بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف اين تحقيق، بررسي تاثير سه روش تمرين متغير بر يادگيري يک مهارت است. روش تحقيق اين پژوهش، نيمه تجربي است. جامعه آماري تحقيق شامل مدارس ابتدايي شهريار کرج بود که يکصد آزمودني به صورت در دسترس انتخاب شدند. اين نمونه آماري به طور تصادفي چهار گروه 25 نفره تقسيم شدند که سه گروه براي اجراي برنامه هاي تمرين متغير و يک گروه، به عنوان گروه گواه انتخاب شدند. گروه هاي سه گانه تمرين متغير به طور تصادفي به گـروه هاي «الف»، «ب» و «ج» نامگذاري شدند. به منظور تغيير شاخص ها، قطر و وزن توپ و مسافت تا هدف دستکاري شد. گروه «الف» پاس بغل را از 5 فاصله و با توپ شماره 4، گروه «ب» از 15 فاصله و با توپ شماره 4 و گروه «ج» از 15 فاصله و با توپ هاي 3 و 5 انجام دادند. هر آزمودني در هر جلسه مي توانست 60 ضربه بزند که اين تکليف شامل 12 ضربه از هر 5 فاصله بود. گروه «ب» از 15 فاصله و از هر فاصله 4 ضربه زدند. ضربـه هاي گروه «ج» نيز مانند گروه «ب» بود، با اين تفاوت که هر 20 ضربه را با شماره توپ يکساني زدند. اين تمرين ها در 3 روز انجام شد و پس از 48 ساعت، آزمون يادداري و انتقال انجام شد. ابزار جمع آوري داده ها، آزمون پاس بغل پاي مور- کريستين بود. روش آماري استفاده شده، آزمون تحليل واريانس و آزمون تعقيبي توکي بود. حاصل تحليل امتيازها در مرحله يادداري نشان داد که بين عملکرد يادداري گروه «ب» و گروه گواه تفاوت معني داري وجود ندارد (a=0.95). همچنين، بين عملکرد گروه هاي چهارگانه در آزمون انتقال تفاوت معني داري مشاهده نشد (a=0.95). نتيجه کلي اينکه متغير ساختن بيش از اندازه تمرين و نيز افزايش تعداد تکرارها، موجب افزايش بيشتر يادگيري در اين مهارت نخواهد شد.

 نسخه قابل چاپ