روزي جنگي بود

اولين نگهباني

در يك شب باراني زير سقف طلقي نشسته بوديم و سه نفري پست مي‌داديم. سه تا هم‌ولايتي و گرم گفت‌وگو بوديم. رمز شب؛ بيست و يك، علي، شهادت بود. صداي خش‌خش در آن تاريكي از فاصله‌ي نه چندان دور به گوش مي‌رسيد. پيش خودمان گفتيم نكند گشتي‌هاي عراقي باشند.
به بچه‌ها گفتم كاري نكنيد تا خوب بيايند جلو. وقتي كه صدا نزديك‌تر شد، يكي از بچه‌ها كه براي اولين بار نگهباني مي‌داد، يك‌مرتبه بلند شد و با عجله گفت ايست، ايست. مو ميگم بيست و يك، تو بگو علي. مو ميگم شهادت. در همين لحظه صداي الاغ درآمد و مطمئن شديم كه عراقي نيست. اما تا صبح عبارت اين دوستمان را تكرار مي‌كرديم و مي‌خنديديم.
   

منبع: سررسيد سال 84 جبهه فرهنگي حزب الله  

ايثار

آن شب بر فراز دستگاه بولدوزر و در اوج عمليات بر اثر اصابت تركش، ساق پايم شكسته بود. قادر به حركت نبودم. در ميان انفجارهاي پي در پي به سويم آمد. گفت: «چي شده؟»
گفتم: «مجروح شده‌ام.» مرا به دوش كشيد و به سمت عقب به راه افتاد. بارش گلوله امانمان را بريده بود. يك لحظه گلوله‌ي خمپاره‌اي پشت پايمان به زمين خورد و هر دو با صورت نقش زمين شديم.
چند ثانيه بعد صدايش كردم: «اصغر! اصغر! بلند شو. به سختي سرم را از زمين بلند كردم. در نور ضعيف منورها ماسه‌هاي كنارش را رنگين ديدم. تركش به سرش اصابت كرده بود.
دلم مي‌خواست به او كمك كنم، ولي هر دو دستم تركش خورده و شكسته بود. سرم را در كنارش به زمين گذاشتم و خاطراتش را در ذهنم مرور كردم: «اذان گفتنش، لبان هميشه ذاكرش، شجاعتش، ايثارش و... » آن شب او (اصغر منصوري) در كنارم آرام خوابيد، آرامشي به پهناي ابديت.
   

منبع: كتاب دژآفرينان  

ايثار و مقاومت

ايرباس

جنازه‌ي شهداي هواپيماي مسافربري ايرباس را از توي دريا جمع مي‌كردم كه چشمم به خانمي افتاد كه بچه‌اش را بغل كرده، چنان محكم بچه را در آغوش گرفته بود كه بچه در بغلش خشك شده بود. هركاري كرديم نتوانستيم آن دو را از هم جدا كنيم.
   

منبع: ماهنامه بشري  

ايستگاه صلواتي

ايمان

با اين‌كه يك‌بار ديگر سالم ماندن جسد چند ايراني را ديده بودم، ولي اين يكي خيلي شگفت‌انگيز بود. از ظاهر جسد برمي‌آمد كه مدت‌ها پيش كشته شده ولي شكل و شمايلش اصلاً تغيير نكرده بود.
كم‌كم همه‌ي افراد واحد براي ديدن آن جسد عجيب و غريب راهي اين نقطه شدند. يكي از سربازان شروع به گشتن جيب‌هايش كرد و از درون آن‌ها يك تسبيح با دانه‌هاي سياه و يك شيشه عطر كوچك بيرون آورد.
بعد پوتين‌هايش را از پايش درآوردند. انگار همين چند روز قبل دفن شده بود. وقتي متوجه شديم كه اين خاكريز در آخرين نبرد اين منطقه يعني در تابستان سال 1982، 1361 ه.ش زده شده، بيش از پيش در حيرت و شگفتي فرو رفتيم. زيرا اينك دو سال تمام از زمان كشته شدن آن رزمنده‌ي ايراني مي‌گذشت، اما هيچ‌كس حقيقت را كه ايمان آن رزمنده بود، بر زبان نياورد.
   

منبع: نشريه ي تو فقط يك بار زندگي مي‌ كني  

با التماس

بابا

دوست داشتني بود. اسمش بابازادگان بود. بابا صدايش مي‌كرديم.
هر وقت مي‌ديدمش به سبك نوحه‌خواني آهنگران مي‌گفتيم: بابا، قربان نعش بي‌سرت. او هم مي‌خنديد.
توي والفجر 8 فرمانده دسته بود. وقتي گلوله‌ي خمپاره سرش را از تنش جدا كرد، بغض گلويم را گرفته بود.
كنار جنازه نشستم. اين بار با گريه گفتم: بابا قربان نعش بي‌سرت.    

منبع: كتاب آب هاي ناآرام؛روايت اروند  

باران آن شب

روز عمليات غرورآفرين والفجر 8 كه اعلام شد طبق برنامه‌ريزي انجام شده ابتدا غواص‌ها و بعد هم نيروهاي خط‌شكن وارد عمل شدند. آن شب گردان مسلم‌بن‌عقيل از لشكر 25 كربلا جزو گردان‌هاي خط‌شكن عمليات بود. وقتي با سختي زياد به آن طرف اروند رسيديم و به سوي خاكريز اصلي عراقي‌ها كه اولين هدف‌مان براي تصرف فاو بود، حركت كرديم، علاوه بر موانع عجيب و غريبي كه عراقي‌ها در منطقه ايجاد كرده بودند، ناگهان باران شديدي هم شروع به باريدن كرد؛ طوري‌كه حركت بچه‌ها كُند شده بود.
اغلب فكر مي‌كرديم كه اين باران بي‌موقع جز ايجاد مشكل براي پيشروي بچه‌ها چيز ديگري به همراه نخواهد داشت، اما فرداي آن روز به حكمت و مهرباني خدايمان كه هميشه امدادهايش به فريادمان مي‌رسيد، پي برديم.
ظاهراً عراق وقتي آن شب از حمله‌ي ايران خبردار مي‌شود، براي اين‌كه جلوي پيشروي سريع نيروهاي ما را بگيرد، تصميم به استفاده از بمب‌هاي شيميايي مي‌گيرد. اگر اين اتفاق مي‌افتاد، نيروهايمان در همان مراحل اوليه‌ي عمليات به نوعي زمين‌گير مي‌شدند يا لااقل سرعت عمل خود را طبق زمان‌بندي تعيين شده از دست مي‌دادند. اما باران، اين رحمت الهي كه خنثي كننده‌ي بمب‌هاي شيميايي است، آن شب به دادمان رسيد و باعث شد تا فاو را تصرف كرده و بعثي‌ها را هر چند به شدت مقاومت مي‌كردند، به زانو درآوريم.
با اين حال رژيم بعث عراق فرداي آن شب بمباران شيميايي وسيعي را در منطقه به نمايش گذاشت تا پليدي خود را بر صفحه‌ي تاريخ جهان حك نمايد.
   

منبع: ماهنامه سبزسرخ   -  صفحه: 6

باز هم اسير

بازماندگان لشگر كوفه

ژنرال صباح الفخري در آغاز جنگ فرماندهي لشگر ده زرهي عراق را بر عهده داشت و پس از مدتي فرماندهي سپاه چهارم عراق شد. او مدتي هم رئيس ستاد ارتش عراق بود. از ميان 3 آجودان ويژه‌اش يكي از آن‌ها سرهنگ عباس قيومه مسئول طراحي عيش و نوش او در بغداد بود.
از معروف‌ترين جنايت‌هاي ژنرال، ستم به اسيران ايراني بود. اغلب اسيران ايراني كه در مقابل اين گرگ پير قرار مي‌گرفتند شهيد مي‌شدند. يادم هست در عمليات فتح‌المبين، سوار بر هلي‌كوپتر از بالاي سر اسراي ايراني‌ها مي‌گذشت و چون خيلي عصباني بود و قصد داشت انتقام بگيرد، دستور داد كه همه‌ي آن‌ها را تيرباران كنند. خلبان هم پذيرفت.
او حتي به سربازان عراقي هم رحم نمي‌كرد. كساني‌كه عقب‌نشيني مي‌كردند يا نمي‌خواستند به اين كشتار ادامه بدهند كشته مي‌شدند.
يك‌بار 400 سرباز عراقي و درجه‌دار را در مقابل چشم‌هاي هزاران نفر از بينندگان بازي فوتبال اعدام انقلابي نمود. اين جنازه‌ها بر روي زمين مي‌غلتيدند و با خون خود زمين سبز را قرمز مي‌كردند. پس از اعدام فرماندهان و اسيران ايراني بسياري از درجه‌داران عراقي كه عقب‌نشيني كرده بودند در منطقه‌ي الدريهميه، به دار آويخته شدند.
صباح الفخري قسي القلب‌ترين فرمانده‌ي عراقي بود و هربار كه مظلومي توسط او بر خاك مي‌افتاد، ما به ياد صحنه‌ي كربلا و شمر بن ذي الجوشن مي‌افتاديم. هنوز بازماندگان لشگر كوفه در عراق زندگي مي‌كنند.
   

منبع: ماهنامه سبزسرخ   -  صفحه: 4

باصداي سوت خمپاره

باك سرخ

در جبهه‌ي فاو آتش عراقي‌ها خيلي شديد شد. چند نفر از بچه‌ها شهيد شده بودند. آمبولانس فرستادند تا مجروحان و شهدا را ببرند. آمبولانس را زدند. آمبولانس ديگري مجروحان و شهدا را برد.
وقتي آمبولانس به مقر موتوري رسيد، خاموش شد. هر چه استارت زدند، روشن نشد كه نشد. نگاه كرديم ديديم بنزين ندارد. وقتي خواستيم بنزين داخل باك بريزيم، همه مات و مبهوت شديم؛ چون باك سوراخ شده بود. همه آن روز را در اين فكر بوديم كه آمبولانس چگونه 15 كيلومتر راه را بدون بنزين طي كرده است!
   

منبع: مجله شميم عشق  

بالگرد عراقي

بچه

داخل كه شدم، بسيجي نوجواني توي ستاد فرماندهي نشسته بود. گفتم: « بچه بلند شو برو بيرون الآن اين‌جا جلسه است ».
يكي از كساني كه آن‌جا بود، سرش را به گوشم نزديك كرد و گفت: « اين بچه فرمانده‌ي گردان تخريبه ».
   

منبع: سالنامه ستاره ها