مقالات روانشناسی

يکي از پيامدهاي «جنگ»، مجروحاني هستند که دچار صدمات جسمي، رواني و عاطفي شده اند که به نوبه خود مي تواند مشکلات رواني و رفتاري متعددي براي فرد جانباز و اعضاي خانواده وي به وجود آورد. از اين رو، بررسي و شناسايي عوامل مرتبط با سازگاري اجتماعي آنان به منظور تدوين برنامه هاي آموزشي مناسب، واجد اهميت است. هدف اصلي پژوهش حاضر تعيين ارتباط نگرش مذهبي و رابطه پدر – فرزندي با سازگاري اجتماعي فرزندان جانباز و عادي شهر تهران مي باشد. روش پژوهش پس رويدادي است و جامعه آماري شامل دانش آموزان دختر و پسر خانواده هاي جانبازان و عادي سال هاي اول تا سوم دبيرستان شهر تهران بود. نمونه آماري 480 دانش آموز را در بر مي گرفت که 240 نفر متعلق به خانواده هاي جانبازان و 240 نفر نيز مربوط به خانواده هاي عادي بودند که با روش نمونه گيري خوشه اي از مناطق شمال، جنوب، مرکز، غرب و شرق تهران انتخاب شدند. ابزار سنجش اين پژوهش «پرسشنامه هاي نحوه ارتباط پدر – فرزندي، بخش سازگاري اجتماعي» «آزمون شخصيتي کاليفرنيا»، «پرسشنامه نگرش مذهبي» بود. در اين پژوهش علاوه بر آمار توصيفي از آمار استنباطي و رگرسيون چندگانه نيز استفاده شده است. نتايج پژوهش بيانگر آن است که بين نگرش مذهبي و رابطه پدر – فرزندي با سازگاري اجتماعي همبستگي مثبت و معناداري وجود دارد. نگرش مذهبي دانش آموزان پسر فرزند جانباز نسبت به دانش آموزان پسر افراد عادي قوي تر بود، اما بين دانش آموزان دختر تفاوت معناداري مشاهده نشد. هم چنين بررسي سازگاري اجتماعي فرزندان در هر دو گروه نشان داد که رابطه پدر – فرزندي و نگرش مذهبي دانش آموزان نقش مهم و اساسي در سازگاري اجتماعي آنان دارد. در پايان، هم سويي و ناهم سويي يافته ها با پژوهش هاي پيشين مورد بحث واقع شده است.