بانک مقالات رشته تربیت بدنی

نبض اکسيژن به عنوان شاخصي که در دستگاه گردش خون انتقال اکسيژن را برآورد مي سازد، به تازگي در تحقيقات باليني و ورزشي مورد توجه قرارگرفته است. درباره اين شاخص ارزيابي کننده کارايي قلب و عروق اطلاعات زيادي وجود ندارد. هدف پژوهش حاضر، برآورد و مقايسه حداکثر نبض اکسيژن در نوجوانان پسر است. بدين منظور 60 نوجوان پسر با ميانگين سني 16±0.81 سال، قد 168±8.17 سانتي متر و وزن 59.92±10.39 کيلوگرم که به صورت تصادفي انتخاب شده بودند، در اين تحقيق شرکت داده شدند. به منظور برآورد مقادير حداکثر نبض اکسيژن، آزمودني هاي تحقيق 4 آزمون ورزشي، آزمون نوارگردانGXT، آزمون هاي دوچرخه PWC195  و PWC212 و آزمون دويدن 1 مايل را اجرا کردند. سپس براي انتخاب آزمون ورزشي مناسب، مقادير به دست آمده از چهار پروتکل ورزشي با پروتکل برآوردي حداکثر نبض اکسيژن کوپر مقايسه شد. آزمون ورزشي GXT  در مقايسه با آزمون هاي PWC 195 و PWC 212 و آزمون دويدن 1 مايل، برآورد عيني تري (14.40 ميلي ليتر/ضربه) را از حداکثر نبض اکسيژن ارايه داد و در مقايسه با پروتکل شاخص کوپر، اختلاف معني داري را(P=0.519)  نشان نداد. آزمون هاي ورزشي(P=0.001) PWC 195 ، (P=0.001) PWC ???و دويدن 1 مايل(P=0.003)  اختلاف معني داري را (از نظر کم برآوردي و بيش برآوردي) با پروتکل شاخص کوپر داشتند. نتايج اين پژوهش نشان مي دهد که حداکثر نبض اکسيژن به عنوان شاخصي از کارايي دستگاه قلبي و عروقي، توسط آزمون ورزشي GXT در مقايسه با آزمون هاي ورزشي ديگر واقع بينانه تر برآورد مي شود، به گونه اي که مقادير حداکثر نبض اکسيژن حاصل از اين آزمون، به مقادير حداکثر نبض اکسيژن آزمون کوپر بسيار نزديک است.

 نسخه قابل چاپ