مقالات روانشناسی

هدف از اين مطالعه، بررسي رابطه «سبک هاي حل مسئله» سازنده و غيرسازنده با «سلامت عمومي» بوده است. به همين منظور، يک گروه نمونه 113 نفري از دانشجويان دختر دانشکده هاي مختلف دانشگاه شيراز؛ شامل، علوم تربيتي و روانشناسي، علوم انساني و علوم، به صورت تصادفي انتخاب شدند. تمام آزمودني ها به «سياهه سبک هاي حل مسئله» و «پرسشنامه سلامت عمومي» پاسخ دادند. در اين تحقيق، از روش آماري تحليل رگرسيون چندگانه، به منظور تحليل داده ها استفاده شد که نتايج زير را در پي داشت: 1. از بين سبک هاي حل مسئله، درماندگي، خلاقيت و مهارگري، به ترتيب بهترين پيش بيني کننده نارساکنش وري اجتماعي به حساب آمده اند. 2. سبک هاي حل مسئله درماندگي و خلاقيت، مهمترين پيش بيني کننده افسردگي هستند. 3. مهارگري در حل مسئله، پيش بيني کننده اضطراب و نشانه هاي جسماني بوده است. 4. درماندگي، اعتماد در حل مسئله و خلاقيت، سلامت عمومي را تبيين مي کنند. در مجموع نتايج اين تحقيق، نشان داده اند که سبک هاي حل مسئله نقش مهمي در تامين تندرستي و رواندرستي رواني ايفا مي کنند.

مقاله حاضر به مقايسه اثربخشي آموزش انگيزش پيشرفت و تمرين حرمت خود بر تحول فرارونده در نظام خود در آزمودني هاي متعلق به سطوح تحول شناختي عيني و انتزاعي پرداخته است. طرح پژوهش، طرح تجربي از نوع پيش آزمون – پس آزمون با گروه گواه بود. 120 نوجوان دختر بر اساس سطح تحول شناختي بر مبناي آزمون هاي نظام عملياتي پياژه در دو سطح عيني و انتزاعي انتخاب، و در هر سطح به دو گروه آزمايشي و يک گروه گواه با حجم مساوي (n=20) تقسيم شدند. براي مطالعه تحول نظام خود، مصاحبه دريافت خود، به کار بسته شد. آموزش انگيزش پيشرفت و تمرين حرمت خود به منزله روش هاي مداخله، در هر دو سطح تحول شناختي به اجرا در آمدند. داده ها بر اساس طرح هاي تحليل واريانس يکراهه، تحليل واريانس تک متغيري، تحليل واريانس رتبه اي کروسکال – واليس، و آزمون رتبه هاي علامت دار ويلکاکسن، بررسي شدند. نتايج نشان دادند که در خصوص دريافت خود عيني، روش هاي مداخله به کار بسته شده در هر دو سطح تحول شناختي، سبب تحول فرارونده در دريافت خودعيني مي شوند؛ در اين خصوص، اثربخشي تمرين حرمت خود بيشتر از آزمون انگيزش پيشرفت بود. در دريافت خودفاعلي، اثر بخشي روش هاي مداخله، بر مولفه «عامليت» در هيچ يک از سطوح تحول شناختي تاييد نشد؛ بر مولفه «پيوستگي» در هر دو سطح تحول شناختي معنادار بود؛ و بر مولفه «تمايز» فقط در سطح تحول شناختي انتزاعي، معنادار بود. به اين ترتيب، اثربخشي روش هاي مداخله بر تحول فرارونده در دريافت خودعيني، صرف نظر از سطح تحول شناختي، امکان پذير است؛ و بر تحول فرارونده در مولفه هاي خود فاعلي عموميت ندارد؛ به علاوه، مي تواند بر حسب سطح تحول شناختي، متفاوت باشد. نتايج اين پژوهش نشان مي دهند که در دوره نوجواني مداخله در نظام خود، خواه از خلال مداخله در کنش انگيزشي اين نظام و خواه از خلال گسترش بخشيدن حرمت خود، مي تواند در خدمت جبران کاستي ها در تحول خود قرار گيرد، استحکام نظام خود و کنش وري هر چه سازش يافته تر آن را امکان پذير سازد، و واجد اثر پيشگيري کننده در برابر آسيب هاي احتمالي آتي باشد.

هدف پژوهش حاضر «بررسي تاثير باورهاي خودکارآمدي بر سلامت رواني و موفقيت تحصيلي دانشجويان پسر و دختر در گروههاي تحصيلي علوم تجربي، رياضي و انساني» مي باشد. در اين پژوهش که يک مطالعه علي مقايسه اي است، براي آزمون فرضيه ها، 376 دانشجوي دختر و پسر از دانشگاه «شهيد بهشتي» به صورت تصادفي طبقه اي انتخاب شدند. کليه آزمودني ها با استفاده از «مقياس خودکارآمدي عمومي شرر» و همکاران (GSES) و «فهرست سلامت رواني» (SCL-25) مورد ارزيابي قرار گرفتند. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از آزمون t مستقل و تحليل واريانس يکراهه (ANOVA) و ضريب همبستگي پيرسن استفاده شد. نتايج بدست آمده بيانگر آن است که «باورهاي خودکارآمدي قوي» بر «سلامت رواني» دانشجويان تاثير مثبت داشته در حالي که اين باورها بر «موفقيت تحصيلي» دانشجويان موثر نمي باشد. همچنين تفاوت هاي باورهاي خودکارآمدي نمونه بررسي با توجه به «جنس» و «گروههاي تحصيلي» معنادار نيست. افزون بر اين، نتايج آشکار ساختند دانشجوياني که از سطح باورهاي خودکارآمدي قوي برخوردارند داراي «اضطراب» بيشتر ولي گروهي که باورهاي خودکارآمدي ضعيفتري دارند، «افسرده تر»، هراسناکتر و وسواسي تر از سايرين هستند. با اينکه رابطه بين باورهاي خودکارآمدي با مولفه هاي سلامت رواني نظير «اضطراب»، «افسردگي» حساسيت بين فردي، هراس و وسواس اجبار معنادار است ولي رابطه معناداري بين اين باورها با مولفه هاي روان گسسته گرايي و پارانوئيد مشاهده نگرديد.

يکي از پيامدهاي «جنگ»، مجروحاني هستند که دچار صدمات جسمي، رواني و عاطفي شده اند که به نوبه خود مي تواند مشکلات رواني و رفتاري متعددي براي فرد جانباز و اعضاي خانواده وي به وجود آورد. از اين رو، بررسي و شناسايي عوامل مرتبط با سازگاري اجتماعي آنان به منظور تدوين برنامه هاي آموزشي مناسب، واجد اهميت است. هدف اصلي پژوهش حاضر تعيين ارتباط نگرش مذهبي و رابطه پدر – فرزندي با سازگاري اجتماعي فرزندان جانباز و عادي شهر تهران مي باشد. روش پژوهش پس رويدادي است و جامعه آماري شامل دانش آموزان دختر و پسر خانواده هاي جانبازان و عادي سال هاي اول تا سوم دبيرستان شهر تهران بود. نمونه آماري 480 دانش آموز را در بر مي گرفت که 240 نفر متعلق به خانواده هاي جانبازان و 240 نفر نيز مربوط به خانواده هاي عادي بودند که با روش نمونه گيري خوشه اي از مناطق شمال، جنوب، مرکز، غرب و شرق تهران انتخاب شدند. ابزار سنجش اين پژوهش «پرسشنامه هاي نحوه ارتباط پدر – فرزندي، بخش سازگاري اجتماعي» «آزمون شخصيتي کاليفرنيا»، «پرسشنامه نگرش مذهبي» بود. در اين پژوهش علاوه بر آمار توصيفي از آمار استنباطي و رگرسيون چندگانه نيز استفاده شده است. نتايج پژوهش بيانگر آن است که بين نگرش مذهبي و رابطه پدر – فرزندي با سازگاري اجتماعي همبستگي مثبت و معناداري وجود دارد. نگرش مذهبي دانش آموزان پسر فرزند جانباز نسبت به دانش آموزان پسر افراد عادي قوي تر بود، اما بين دانش آموزان دختر تفاوت معناداري مشاهده نشد. هم چنين بررسي سازگاري اجتماعي فرزندان در هر دو گروه نشان داد که رابطه پدر – فرزندي و نگرش مذهبي دانش آموزان نقش مهم و اساسي در سازگاري اجتماعي آنان دارد. در پايان، هم سويي و ناهم سويي يافته ها با پژوهش هاي پيشين مورد بحث واقع شده است.