کوتاه و خواندنی > لطائف

اگر عالم و آدم هم جمع مي‌شدند و مي‌گفتند كه من آدم خوبي هستم او حاضر نبود تأييد كند. اما آن شب نمي‌دانم ماه از كدام طرف درآمده بود كه او خودش داشت از من تعريف مي‌كرد. مي‌گفت: «فلاني خيلي عوض شده، حالات و رفتارش مرا به ياد شهدا مي‌اندازد. خصوصا اين شبها، بچه‌ها كنار بخوابيد تا او پايتان را لگد نكند.» يكي از بچه‌ها پرسيد: «يعني منظورت اين است كه نماز شب مي‌خواند و براي اينكه ريا نشود چراغ روشن نمي‌كند در نتيجه روي پاي بچه‌ها مي‌افتد؟!» و او پاسخ داد: «نه ! منظورم اين است كه او تازگي‌ها در خواب راه مي‌رود!!! يادتان نرود خيلي به او احترام بگذاريد چون خوابش بسيار سنگين است.»

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها)

وقتي كسي با فاصله به جبهه مي‌آمد و به اصطلاح ديربه‌‌دير سر و كله‌اش در منطقه پيدا مي‌شد، به محض اين‌كه پايش به منطقه مي‌رسيد، بچه‌ها محاصره‌اش مي‌كردند؛ حقيقت اين بود كه هم خوشحال بودند، هم مي‌خواستند به هر نحوي شده جبران مافات كرده باشند. از طرفي هم چون تازه از گرد راه رسيده بودند. دنبال بهانه مي‌گشتند. كافي بود كسي بگويد: «خيلي وقته پيدات نيست» يا چه عجب ازاين طرف‌ها! راه گم كرده‌اي، نترسيدي؟! بلافاصله ديگري پي‌ حرف را مي‌گرفت و به طعنه مي‌گفت: «بابا پشت جبهه خدمت مي‌كنه، ولش كنين». ديگري با تعجب مي‌پرسيد:«پشت جبهه، بارك‌الله،‌ خب چه كار مي‌كند؟»و او صدايش را صاف كرده، مي‌گفت: «جونم برات بگه، بافتني‌ مي بافه، بعد آقايي كه شما باشي،‌ مرباي هويج درست مي‌كنه، ترشي مي‌اندازه و...» بچه‌ها همه با هم مي‌گفتند: «احسنت، احسنت، آفرين،‌ آفرين، پس چرا تا حالا نگفته بودي پسر، مي‌ترسيدي ريا بشه؟ و خلاصه كاري مي كردند كه شخص پشت دستش را داغ كند كه ديگر مرخصي نرود يا يك خط در ميان به جبهه بيايد.».

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 44

عمليات مرصاد تازه شروع شده بود. عجله داشتيم كه به عمليات برسيم. مسئولان مشغول توزيع كارت شناسايي, پلاك و ساير لوازم بودند. از بد شانسي نوبت من كه رسيد پلاك تمام شد. از برادري كه پشت ميز نشسته بود, پرسيدم: «پس پلاك م كدام است؟» گفت: «پلاك سفيد, شما پلاك سفيد هستيد!» اول نفهمديم چه مي‌گويد بعد كه متوجه شدم و رفتم دانستم كه ديگر خيلي دير بود. پلاك سفيد در مقابل پلاك قرمز, به معني شهادت بود. (سلب توفيق شهيد شدن.»

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 267

حقيقت گاهي حسوديمان مي‌شد از اين‌كه بعضي اين‌قدر خوش‌خواب بودند. سرشان را نگذاشته روي زمين انگار هفتاد سال بود كه خوابيده‌اند و تا دلت بخواهد خواب‌ سنگين بودند، توپ بغل گوششان شليك مي‌كردي، پلك نمي‌زدند. ما هم اذيتشان مي‌كرديم. دست خودمان نبود.
كافي بود مثلاً لنگه دمپايي يا پوتين‌هايمان سر جايش نباشد، ديگر معطل نمي‌كرديم خوب همه‌جا را بگرديم، صاف مي‌رفتيم بالا سر اين جوانان خوش‌خواب: «برادر برادر!» ديگر خودشان از حفظ بودند، هنوز نپرسيده‌ايم: «پوتين ما را نديدي؟» با عصبانيت مي‌گفتند: «به پسر پيغمبر نديدم» و دوباره خُر و پُف‌شان بلند مي‌شد، اما اين همه‌ي ماجرا نبود. چند دقيقه بعد دوباره: «برادر برادر!» بلند مي‌شد، اين دفعه مي‌نشست: «برادر و زهرمار ديگر چه شده؟» جواب مي‌شنيد: «هيچي بخواب خواستم بگويم پوتينم پيدا شد!»

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 55

قبل از عمليات والفجر 10، يك گردان بسيجي از شهرستان لردگان استان چهارمحال و بختياري، با پاي پياده به سوي جبهه حركت كردند. وقتي به خوزستان رسيدند، خبرنگارها به سراغشان رفتند. يكي از آن‌ها پرسيد: «انگيزه‌ي شما از اين‌كه اين همه راه را پياده آمديد، چه بود؟ رزمنده‌ي جوان دستي به سرش كشيد و با لهجه‌ي محلي پاسخ داد: «اي آقا، اگر با ماشين آمده بوديم حالت تهوع به ما دست مي‌داد، براي همين پياده آمديم.»

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 195

پزشكياري تازه به ما ملحق شده بود. پيرمرد اولين بار بود كه به جبهه آمده بود. صداي گلوله كه مي‌آمد، خودش را روي زمين مي‌انداخت.
بچه‌ها سر به سرش مي‌گذاشتند. از كنارش رد مي‌شدند و صوت ملايي مانند صفير گلوله مي‌كشيدند. او هم خودش را بلافاصله به زمين مي‌انداخت. اين حركات پيرمرد تفريح و شادي روحيه‌ي بچه‌ها را در پي داشت.
خودش هم مي‌خنديد. سرباز احمد كبابي بيشتر از همه سر به سرش مي ‌ذاشت تا كمي بچه‌ها در آن فضاي نگراني و اندوه، لبخندي بر لبشان بنشيند.

منبع :كتاب سرباز -  صفحه: 31

دوستي داشتيم به نام رحمت كرمي كه هميشه موقع صبحگاه آفتابه دستش بود. مي‌گفت: «اسهال دارم مي‌رفت داخل دستشويي و آن‌قدر مي‌نشست تا صبحگاه تمام شود.» هروقت او را مي‌ديديم و مي‌گفتيم: «كرمي اسهالت خوب نشد؟» و اوجواب مي‌داد: «نه!».
در جزيره‌ي مجنون خط نگه دار بوديم روزها نمي‌توانستيم از سنگر بيرون بياييم و شب ها نيز نگهباني داشتيم. شبي به همان درد كرمي دچار شدم به هم پستم گفتم: «مواظب اوضاع باش تا برگردم». گفت: «برو، ولي بپا روي مين نروي».
گفتم: «اگر بروم چه مي‌شود؟»
پاسخ داد: «هيچي تو آن‌جا مي ماني و من بيچاره بايد يك نفري تا صبح پاس بدهم».
رفتم روي سنگي كه دو طرفش آب بود كه ناگهان صداي سوت خمپاره آمد و شن تا سه روز از ترس،‌ دست شويي نرفتم.

منبع :ماهنامه ستارگان درخشان

به نسبتي كه نيروها در منطقه‌ي عملياتي سابقه‌ي حضور بيشتري داشتند، نيروي تازه‌وارد و به اصطلاح صفركيلومتر را نصيحت مي‌كرده و دلداري مي‌دادند و اگر نياز به تهور و بي‌باكي بود، طبيعتاً دست به تشجيعشان مي‌زدند. البته با اشاره و كنايه و لطيفه.
شب قبل از عمليات، وقتي براي حركت آماده مي‌شديم، يكي از برادران، بسيجي جواني را پيدا كرده بود و داشت او را توجيه مي‌كرد:
هيچ نترسي‌ها! ببين هر اتفاقي بيفتد، از اين سه حالت خارج نيست: اگر شهيد بشوي مستقيم پيش خدا مي‌روي، اسير بشوي به زيارت امام حسين (ع) مي‌روي، و ديگر اين‌قدر در محرم و عاشورا مجبور نيستي به سينه‌ات بزني، اگر هم زخمي بشوي و جراحتي برداري، كه نور علي نور است. آغوش مامان جان در انتظار توست، ديگر چه مي‌خواهي؟

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 20