روزي جنگي بود

بغضم گرفته بود، با قطرات اشك من دانه‌هاي برف از پشت شيشه شبيه قطرات باران مي‌شد. در حال خودم بودم كه سنگيني دستي را روي شانه‌هايم احساس كردم. برگشته و ديدم قاسم در حال خنديدن است. بغضم تركيد، سر بر روي شانه‌هاي قاسم گذاشتم و هاي‌هاي گريه كردم.
لباس قاسم از قطرات اشك من خيس شد. من را در آغوش گرفت و نجواكنان گفت: «راه دوري نمي‌ري كه، همش چند كيلومتر آن‌طرف‌تر هستي». نمي‌توانستم باور كنم از قاسم، تنها دوست و ياور زندگي‌ام حتي لحظه‌اي دور باشم.
قاسم به من نگاهي كرد و در حالي‌كه پوتين‌هايم به دستش بود، سپس ادامه داد: «مگر به مراسم خواستگاري مي‌روي كه اين‌چنين دست و پايت را گم كرده‌اي» سوار ماشين شدم. به پيرمرد كه نامش عموصادق بود، نگاهي انداختم. نمي‌دانم چرا چشمان او شباهت عجيبي به چشم‌هاي قاسم داشت. به محض بسته شدن در ماشين، خيلي سريع قاسم‌رو از من برگرداند، مي‌دانست كه در دلم چه مي‌گذرد، از او دور شديم، آن‌قدر دور كه در آن بوران برف ديگر اثري از قاسم به جا نماند.
در راه فرمانده‌ي گردان گفت: «نمي‌دانم تو را به عموصادق بسپارم يا عموصادق را به دست تو؟!» اين را گفت و ديگر تا پايان راه حرفي نزد. به مقر عموصادق رسيديم. پس از خواندن نمازش به او گفتم: «قبول باشه عموصادق» در جواب پاسخ داد: «قبول حق پسرم». «حق داري با من نسازي، از من سني گذشته استف اما تو حالا اول جواني هستي»، گفتم: «نه عموصادق نقل اين حرف‌ها نيست..... روز عمليات است اما فرمانده گفته چون تو كسالت داري بايد به عقب برگردي.... مگه من چمه!؟ من حتي از فرمانده هم سالمترم.... آخ..... بازم اين سردرد لعنتي. لطفاً عموصادق از توي كوله‌پشتي‌ام.... قرص‌هايم را بده....».
فردا صبح كه بلند شدم، عموصادق تمام كارها را كرده بود. با يك سيني چاي كنار تختم نشست و گفت: «بخور....انشاالله كه كسالتت رفع مي‌شود».
تمام بدنم درد مي‌كرد، حس بلند شدن از رختخواب را نداشتم، روي تخت نشستم و گفتم: «عموصادق تو چرا اين‌جا آمده‌اي؟!».
در جوابم پاسخ داد: «تازه ازدواج كرده بودم، پسر كوچكي داشتم كه خيلي دوستش داشتم، فقط همين را مي‌دانم كه سر موضوعي با همسرم بحث كردم كه او هم، همراه بچه من را ترك كرد». با تعجب پرسيدم: «پس حالا شما اين‌جا چه مي‌كنيد؟» چرا دنبال زن و فرزندتان نمي‌رويد؟!»
اشك در چشمانش حلقه زد و گفت: «پس از رفتن آن‌ها حافظه‌ام را از دست دادم، فقط همين را مي‌دانم كه پشت بازوي سمت چپ دست پسرم يك خال قهوه‌اي بزرگ بود. به دليل سابقه‌ي فراموشي كه داشتم فرمانده دستور داد به پشت خط بروم، چون مي‌دانست اين‌جا براي من بهتر است».
قطرات اشك را روي صورت عموصادق ديدم، نمي‌خواستم اذيتش كنم، ديگر سؤالي نكردم و چاي داخل سيني را سر كشيدم. ناگهان فرمانده وارد شد و گفت: «ديشب عمليات تمام شد و ما با كمترين شهيد و كمترين زخمي پيروز شديم و رو به من ادامه داد مي‌تواني برگردي. دلم طاقت نداشت، بي‌قرار قاسم بودم، سريع پشت فرمان پريدم و گفتم بريم!؟
به منطقه رسيدم،‌ هنوز بوي دود مي‌آمد، به دنبال قاسم همه‌جا را گشتم، ناگهان يك جفت پوتين روي برف‌ها توجه‌ام را جلب كرد. به طرف پوتين خيز برداشتم، آه خداي من ..... قاسم بود بدن و لباس‌هايش به كلي سوخته بود، پاهايم لرزيد، شانه‌هايم نيز همين‌طور.... عموصادق به كمكم آمد، عمو زير بازوي دست چپ قاسم را بلند كرد، لباس سوخته كنار رفت، ناگهان عمو شل شد، روي زمين نشست. قطرات اشك روي صورتش روان شد، به نقطه‌اي كه خيره شده بود، نگاه كردم، آه خداي من، پشت بازوي دست چپ قاسم يك خال قهوه‌اي بزرگ بود، چه صحنه‌اي بود، سرم را به آسمان گرفتم، اين بار بغض هردوي ما شكست، عموصادق به فرزندش رسيده بود.
   

سال 1365 متوجه شديم تانك‌هاي عراقي در فاصله‌ي يك كيلومتري ما در حال پيشروي هستند. آن موقع فرمانده‌ي دسته‌ي ادوات بودم. به يكي از بچه‌ها به نام مصطفي گفتم: «مي‌خواهم كاري كني كارستان.»
گفت: « به چشم.» و خمپاره‌انداز را برداشت ايستاد و بلند گفت: «خدايا گلوله را به اين نيت شليك مي‌كنم كه اولين تانك دشمن را كه سر ستون است منهدم كند.» بعد عبارت بسم الله القاسم الجبارين را به زبان آورد، و آتش كرد.
همه با چشمان خودمان ديديم كه گلوله درست رفت داخل لوله‌ي تانك و آن را منفجر كرد. از خوشحالي هركس هرچه‌قدر مي‌توانست پريد هوا و مصطفي غرق بوسه شد.
   

وقتي ما دو سه سال ديرتر صاحب اولاد شديم، تصور مي‌كردم خيلي ناراحت است. يك روز به او حرف دلم را گفتم. تبسمي كرد؛ دستش را به آسمان بالا برد و دعايي خواند. گفت: « اولاد خوب است؛ چه نعمتي بالاتر از اين؟ اما اين خوبي و دوست داشتن من براي ارضاي درونم نيست، من اولاد مي‌خواهم تا براي خدا باشد! اگر خدا نخواهد من فرزندي داشته باشم، چه جاي گله از بنده‌ي اوست؟ »
به لطف خدا بعدها صاحب سه فرزند شد. مي‌گفت:‌ «‌كاش اين بچه‌ها بزرگ بودند و مي‌توانستند در جبهه‌هاي جنگ باشند. » مي‌گفتم: « احمد آقا خودت كافي نيست كه هر چند وقت مجروح مي‌شوي؟ » مي‌خنديد و مي‌گفت: « آرزو دارم روزي فرزندانم در راه خدا شهيد بشوند. البته اگر مثل من باشند كه به درگاه خدا قرب و عزتي نمي‌گيرند. »
گاهي لباس سبز پاسداري‌اش را مي‌پوشيد و مي‌گفت: « چه لذتي دارد با اين لباس مقدس به ديدار خدا بروي! » مادرش مي‌گفت: « نگو احمد » مي‌گفت: « بگذار بگويم؛ بايد آن‌قدر تكرار كنم تا خداوند ابواب رحمتش را به رويم باز كند. »
   

جنگ و نزاع بين نيروهاي ايراني و نيروهاي بعثي عراق بالا گرفته بود. از مقامات بالا دستور رسيد كه براي استتار بيشتر خاكريزهاي جديدي درست كنيم. خيلي سريع بلدوزر 155 كوماتسويي آوردند و شهيد ميرزايي بدون هيچ‌گونه ترسي وظيفه‌ي رانندگي آن را بر عهده گرفت.
در بارش تير و گلوله فرو رفته بوديم كه بلدوزر از حركت بازايستاد، كمك راننده كه گمان مي‌كرد ميرزايي شهيد شده است به طرف بلدوزر دويد. اما متوجه شد، نه تنها ميرزايي حتي مجروح هم نشده است بلكه در حال كلنجار رفتن با استارت ماشين است.
تازه متوجه شديم كه بلدوزر دچار نقص فني شده است، همه به طرف بلدوزر رفتيم. هريك از ما جايي از ماشين را وارسي مي‌كرد تا بلكه عيب ماشين زودتر معلوم شود اما همگي مأيوس و نااميد به عقب رفتيم و در فكر بوديم كه چه نقصي مي‌تواند بلدوزر را از حركت انداخته باشد.
نيروهاي عراقي به چند صد متري ما رسيده بودند. ديگر فرصتي براي تعمير ماشين نبود. يكي از بچه‌ها پيشنهاد داد كه بلدوزر ديگري درخواست كنيم، اما براي اين كار هم وقت تنگ بود.
ناگهان ميرزايي از ماشين پياده شد، تيمم كرده و شروع به خواندن نماز كرد. پس از اتمام نمازش سوار ماشين شد و با اولين استارت بلدوزر روشن شد و در مقابل چشمان گرد بچه‌ها شروع به كار كرد. زير لب خدا را شكر كرده و از اين‌كه چرا من به ياد خدا نيافتادم، افسوس مي‌خوردم.
   

ما تعدادي از برادران را در سنگري بر بالاي تپه‌ي نوري ( از مناطق كردستان ) مستقر كرده بوديم كه در پي حمله‌ي ضد انقلاب به ناچار همه غير از بي‌سيم‌چي كه براي گرفتن صدا مي‌بايست بيرون سنگر بماند، به داخل سنگر رفته بودند و از آن‌جا به سوي دشمن شليك مي‌كردند. ما پس از دفع حمله‌ي ضد انقلاب، به محل استقرار اين عزيزان رفتيم و اين عزيز بي‌سيم‌چي را ديديم كه از شدت سرما در حالي كه گوشي بي‌سيم به گوشش چسبيده بود در حال نشسته يخ‌زده بود و بلورهاي يخ از مژه‌هايش آويزان شده بود. حالت عجيبي بود. خيلي متأثر كننده بود. شما را به حرمت و تعهد قلمتان بنويسيد. از شهادت، مظلوميت اين بچه‌ها، فيلم بسازيد تا نسل سوم فكر نكنند اين موقعيت رايگان به دست آمده است.    

سهميه‌ي ما روزي 8 گلوله‌ي 120 بود. اما نمي‌دانم چرا به يك‌باره قطع شد. از مسئول آن‌جا پرسيدم: چرا به ما مهمات نمي‌دهيد، ما كه غريبه نيستيم. آبادان در خطر است... اما پاسخي نداشت.
به مسئول بالاتر مراجعه كردم، گفت: «صدايش را درنياور ولي نامه‌ي بني‌صدر است، كه به سپاه و گروه جنگ‌هاي نامنظم سلاح ندهيم» خودم اصل نامه را با امضاي فرمانده‌ي كل قوا و رئيس جمهور ديدم. سعي كردم آن فرد را توجيه كنم، اما فايده‌اي نداشت.
گفتم: « اجازه بدهيد سرهنگ كهتري را ببينم.» با آمدن سرهنگ برق شادي در نگاهم درخشيد. موضوع را به ايشان اطلاع دادم. با عصبانيت پاسخ داد: «بني‌صدر غلط كرده چنين دستوري داده»
نامه‌اي به خط خود نوشت. خوشحال به زاغه رفتم. نيروهاي آن‌جا باورشان نمي‌شد ولي چاره‌اي جز دادن مهمات نداشتند، هيچ‌وقت جسارت و حس مسئوليت آن نظامي را در قبال ايران فراموش نمي‌كنم. جنگ، آزمايش الهي بود كه در اراده‌ي مردترين مردان خللي وارد نكرد.