کوتاه و خواندنی > لطائف

هوا خيلي سرد بود. از بلندگو اعلام كردند جمع شويد جلوي تداركات و پتو بگيريد. فرمانده‌ي گردان با صداي بلند گفت: «كي سردشه؟» همه جواب دادند: «دشمن فرمانده.» گفت: «احسنت، احسنت. معلوم مي‌شود هيچ‌ كدام سردتان نيست. بفرماييد برويد دنبال كارهايتان. پتويي نداريم كه به شما بدهيم!»

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه:

پاي منبع آب، تصادفي همديگر را ديديم. البته من سعي كردم خودم را نشانش ندهم كه مبادا احيانا خجالت بكشد، ولي برايم خيلي جالب بود كه او هم نماز شب مي‌خواند. اما وقتي برگشتم به چادر، با كمال تعجب ديدم، ظاهراً وضو گرفته و رفته تخت خوابيده. فكر كردم يعني چه؟ آدم بلند شود براي نماز شب، بعد وضو بگيرد و نماز نخوانده برود بخوابد.
گذشت تا بعدها كه كمي رويمان به هم بازتر شد. پرسيدم: آن شب قضيه چي بود؟ با همان لحن داش مشتي‌اش گفت؟ والله يك چند وقتي است حسابي حال مارو مي‌گيره؛ هرچي دوست و رفيق داريم برمي‌زنه مي‌بره، ما هم كه هرچي دست به دامنش مي‌شيم كه: اقلا حالا كه مارو نمي‌بري اين‌ها رو به خواب ما بيار، گوش نمي‌كنه كه نمي‌كنه. من هم گفتم، بگذار ببينم حال‌گيري خوبه؟

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 161

همه دور هم بوديم. صحبت از خوردني‌ها شد و اين‌كه كي چي دوست داره و كي چي دوست ندارد. بچه‌ها روي سادگي و صميميتي كه داشتند، خوب مي‌گفتند: كه مثلاً چه چيزي را دوست دارند و با ميل مي‌خوردند و چه چيزهايي را دوست ندارند و يا دوست دارند ولي با مزاجشان سازگار نيست.
به يكي از بچه‌ها كه به قول خودش هيچ غذايي نتوانسته او را سير كند و يك كارگر مي‌خواهد هيزم بزند زير اجاق، غذايش رو كرديم و به شوخي گفتيم: شما چه‌طور؟ شما چه چيزي را دوست نداريد و نمي‌خوريد برادر ( فلاني ).
كمي شكمش را خاراند و گفت:‌ من بنده‌ي ناشكر نيستم و همه چيز مي‌خورم. در واقع هر چيزي گيرم بيايد. البته چرا دروغ بگم، « من از سرخ كردني‌ها فشنگ و از پختني‌ها پاره آجر و از حاضري‌ها فقط گل سر شور را دوست ندارم. » و نمي‌خورم و بهم نمي‌سازه و الا از هيچي روگردان نيستم.
بچه‌ها از خنده،‌ دلشان را گرفته بودند و شايد بيش از خود حرف به قيافه‌ي جدي و نحوه‌ي گفتن او مي‌خنديدند كه اين‌طور شمرده‌شمرده بدون كوچك‌ترين حركت مظنوني مطلب را بيان مي‌كند و مثل چاشني يك دفعه محتواي جلسه را منفجر مي‌كند و از هم مي‌پاشاند.

منبع :ماهنامه وصال

راست و دروغش با آن كه تعريف كرد مي‌گفت راست است:
اول جنگ بود و بني صدر كه زماني رئيس جمهور بود براي سركشي به بعضي مقرهاي نظامي در دزفول آمده بود در حين بازديد از پادگان ارتش، چشمش به يك دستگاه «آشپزخانه سيار» افتاد اين دستگاه كه بر روي دو چرخ سوار بود و به عقب كاميون وصل مي‌شد لوله بلند عمودي در وسط داشت. بني صدر كه در فرنگ تحصيل كرده بود و از جنگ چيزي سرش نمي‌شد با تعجب از همرزمانش پرسيد:‌
-اين خمپاره تا كجا برد دارد؟
يكي از همراهان با خنده گفت: «از اين‌جا تا دستشويي.....

منبع :مجله فكه -  صفحه: 22

صحبت از شكار تانك‌هاي دشمن بود و هركس در غياب آرپي‌جي زن دسته‌ي خودشان، از هنر و شجاعت،‌ دقت و سرعت عمل او تعريف مي‌كرد. يكي گفت: «شكارچي ما طوري شني تانك را نشانه مي‌گيرد كه مثل چفت در كه با دست باز كنند، همه‌ي قفل و بندهايش را از هم سوا مي‌كند و مثل شبيخوان مغازه‌هاي لوازم و وسايل يدكي مي‌چيند.»
كنارش ديگري گفت: «شكارچي ما مثل شكار يك پرنده، چنان خال زير گلوي تانك را نشانه مي‌گيرد كه فقط سرش را از بدن جدا مي‌كند در حالي‌كه بقيه‌ي بدنش سالم است و سومي كه تا اين زمان فرصت زيادي براي پيدا كردن كلمات مناسب پيدا كرده بود، گفت: «اين كه چيزي نيست، شكارچي ما هنوز شليك نكرده، تانك‌هاي دشمن به احترام آرپي‌جي‌اش كلاهشون را از سر برمي‌دارن و براش در هوا دست تكان مي‌دهند و خودشان به استقبالش مي‌آيند».

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 47

كاري نبود كه با اين پاي چوبي و لنگ نكند و گاهي آن را در مي‌آورد و مثل چماق روي خاكريز نصب مي‌كرد. گاهي دست مي‌گرفت و به دنبال بچه‌ها مي‌دويد. يك وقت هم آن را جايي جا گذاشته، مي‌آمد. همه‌ي اين كارها را هم براي اين مي‌كرد كه نشان دهد، خيلي امر مهمي نيست، يا به ما نمي‌آيد كه جانباز باشيم.
ما هر وقت آن‌ها را مي‌ديديم، مي‌گفتيم: فلاني بهشت خواستي بروي، يك اردنگي هم با اين پاي مصنوعيت به ما بزن و ما را به زور هم كه شده، جا بده توي بهشت. بعضي هم مي‌گفتند: «نامردي نكن، چنان بزني كه از زمين بلند نشود. يكي از تو بخورد، يكي از ديوار!» و آن‌ها براي اين‌كه لطف مزاح را تمام كرده باشند، سرشان را بالا مي‌انداختند و مي‌گفتند و اضافه مي‌كردند كه مگر نمي‌گويند همه‌ي اعضا و جوارح اشخاص در روز قيامت شهادت مي‌دهند؟ آن‌وقت اگر پايم گفت اين پارتي بازي كرده چي؟ پايم را تو سرت خرد مي‌كنند! ما هم مي‌گفتيم: آن پايي كه گواهي مي‌دهد، پاي راست راستكي است نه اين پاها.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 164

در جريان عمليات كربلاي 5 تعداد زيادي از دوستان خوب، به شهادت رسيدند و برخي مجروح شدند. عباس‌قلي شاهرودي جزو مجروحين بود. وقتي امدادگر آمد زخم‌هايش را ببندد، گفته بود: «جلو نيا، دهانت بو مي‌دهد، حالت تهوع پيدا مي‌كنم».
بقيه‌ي مجروحين از حرف او خنده‌شان گرفته بود و باعث شد در آن فضاي پر از درد، شوخي و خنده جايگزين شود.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 66

مي‌گفت: « بابا يه خرده جلوي شكم‌تان را بگيريد؛ يعني چي. معني ندارد. مگر آدم هر چه دم دستش آمد، مي‌خورد؛ اين‌ها بيت‌المال است. حساب و كتاب دارد. فردا پس فردا بايد جواب پس بدهيد. ملت بيچاره‌ي عراق از سر و ته خرج‌شان مي‌زنند. شنيده‌ام حسابي در بلا و مضيقه‌اند. نان براي خوردن ندارند. آن وقت راه و نيم راه تير و تركش مي‌خوريد. مگر نشنيده‌ايد كه « في حلالها حساب و في حرامها عقاب... » ها بابا جان حرف بزرگ‌تر را گوش كنيد. اين‌قدر تير و تركش نخوريد. مال بيت‌المال عراق است؛ حساب و كتاب دارد. »

منبع :مجله جاودانه ها -  صفحه: 38