روزي جنگي بود 4

قبل از عمليات بدر، گردان مالك را براي آمادگي به تپه‌هاي روبروي پادگان دوكوهه برده بودند، من تداركاتچي گردان بودم. يك دفعه به خودم آمدم ديدم، بچه‌ها دارند از راهپيمايي برمي‌گردند. با عجله رفتم، ترتيب شربت را بدهم. ديگ چهار دسته‌اي داشتيم، پر از آبش كردم و كلي هم شكر داخلش ريختم.
مانده بود آبليمو، كه دستپاچه شدم و قوطي ريكا را به جاي آبليمو توي ديگ خالي كردم. البته به اندازه‌ي يك ليوان. وقتي متوجه شدم كه كار از كار گذشته بود. خدايا چه كنم، آن را مزه مزه كردم، نه الحمدلله خيلي قابل تشخيص نبود. حسابي هم زدم و دادم به خلق الله و گفتم: «صلوات يادتان نرود ».
   

عمليات كربلاي 5 بود، دشمن با هلي‌كوپترهاي جنگي خاكريز را هدف قرار داد. با هر گلوله‌ي تانك، قسمتي از بالاي خاكريز محو مي‌شد. يكي دو گلوله‌ي آرپي‌جي به طرفشان شليك كرديم ولي آن‌ها وحشي‌تر شدند و اين بار آسمان كانال را زير آتش گرفتند.
در همين لحظه جوان كم سن و سالي به نام طاهري سوار سكوي مخصوص توپ شد و گلوله‌هايي به طرفشان شليك كرد. تعدادي از تانك‌هاي دشمن را نابود كرد. وقتي تصميم گرفت از سكو پايين بيايد، يك گلوله تانك در نزديكي‌اش به زمين خورد. تركش گلوله سرش را جدا نمود.
وقتي به خودم آمدم، سرش درون كانال و مقابل پايم بود. ناخودآگاه سر بي‌تنش را بلند كردم و بوسه‌اي بر پيشاني خون آلودش زدم.
بچه‌ها كه تا آن لحظه از ترس در گوشه كانال نشسته بودند، با ديدن اين صحنه با فرياد يا حسين (ع) به پا خاستند و با همان سلاح‌هاي سبك به تانك‌هاي دشمن حمله كردند. دو ساعت بعد تمام تانك‌هاي عراقي در آتش سوختند.
   

در هر عملياتي عدنان خيرالله وزير دفاع در مقر فرماندهي مي‌نشست و از آن‌جا دستور مي‌داد. موقع آزادسازي خرمشهر توسط ايران براي عدنان چادري در پشت جبهه زدند و هركس از افراد او كه برمي‌گشت دستور اعدامش را صادر مي‌كرد.
سرهنگ دوم احمدهاشم عبدالله كه فردي شجاع بود آمد، و عدنان با عصبانيت پرسيد: «تو چرا برگشتي؟!» و او هم كه سخت خسته و زخمي بود با قيافه‌اي عصباني در پاسخش جواب داد: «اگر مرد هستي خودت برو تا ببيني كه ما چي كشيديم.» عدنان كه از عصبانيت نمي‌توانست جلوي خود را بگيرد. با اسلحه تيري به سر سرهنگ شجاع خود زد و او را از بين برد....
   

وقتي در خانه را باز كردم، عباس با چهره‌اي خندان در مقابلم بود. با مهرباني گفت: «دو روز ديگر به منطقه خواهم رفت» اگر براي باقر پيام و سفارشي داري بگو تا به اطلاع آن‌ها برسانم»
پرسيدم: «عباس‌آقا! براي خانه خريد كرده‌اي؟» پاسخ داد: «هنوز ازدواج نكرده‌ام اما يك مقدار وسيله خريد كرده‌ام تا دفعه‌ي بعد كه به مرخصي آمدم همه چيز آماده باشد، چون تصميم دارم بعد از اين اعزام ازدواج كنم» بعد همان‌طور كه صحبت مي‌كرد يك جفت كفش سفيد زنانه از كيفش بيرون آورد و به من نشان داد.
همه‌ي صحبت‌هايش را كرده بود، حتي كفش عروس را هم خريده بود. پرسيد: «حاج خانم قشنگه؟» گفتم: «انشاالله مبارك باشد، اما اين اعزام آخرين اعزامش بود. حالا مراسم عروسي به مراسم خاك‌سپاري‌اش تبديل شده بود. گويي تابوت سنگين مي‌رفت، اما نه عباس چشم اميدش را از دنيا كنده بود، كه ملائك به پيشوازش آمدند.
   

پدر و پسري بودند كه بعد از خداوند يكديگر را مي‌پرستيدند. خنده‌هايشان با هم بود و گريه‌هايشان دور از چشم هم كه مبادا ديگري ناراحت شود.
در عملياتي هردو با هم به اتفاق شركت كردند، ما در محاصره بوديم كه اين پدر و پسر نفس را براي نيروهاي بعثي حرام كرده بودند. ناگهان در گوشه‌اي از اين زمين خاكي بمبي بر روي جواني فرود آمد و او را به خاكستر تبديل كرد. از دست هيچ‌كس كاري ساخته نبود.
بعد از پيروزي، بچه‌ها شهدا را از گوشه و كنار جمع كردند و روي آن‌ها پتويي انداختند. شب از نيمه گذشته بود و پدر دلهره‌ي پسر را داشت. در آن شب مهتابي اشك در چشمان پدر ديده مي‌شد. ناگهان فرياد زد: « بچه‌ها بوي بهروز مي‌آيد.» و به طرف پتوي شهدا رفت.
در تاريكي شب هركس آرام آرام براي اين پدر و پسر گريه مي‌كرد، پيرمرد پتو را كنار زد و با بدن سوخته‌ي پسر روبه‌رو شد، توان ايستادن نداشت، دست‌هايش را به سوي آسمان بلند كرد و فرياد زد: «خدا...» و شروع به گريه كرد.
توان ديدن اين صحنه را نداشتم، شانه‌هايم لرزيد و من هم با آن پدر هم‌صدا شدم. ناگهان حس كردم فقط صداي گريه‌ي من است كه فضا را پر كرده؛ پيرمرد را از آغوشم بيرون آوردم، نفس نمي‌كشيد، اشك بر روي صورتم خشك شد، ‌دستانم يخ كرد، او را تكان دادم اما صدايي نيامد فرياد زدم، اما باز هم صدايي نيامد، ناخودآگاه به ياد حضرت رقيه (س) و سر بريده‌ي امام‌حسين (ع) افتادم. با صداي بلند شروع به گريه كردم،‌ تا جايي كه ديگر هيچ بغضي در گلويم نماند.
روحشان شاد
   

روزعلي خسته از جنگ بي‌امان، تنها و غريب به عقبه بازمي‌گشت. در ميان راه پيرمرد و دو پيرزن بومي را ديد. پرسيد: چرا اين‌جا مانده‌ايد؟ مرد با چشماني اشك‌آلود گفت: كجا بريم، جوان‌هايمان با علم‌الهدي رفته‌اند؟
در همين لحظه ماشيني نزديك شد، روزعلي در پشت خانه پنهان شد. سرگرد عراقي از جيپ بيرون آمد و گفت: نيروهاي خميني كجا هستند؟ پيرمرد جواب داد نمي‌دانم. سرگرد با او در مورد دوستي و يك‌رنگي عرب و حمايت صدام صحبت كرد و به او قول داد اگر همكاري كند تصويرش را از تلويزيون عراق نشان خواهد داد.
دو پسر بچه كه در گوشه‌اي ايستاده بودند، جلو رفتند. يكي از آن‌ها گفت: باباي من جزو گروه علم‌الهدي است. رفته كه با شما بجنگه، شماها دشمنيد. امام را هيچ‌وقت فراموش نمي‌كنيم. عكس امام هميشه تو جيب منه، اين عكس رو عموحسين به من داده .
سرگرد عراقي با خشم عكس امام را پاره كرد. خون پسرك به جوش آمد، تكه‌هاي عكس را از زمين جمع كرد، اونا رو بوسيد و در جيبش گذاشت. سپس به صورت سرگرد آب دهان پرت كرد.
گوش‌هاي سرگرد سرخ شد، رگ‌هاي گردنش بيرون زد. سه نفر ديگر از سربازهاي عراقي به طرفش حمله كردند اما سرگرد با دست مانع شد. آب دهان را از روي صورتش پاك كرد. كلتش را درآورد و دو تير در مغز پسر شليك كرد. دو پيرزن يك‌باره بر روي زمين نشستند و پيرمرد به ديوار تكيه داد، چند ثانيه بعد روز علي از خانه خارج شد و هر چهار سرباز بعث را به هلاكت رساند.