کوتاه و خواندنی > لطائف

دو تا ماشين روي پل، كنار هم شيشه به شيشه ايستادند: يكي او مي‌گفت و يكي اين. بچه‌هاي عقب دو تا ماشين هم مثل هواداران دو تيم، راننده‌ي خودشان را تشويق مي‌كردند.
او مي‌گفت: «ما گداي شماييم.» اين جواب مي‌داد: «ما كبوتر حرمتيم.» او مي‌گفت: «ما رو بخر و آزاد كن.» اين جواب مي‌داد: «ما نوكرتيم داداش، دست بردار.» باز هم اين گفت: «سر ما رو بگذار لب باغچه‌ي خونتون ببر.» و او پس از اين‌كه جواب داد: «ما چاكرتيم دربست، مسافر تو راهي هم سوار نمي‌كنيم...» پايش را روي پدال گاز فشار داد و راه افتاد.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 73

ماشاالله چانه‌اش كه گرم مي‌شد، رخش رستم به گردش نمي‌رسيد. كافي بود فقط يك سؤال از او بكنند، دل و جگر مسئله را مي‌آورد بيرون و با وسواس، جزجز قضيه را تجزيه و تحليل مي‌كرد و به چهار ميخ مي‌كشيد.
بعضي از بچه‌ها شب، بي‌توجه به صحبت‌هاي او چراغ موشي را خاموش مي‌كردند تا بخوابند. از آن سر چادر، آن مرد صدا مي‌زد، چراغ را چرا خاموش مي‌كني. روشن كن، روشن كن، چشممان ببنيد چه داريم مي‌گوييم.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 61

جاي آينه در جبهه و خط مقدم خالي بود! خصوصاً بعضي وقت‌ها مثل صبح‌ها. بچه‌ها وقتي از خواب بيدار مي‌شدند و سر و صورتشان را صفا مي‌دادند، مرتب راه مي‌رفتند داخل سنگر به خودشان مي‌گفتند: «چه‌قدر دلمان براي خودمون تنگ شده.» واقعاً به در مي‌گفتند تا ديوار بشنود. به كساني كه يك عمر از ديدن خودشان سير نمي‌شوند و بيش از همه خودشان را تماشا مي‌كنند.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 40

مرد شوخ‌طبعي بود، همه‌ي بچه‌ها او را به لطيفه‌گويي مي‌شناختند. آن روز بعد از نماز، دستانش را به آسمان بلند كرد و گفت: «حاشا به كرمت! اول و آخر دو هزار تومان به ما حقوق مي‌دهند، من چيزي نمي‌گويم، اما خودت بگو اين درست است؟ براي دو هزار تومان بايد هفده ركعت نماز بخوانيم، نگهباني بدهيم،‌ ديده‌بان باشيم، كمين برويم، تكان بخوريم آماده‌باش مي‌زنند، دير بجنبيم رفته‌ايم روي هوا و تكه بزرگمان گوشمان است. آيا واقعاً مي‌صرفد؟ خودت باشي اين كار را مي‌كني؟»

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 196

هنوز نرفته، ديدم برگشت، البته با چند كمپوت گيلاس و آلبالو كه دو دستي به سينه‌اش چسبانده بود. يكي از بچه‌ها گفت: اين‌ها ديگه چيه؟ دوباره چه دوز و كلكي سوار كردي؟ حالا بيا ببينيم چي هست؟
او گفت: «چه‌قدر نديد بديد هستي؛ خوبه كارخونه‌اش تو ولايت خودمون. نترس نمي‌خوريم» بعد معلوم شد كه ظاهراً رفته بهداري و دلش را دو دستي گرفته و شروع كرده به خودش پيچيدن. برادري كه آن‌جا بوده، مي‌پرسد: حالا چي شده اين‌قدر بي‌تابي مي‌كني؟ و او جواب مي‌دهد: كه دكتر از صبح تا حالا حالت تنوع دارم، و او با تعجب مي‌پرسد: تنوع؟ لابد منظورت تهوعه! ببينم دل‌آشوبه داري؟ حالت بهم مي‌خوره؟ مي‌خواي بياري بالا؟ او هم مي‌گويد: نه دكتر، چيزي نخوردم كه بالا بيارم، اگر چيزي پيدا بشه، مي‌خوام پايين ببرم.
دست آخر با زبان بي‌ز‌باني و چرب‌زباني حاليش مي‌كنه كه حالت تهوع دارم، در زبان ما يعني دلم كمپوت مي‌خواهد. بيا و آقايي كن، بنويس تداركات چند تا قوطي شربت سينه از آن آبدارها و هسته‌دارهايش به ما بدهد، بلكه اشتهايم باز شود. او هم خنده‌اش مي‌گيرد. وقتي آن سادگي و خوشمزگي را در او مي‌بيند، دلش نمي‌آيد كه بگويد، نه و سفارشش را با يك نسخه كمپوتي به تداركات مي‌كند.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 142

بلايي به سرش آورده بودند كه ديگر از ريسمان سياه و سفيد مي‌ترسيد. ديگر تا كسي نام‌خانوادگي‌اش را نمي‌گفت، رويش را بر نمي‌گرداند، از بس رو دست خورده بود. با اين وصف گاهي بي‌اختيار به محض اين‌كه كسي مي‌گفت: «حسين!» برمي‌گشت نگاه مي‌كرد يا مي‌گفت: «بله.» و دوباره بچه‌ها اضافه مي‌كردند: «جان‌ها فدايت، بميرم از برايت.» يعني ما داريم شعر مي‌خوانيم تو را صدا نكرديم!
ديگر طوري شده بود كه اگر واقعاً او را كار داشتند، بعد از كلمه‌ي حسين كه يك نفر از بچه‌ها مي‌گفت، خودش دست پيش مي‌گرفت و در تكميل آن مي‌گفت: «حسين مي‌گيم مي‌ريم كربلا.» يا: «جان، كربلا، حسين حسين.» خلاصه كاري كرده بود كه ديگر بعضي بدون شوخي هم نام او را بر زبان نمي‌آوردند و وقتي كارش داشتند، او را به نام فاميلش بانگ مي‌زدند.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 56

جزيره‌ي مجنون در واقع شهر موش‌ها بود. موش‌هاي صحرايي معروف به گربه‌خور! گردان تخريب كه در شلمچه مستقر بود، گربه‌اي داشت منحصر به فرد. گربه‌اي كه توانسته بود با موش‌هاي گردن كلفت منطقه مچ بياندازد.
شهيد خورشيدي از برادران تداركات در جزيره به فكر چاره مي‌افتد، قرار بر اين مي‌شود كه آن گربه‌ي كذايي را مدتي از واحد تخريب عاريه بگيرند. ايشان مي‌آيد شلمچه و با شهيد شكوهي صحبت مي‌كند و او خيلي جدي مي‌گويد: «ما حرفي نداريم ولي بايد از ستاد لشگر برايش يك هفته حكم مأموريت بگيرند. رفاقتي نمي‌شود، براي ما مسئوليت دارد!»

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 62