کوتاه و خواندنی > لطائف

به شوخي يقه‌ي حاج آقا را گرفت و گفت: «حاج آقا راست مي‌گويند كه براي هريك خمپاره، يك حوري مي‌دهند؟
روحاني دسته با خجالت گفت: «لابد مي‌دهند.» پسرك دوباره دست به آسمان بلند كرد و ادامه داد: «كجايي خمپاره جان كه بيايي و مرا پرتاب كني به دامن يك حوري بلوري».

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 284

خبر پيروزي و شور و هيجان عمليات در مناطق مختلف جبهه را از راديو، همه با صداي رسا و نفس گرم و گيراي آقاي عباس كريمي بارها شنيده بودند. در مواقع عقب‌نشيني، بعضي از بچه‌ها اداي او را با همان آب و تاب درمي‌‌آوردند كه بيا و ببين. مي‌گفتند: «رزمندگان اسلام، خدا خيرتان بدهد. انشاالله حماسه‌اي ديگر،‌ دستتان درد نكند، محشر كرديد، عقب‌نشيني از اين سريع‌تر غيرممكن است. بشتابيد، غفلت موجب پشيماني است!.»

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 23

تا او در ميان جمع بود، كسي بين دو نماز دعا نمي‌كرد، چون به كسي مهلت نمي‌داد. دعا كردنش هم خلاف همه بود. عقبه كه بوديم، كولاك مي‌كرد و در دعا، از آن حرف‌هاي شهادت‌طلبانه‌ي داغ. جلو كه مي‌رفتيم، همه‌ي آن دعا يادش مي‌رفت و فقط مي‌گفت: «خدايا ما را براي اسلام و مسلمين حفظ بفرما.»
همه مي‌خنديدند و مي‌گفتند: «اگر راست مي‌گويي از آن دعاهاي تنوري اول راه بكن.» تبسمي مي‌كرد و مي‌گفت: «جانم! هر دعايي جايي داره، اين‌جا كه شهر نيست. اين‌جا جبهه است. دعا زود اجابت مي‌شود. آمديم و دعاي ما را استجابت كرد، تكليف بچه‌هايمان چه مي‌شود؟»

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 209

براي چند روز مرخصي به اصفهان رفتم. مادرم با اصرار فراوان مرا به خواستگاري دختري برد.
پدرش از وضع تحصيل و كارم سؤال كرد. گفتم: « راستش حاج آقا ما فعلاً در جبهه حضور داريم و خوب آن‌جا انسان هر لحظه در معرض زخمي شدن و يا شهادت است. انشاالله تصميم داريم اگر به خواست خدا مجروح يا شهيد نشديم، تا آخر كار در جبهه حضور داشته باشيم. »
پدر دختر با اشاره به ميوه‌ها تعارفي كرد و با لحن طعنه‌آميز گفت: « البته ما هم با حضور شما در جبهه مخالفتي نداريم؛ حالا هم كه ظاهراً عمليات والفجر 2 تمام شده. شما بهتر است برويد جبهه و بعد از والفجر 10 تشريف بياوريد! »

منبع :مجله طراوت
 

خمپاره كه مي‌زدند، طبيعتاً اگر در سنگر نبوديم، خيز مي‌رفتيم تا از تركش آن محفوظ بمانيم.
بعضي صاف صاف مي‌ايستادند و جنب نمي‌خوردند و اگر تذكر مي‌دادي كه دراز بكش، مي‌گفتند:« بيت‌المال است، حالا كه اين بنده‌ي خدا به خرج افتاده نبايد جا خالي داد و حيف است اين همه راه آمده، خوبيت ندارد. »

منبع :مجله جاودانه ها -  صفحه: 27

مثل همه‌ي بسيجيان دو تكه تركش خمپاره را برداشته، به عنوان يادگاري، كف ساكم جاسازي كردم و با در دست داشتن برگه‌ي مرخصي به طرف دژباني حركت نمودم. دژبان تمام وسايلم را بيرون ريخت، طوري جاسازي كرده بودم كه به عقل جن هم نمي‌رسيد، ولي پيدايش كرد و پرسيد: چند ماه سابقه‌ي منطقه داري؟ توضيح دادم. گفت: شما هنوز نمي‌داني تركش خوردنش حلال است، بردنش حرام؟ گفتم: نمي‌شود جيره خشك حساب كني و سهم ما را حالا كه نخورده‌ايم بدهيد ببريم!

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 271

دست خودش كه نبود. خيلي خوش اشتها تشريف داشت.
دوستم را مي‌گويم؛ پرسيدم: « تلويزيون مي‌بيني؟» گفت: « اگر باشد، بدم نمي‌آيد. » پرسيدم: « از بين كارتون‌ها از پينوكيو بيشتر خوشت مي‌آيد يا پلنگ صورتي؟ »
گفت: « راستش را بخواهي، من كارتن خرما را ترجيح مي‌دهم!!»

منبع :مجله جاودانه ها -  صفحه: 36

گرسنه بوديم. سر و صداي اين شكم بي‌دين و ايمان كه بلند مي‌شد، شمر جلودارمان نبود .خصوصاً اگر غذا دير مي‌رسيد، آن وقت ديگر واقعاً كربلا بود. بعضي برادران مي‌گفتند: «شما شكم را دست كم نگيريد، خيانت به آن خيانت به مملكت است، خيانت به اسلام است، خيانت به انقلاب است، اگر شكم نباشد هيچ چيز نيست، سنگ روي سنگ بند نمي‌شود.» ديگران هم تأييد مي‌كردند. صحيح است، صحيح است.

منبع :مجله طراوت