کوتاه و خواندنی > لطائف

دكتر رو به مجروح كرد و براي تسكين درد او گفت: « پشت لباست نوشته‌اي ورود هرگونه تير و تركش ممنوع! پس چرا مجروح شده‌اي؟»
مجروح گفت: «‌دكترجان! شانس من از اين بهتر نمي‌شود، تركشي كه به تور من خورده، بي‌سواد است. »

منبع :مجله جاودانه ها

بعد از عمليات وقتي آب‌ها از آسياب مي‌افتاد، تازه به اصطلاح «دست خيلي از بچه‌ها رو مي‌شد» تازه معلوم مي‌شد كي چه‌قدر جراحت دارد و صدايش را هم در نياورده، بعد نوبت فرستادن بچه‌ها به پشت جبهه بود و بعضاً به شهرشان و مرخصي چند روزه‌اي.
بچه‌هاي تير و تركش خورده وقتي به عقب برمي‌گشتند به بچه‌هاي سر راهشان مي‌گفتند: «تركشاً قليلاً، مرخصياً كثيراً» كنايه از اين كه خوب بهانه‌اي پيدا كرده‌ايم.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 61

روزي يكي از رزمندگان رو به دوستش كرد و گفت: «اخوي! تسبيحت را بده يك خط برويم.» و او كه آدم حاضر جوابي بود گفت: « اگر رفتي خط برنگشتي چي؟ اگر رفتي، وسط راه بنزين تمام كردي و تسبيح برنگشت چه كسي را بايد ببينيم؟»

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 174

نشسته بوديم دور هم كنار آتش و درددل مي‌كرديم. هر كي تسبيح داشت درآورده بود و ذكر مي‌گفت. تسبيح‌هاي دانه درشت و سنگي وقتي روي هم مي‌افتادند صداي چريق‌چريقشان دل آدم را آب مي‌كرد.
من هم دست كردم داخل جيبم كه ديدم تسبيحي نيست. از روي عادت دستم را بردم طرف تسبيح بغل دستيم تا تسبيح او را بگيرم كه دستش را كشيد به سمت ديگر. گفتم: «تو تسبيحت را بده يك دور بزنيم». كه برگشت گفت: « بنزين نداره،‌ اخوي!» گفتم شايد شوخي مي‌كند به ديگري گفتم: «او هم گفت پنچره». به ديگري گفتم:«گفت موتور پياده كردم» و بالاخره آخرين نفر گفت: «نه داداش، يك‌وقت مي‌بري چپ مي‌كني، حال و حوصله دعوا و مرافه ندارم؛ تازه من حاجت دستم را به ديار البشري نمي‌دهم».
همه خنديدند. چون عين عبارتي بود كه خودم يادشان داده بودم. هر وقت مي‌گفتند: تسبيح يا انگشتر و مهر و جانمازت را بده، اين شعارم بود. فهميدم خانه‌خراب‌ها دارند تلافي مي‌كنند.

منبع :مجله يادايام -  صفحه: 19

اون زمان هنوز تيپ الغدير تشكيل نشده بود. ما با بچه‌هاي ديگه تو لشكر 8 نجف اشرف بوديم. مقرّ لشكر، دانشگاه جندي شاپور اهواز بود.
با عده‌اي از دوستان دور هم جمع بوديم. روز گرمي بود؛ تازه يك كاميون خربزه داخل انبار تداركات لشكر خالي شده بود ولي ظاهراً قرار نبود در آن ساعت به كسي خربزه بدهند. دو تا از بچه‌ها داوطلب شدند هر طور شده، وارد انبار شوند و به اصطلاح چند خربزه « تك » بزنند و براي بچه‌ها بياورند و اين كار انجام گرفت.
دور هم نشسته بوديم و مشغول خوردن خربزه بوديم كه جواني وارد شد. گفت: « بد نگذرد. » گفتيم: « نه خدا را شكر، تا حالا كه بد نگذشته، بعدش هم خدا كريم است. » و ماجرا را برايش تعريف كرديم. متوجه شدم كه از اين موضوع خوشش نيامد. فقط گفت: « برويد و به مسئولش بگوييد. » و رفت.
فرداي آن روز تمامي نيروهاي يزدي فرا خوانده شدند تا مسئول آن‌ها در حضور همه معرفي شود. همه جمع شديم؛ بعد جوان رعنا قامت و خوش سيمايي را به عنوان مسئول به ما معرفي كردند. چهره‌اش خيلي آشنا بود. يكي از بچه‌ها گفت: « مي‌شناسي‌اش؟ » گفتم: « چهره‌اش برايم خيلي آشناست. »‌ گفت: « همان برادري است كه ديروز خربزه تعارفش كرديم، نخورد و بعد گفت برويد به مسئولش بگوييد كه چه‌كار كرديد. » گفتم: «‌درسته! خودشه. »
اين جوان رعنا و سروقامت كسي نبود به جز سردار شهيد ذبيح‌الله عاصي‌زاده.

منبع :مجله الغديريان -  صفحه: 42

بنده‌ي خدا بي‌صبر بود و كم‌طاقت. از بس از روحاني گردان پرسيده بود: «حاج آقا تكليف ما چيست؟ ما بايد چه‌كار كنيم؟» او را هم خسته كرده بود. تا اين‌كه يك شب كه همه جمع بوديم، دوباره شروع كرد و گفت: «پس حاجي جان تكليف ما چيه؟»
حاج آقا هم بدون معطلي به آن بسيجي گفت: «برو دفترت را بياور تا تكليفت را بگويم.» او به خيال اين‌كه حاجي مي‌خواهد حكم يا فتوايي در آن بنويسد، دفتر را آورد. حاج آقا دفتر را گرفت و با خط درشت و زيبا نوشت: «از كوكب خانم تا حسنك كجايي، از روي هر درس يك مشق بنويس، اين تكليف توست.» همه‌ي بچه‌ها از خنده كف سنگر ولو شده بودند.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 84

بعضي از بچه‌ها آن‌قدر توي لاك خودشان بودند كه آدم خيال مي‌كرد، جواب سلام را هم زوركي مي‌دهند. وقتي عده‌اي مي‌خواستند اين افراد را به جمع و جماعت بكشانند و بگويند به قول خودشان، تك نپر و تنهايي حال نكن، به آن‌ها كه مي‌رسيدند، مي‌گفتند: «تو رو خدا چطوري؟» كه آن‌ها هم ديگر نمي‌توانستند، جلوي لبخندشان را بگيرند؛ كنايه از اين‌كه شما را بايد قسم و آيه داد براي اين‌كه بگوييد حال و احوالتان چطور است! آن‌ها هم گاهي براي اين‌كه خودشان را نبازند، جواب مي‌دادند: «به خدا خوبم»

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه:

هرچه غذا مي‌خوردم كه بزرگ بشوم، بي‌فايده بود. ديگر از گوشه و كنايه‌ي اين و آن خسته شده بودم. هركس از راه مي‌رسيد و چشمش به قد و قواره‌ي كوچك من مي‌افتاد، چيزي مي‌گفت. حالا بعضي‌ها اگر سنشان هم كم بود، قدشان ماشاالله نردبان دزدها بود. اما من بيچاره، هم از در مي‌خوردم هم از ديوار.
فرمانده‌ي گردان وقتي مرا مي‌ديد، مي‌گفت: «اين‌قدر اين‌جا آفتابي نشو. اگر عراقي‌ها تو را بگيرند، جاكليدي‌ات مي‌‌كنند يا تو را مي‌گذارند توي كوله‌پشتي يا جيبشان، مي‌برند عراق!»

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 21