارسي مقياس سخت کوشي، شامل پايايي، روايي و تحليل عاملي اکتشافي مقياس بود. 283 دانشجوي دانشگاه تهران در دو گروه ورزشکار (n=124) و غيرورزشکار (n=159) با اجراي مقياس سخت کوشي، مقياس سلامت رواني و مقياس کمال گرايي مثبت و منفي در اين پژوهش شرکت کردند. پايايي بازآزمايي مقياس سخت کوشي بر اساس نتايج دو بار اجراي آزمون در مورد دو گروه نمونه محاسبه و با ضرايب همبستگي از 0.77 تا 0.88 تاييد شد. همساني دروني مقياس سخت کوشي بر حسب ضرايب آلفاي کرونباخ در مورد دو گروه نمونه محاسبه و با ضرايب همبستگي از 0.65 تا 0.78 تاييد شد. نتايج تحليل عاملي اکتشافي، علاوه بر عامل کلي سخت کوشي، سه عامل را براي مقياس سخت کوشي تاييد کرد. روايي همزمان مقياس سخت کوشي بر اساس ضرايب همبستگي نمره هاي آزمودني ها در اين مقياس با نمره هاي آنها در زيرمقياس هاي بهزيستي روان شناختي، درماندگي روان شناختي، کمال گرايي مثبت و کمال گرايي منفي بررسي و تاييد شد.

 نسخه قابل چاپ

مديريت آميخته بازاريابي شامل برنامه ريزي و تصميم گيري درباره ترکيب راهبري عوامل تبيين کننده آميخته بازاريابي در ورزش است. تعيين آميخته، اهميت بسيار زيادي دارد، زيرا سياست گذاري در تجارت ورزشي مورد نظر را تعيين مي کند و بنا به حساسيت آن در مديريت بازاريابي، موجب مي شود بازاريابان زمان زيادي را صرف تحليل آن کنند. هدف از اجراي اين تحقيق، مدل سازي آميخته بازاريابي صنعت ورزش کشور، با روش تحليل مسيري بود. بدين منظور، با انجام يک تحقيق کيفي، پرسشنامه اي با 45 سوال پرسش بسته با ضريب پايايي (P<0.01) 0.92 تهيه شد و در اختيار مسوولان بازاريابي باشگاه هاي فعال در 9 رشته ورزشي ليگ برتر کشور قرار گرفت. از ميان 108 پرسشنامه ارسالي، 98 مورد تکميل و بازگردانده شد. در تجزيه و تحليل داده ها از نرم افزار ليزرل نسخه 8.52 براي مدل سازي و شناسايي شاخص هاي نيکويي برازش، از نرم افزار SPSS نسخه 14 براي تحليل عاملي اکتشافي به منظور استخراج عامل ها و به دست آوردن برآورد بارهاي عاملي و آلفاي کرونباخ براي تعيين اعتبار پرسشنامه استفاده شد. پس از جمع آوري داده ها، با استفاده از روش تحليل عامل اکتشافي، 8 عامل آميخته شناسايي شدند. بر اين اساس، آميخته بازاريابي صنعت ورزش کشور مدل سازي شد، که بر اساس آن، چهار عامل حمايت مالي، مديريت، ترويج، مديريت قيمت گذاري و قدرت هاي حاکم بر بازار، به عنوان متغيرهاي مستقل و ابزار کنترل در اختيار مديران قرار دارند.
همچنين چهار عامل ديگر آميخته، شامل مديريت روابط عمومي، مديريت فرآيند، مديريت مکان و مديريت نشان، به عنوان متغيرهاي وابسته، آشکار شد.

 نسخه قابل چاپ

نبض اکسيژن به عنوان شاخصي که در دستگاه گردش خون انتقال اکسيژن را برآورد مي سازد، به تازگي در تحقيقات باليني و ورزشي مورد توجه قرارگرفته است. درباره اين شاخص ارزيابي کننده کارايي قلب و عروق اطلاعات زيادي وجود ندارد. هدف پژوهش حاضر، برآورد و مقايسه حداکثر نبض اکسيژن در نوجوانان پسر است. بدين منظور 60 نوجوان پسر با ميانگين سني 16±0.81 سال، قد 168±8.17 سانتي متر و وزن 59.92±10.39 کيلوگرم که به صورت تصادفي انتخاب شده بودند، در اين تحقيق شرکت داده شدند. به منظور برآورد مقادير حداکثر نبض اکسيژن، آزمودني هاي تحقيق 4 آزمون ورزشي، آزمون نوارگردانGXT، آزمون هاي دوچرخه PWC195  و PWC212 و آزمون دويدن 1 مايل را اجرا کردند. سپس براي انتخاب آزمون ورزشي مناسب، مقادير به دست آمده از چهار پروتکل ورزشي با پروتکل برآوردي حداکثر نبض اکسيژن کوپر مقايسه شد. آزمون ورزشي GXT  در مقايسه با آزمون هاي PWC 195 و PWC 212 و آزمون دويدن 1 مايل، برآورد عيني تري (14.40 ميلي ليتر/ضربه) را از حداکثر نبض اکسيژن ارايه داد و در مقايسه با پروتکل شاخص کوپر، اختلاف معني داري را(P=0.519)  نشان نداد. آزمون هاي ورزشي(P=0.001) PWC 195 ، (P=0.001) PWC ???و دويدن 1 مايل(P=0.003)  اختلاف معني داري را (از نظر کم برآوردي و بيش برآوردي) با پروتکل شاخص کوپر داشتند. نتايج اين پژوهش نشان مي دهد که حداکثر نبض اکسيژن به عنوان شاخصي از کارايي دستگاه قلبي و عروقي، توسط آزمون ورزشي GXT در مقايسه با آزمون هاي ورزشي ديگر واقع بينانه تر برآورد مي شود، به گونه اي که مقادير حداکثر نبض اکسيژن حاصل از اين آزمون، به مقادير حداکثر نبض اکسيژن آزمون کوپر بسيار نزديک است.

 نسخه قابل چاپ

هدف اصلي اين تحقيق، بررسي ميزان بروز آسيب در فوتباليست هاي حرفه اي که در پست هاي مختلف بازي مي کنند، است. بدين منظور 38 مسابقه از مسابقات ليگ برتر کشور در فصل 85-84 انتخاب و تجزيه و تحليل ويديويي شد. ميزان آسيب بازيکنان در پست هاي مختلف، زمان بروز آسيب، علت آسيب و ناحيه آسيب ديدگي بررسي شد. در مجموع 121 آسيب در 38 مسابقه مشاهده شد. ميزان آسيب در بازيکنان هافبک (40.4 درصد) به طور معناداري (P<0.05) بيشتر از ديگر پست ها بود. بعد از پست هافبک، مدافعان با 29.8 درصد، مهاجمان را با 16.7 درصد و در نهايت دروازه بان با 13.1 درصد رتبه هاي بعدي را از نظر دريافت آسيب به خود اختصاص دادند. در خصوص زمان بروز آسيب، اختلاف معناداري (P<0.05) بين دوره هاي مختلف بازي مشاهده شد. تفاوت معناداري در ميزان آسيب پايين تنه (63.6 درصد) نسبت به بالاتنه (36.4 درصد) مشاهده شد. بيشترين آسيب ديدگي بازيکنان از نو آسيب هاي برخوردي (87.6 درصد) بود. نتايج پژوهش حاضر نشان مي دهد که پست و موقعيت بازيکن و زمان بازي در ميزان آسيب ديدگي موثر است.

 نسخه قابل چاپ

هدف پژوهش حاضر، بررسي تطبيقي نقش عوامل موثر بر توسعه گردشگري ورزشي در قالب سه دسته عامل کلي «عوامل سوق دهنده، جلب کننده و بازدارنده» از ديدگاه مديران و دست اندرکاران ورزش ايران و استراليا است. بدين منظور 25 مدير و دست اندرکار ورزش از کميته ملي المپيک و سازمان تربيت بدني کشور ايران و 25 مدير و دست اندرکار ورزش از کميته ملي المپيک کشور استراليا به عنوان نمونه انتخاب شدند. با توجه به ماهيت تحليلي تحقيق حاضر، پرسشنامه محقق ساخته اي بر اساس مقياس 5 گزينه اي ليکرت طراحي و بين آزمودني هاي مورد نظر توزيع شد. پس از جمع آوري اطلاعات، با استفاده از بسته نرم افزار آماري SPSS، داده ها استخراج، ويرايش و از طريق آزمون آماري t-Student تجزيه و تحليل شدند. به طور کلي نتايج تحقيق حاضر نشان داد که بين ديدگاه مديران و دست اندرکاران ورزش ايران با مديران و دست اندرکاران استراليا در خصوص عوامل جلب کننده و باز دارنده تفاوت معني داري وجود دارد، به نحوي که مديران و دست اندرکاران ورزش استراليا به عوامل جلب کننده بيشتر از مديران و دست اندرکاران ورزش ايران اهميت مي دهند، در حالي که مديران و دست اندرکاران ورزش ايران به اهميت عوامل بازدارنده بيشتر از مديران و دست اندرکاران استراليا تاکيد مي کنند.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين تحقيق، بررسي فراواني آسيب هاي ورزشي و علل مرتبط با آن در دانش آموزان ورزشکار دختر شرکت کننده در هفدهمين جشنواره ورزشي دانش آموزان ورزشکار دختر سراسر کشور (کاشان، مرداد ماه 1384) است. پژوهش حاضر تحقيق توصيفي مقطعي و روش نمونه گيري تصادفي ساده است و براي جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه استفاده شد. داده ها بيانگر اين است که 35 درصد ورزشکاران در رشته واليبال، 33.3 درصد بسکتبال، 17.5 درصد هندبال و بدمينتون، 10 درصد شنا، 8.9 درصد تنيس روي ميز، 5 درصد ميني واليبال و 2.5 درصد در ميني بسکتبال داراي سابقه آسيب ورزشي بودند. شدت آسيب در رشته هاي ورزشي مختلف 80 درصد خفيف، 11.6 درصد متوسط و 8.3 درصد شديد بود. نوع آسي 43.3 درصد عضلاني تاندوني، 43.3 درصد استخواني مفصلي و 13.3 درصد پوستي بود. اندام هاي آسيب ديده 43.3 درصد مربوط به اندام هاي تحتاني، 38.3 درصد اندام فوقاني و 18.3 درصد تنه و ستون فقرات بود. 46.6 درصد آسيب ها به دليل حرکت ناصحيح ورزشي، 30 درصد به دليل ضربه توپ، 13.3 درصد به علت برخورد با ورزشکار ديگر و 5 درصد به سبب افتادن آسيب ديده بود. مقايسه داده هاي پژوهش حاضر با پژوهش هاي مشابه در ساير کشورها نشان مي دهد که آسيب هاي ورزشي به دليل حرکات ناصحيح ورزشي در کشور ما بيشتر است که لزوم آموزش در اين زمينه به مربيان و دانش آموزان ورزشکار را مشخص مي سازد.

 نسخه قابل چاپ