بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف از اين تحقيق، بررسي شدت شيوع، نوع و سازوکار آسيب هاي حرفه اي و آماتور است. نمونه هاي تحقيق شامل 32 نفر از جودوکاران حرفه اي دعوت شده به اردوي تيم ملي بزرگسالان و جوانان که به صورت هدفدار انتخاب شدند و 34 نفر از جودوکاران آماتور که به صورت خوشه اي تصادفي از استان تهران برگزيده شدند، بود. ابزار تحقيق، پرسشنامه محقق ساخته اي بود که در زمينه اندازه گيري شدت شيوع، نوع و سازوکار آسيب ورزشکاران رشته جودو تدوين شده بود. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از روش هاي آمار توصيفي و استنباطي خي دو استفاده شد.
نتايج تحقيق حاضر نشان داد که از مجموع 545 مورد آسيب ثبت شده در طول يک سال، شمار آسيب هاي رخ داده در جودوکاران حرفه اي (981.2 در هر 100 ورزشکار) به طور معناداري بيشتر از جودوکاران آماتور (679.4 در هر 100 ورزشکار) بود P<0.05) و x²=12.6). در دو گروه جودوکاران حرفه اي (57.3 درصد) و آماتور (54.1 درصد)، آسيب هاي رخ داده در زمان تمرين، به طور معنادار بيشتر از ديگر زمان ها بود P<0.05) و x²=63.8 و x²=135). همچنين در جودوکاران حرفه اي آسيب هاي خفيف (37.8 درصد) بيشتر بود P>0.05) و x²=3.06)، در حالي که در جودوکاران آماتور آسيب هاي شديد (45.4 درصد) به طور معناداري بيشتر بود P<0.05) و x²=22.7). در هر دو گروه جودوکاران حرفه اي (44.5 درصد) و آماتور (45 درصد)، ناحيه پايين تنه به طور معناداري بيشتر دچار آسيب شده بود (P<0.05). در رفتگي در هر دو گروه جودوکاران حرفه اي (25.4 درصد) و آماتور (21.1 درصد)، بيشترين نوع آسيب ديدگي بود P<0.05) و x²=54.7 و x²=38.3). شمار آسيب ديدگي ها در سمت برتر جودوکاران آماتور (78.3 درصد) بيشتر از جودوکاران حرفه اي (56 درصد) بود P>0.05) و x²=0.07).
نتايج همچنين نشان داد که خستگي، در هر دو گروه حرفه اي (31.3 درصد) و آماتور (38.4 درصد) مهم ترين سازوکار آسيب ديدگي بوده است P<0.05) و x²=15.2 و x²=10.2).
در کل آسيب ديدگي در جودوکاران حرفه اي آماتور در حد زيادي بوده و خستگي مهم ترين سازوکار آسيب ديدگي معرفي شد.

 نسخه قابل چاپ

از آنجا که شوت جفت يکي از مهم ترين و موثرترين راه هاي کسب امتياز در بازي بسکتبال (80 درصد شوت ها) به شمار مي آيد. شناسايي عوامل موثر بر موفقيت و يا عدم موفقيت شوت جفت اجتناب ناپذير است. هدف از انجام اين تحقيق مقايسه کينماتيک زاويه اي مفاصل بدن در اجراي شوت جفت موفق و ناموفق از دو فاصله 4.25 و 6.25 متر است. شش نفر از بهترين شوت زنان سوپرليگ کشور که سابقه عضويت در تيم ملي را داشتند، در اين تحقيق به عنوان آزمودني شرکت کردند. ده مارکر بر روي برجستگي هاي استخواني آنها نصب و از آزمودني ها خواسته شد که از دو فاصله 4.25 و 6.25 متري اقدام به پرتاب شوت جفت کنند. اطلاعات يک شوت موفق و يک شوت ناموفق از هر دو فاصله با استفاده از دوربين فيلمبرداري ثبت و يا نرم افزار وين آناليز تجزيه و تحليل شد. از آزمون ناپارامتري ويلکاکسون و همچنين آزمون مدل رگرسيون لجستيک در سطح (p<0.05) براي تعيين ميزان معني دار بودن تفاوت بين دو اجراي موفق و ناموفق و تعيين مفاصل موثر بر موفقيت شوت استفاده شد. نتايج نشان داد که در مسافت 4.25 متر (شوت دو امتيازي) اختلاف بين ميانگين زاويه شوت موفق و ناموفق به ترتيب در مفاصل مچ پا، مچ دست و ران، و در مسافت 6.25 متر (شوت سه امتيازي) اختلاف زواياي مفاصل ران و مچ پا در سطح (p<0.05) معني دار است و به نوعي تغيير در زاويه (کاهش زاويه مچ دست و مچ پا و افزايش زاويه ران در شوت دو امتيازي و افزايش زواياي ران و مچ پا در شوت سه امتيازي) اين مفاصل احتمال ناموفق بودن شوت را افزايش مي دهد. همچنين در بررسي همزمان تمامي زواياي مفاصل در هر دو مسافت به وسيله مدل آماري رگرسيون لجستيک، تنها مفصل ران به عنوان عامل اثرگذار بر موفقيت شوت جفت در سطح معني داري (p<0.05) مشخص شد. نتايج به دست آمده نشان داد که تغييرات زاويه اي مفاصل در لحظه رهايي، عاملي مهم و موثر بر نتيجه شوت جفت است.

 نسخه قابل چاپ

هدف اين پژوهش مطالعه رابطه بين عملکرد دختران شناگر با کارايي قلبي عروقي و ويژگي هاي آنتروپومتريک، ترکيب بدني و نوع پيکري آنها بود. بدين منظور 174 نفر از دختران شرکت کننده در مسابقات قهرماني کشور سال 82 به عنوان نمونه در نظر گرفته شدند. ويژگي هاي ساختاري شناگران مثل قد ايستاده، قد نشسته، وزن، ميزان چربي بدن- متغيرهاي کين آنتروپومتري مانند اندازه طول ها، عرض ها و دورهاي بدن- متغيرهاي ترکيب بدن مانند %BF, BMI, LBM و مولفه هاي نوع پيکري مانند مزومورفي، اکتومورفي و اندومورفي سنجيده و ارتباط آنها با عملکرد شناگران دختر نخبه در ماده هاي مختلف شنا ??)ماده( مطالعه شد. تجزيه و تحليل يافته ها با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون نشان داد از ميان 338 متغير مورد سنجش، تنها 16 مورد ارتباط معني داري با عملکرد شناگران داشته است که از اين ميان 7 مورد مربوط به ويژگي عمق قفسه سينه است که جملگي ارتباط منفي معني داري با عملکرد آن رشته شنا داشته اند. پس از ويژگي عمق قفسه سينه، ويژگي کارايي قلبي عروقي، دو ران، طول اندام تحتاني، قد نشسته، طول دو دست، طول کف دست و جزء اندومورفي هر کدام در يک يا چند مورد ارتباط معني داري با رکورد شنا داشته اند. به نظر مي رسد که در ارتباط با زنان شناگر ايراني، از شاخص هاي فوق نمي توان به عنوان عامل پيش بيني کننده موفقيت آنها در شنا استفاده کرد.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين پژوهش، بررسي وضعيت ايمني اماکن ورزشي دانشگاه هاي تهران و ارايه راهکارهاي مناسب بود. پژوهش حاضر از نوع توصيفي پيمايشي بود و از طريق پرسشنامه و مشاهده حضوري اجرا شد. جامعه آماري پژوهش شامل دانشگاه هاي تهران بود که ده دانشگاه از جامعه که داراي سالن ها و اماکن ورزشي مورد ارزيابي بودند به عنوان نمونه هاي پژوهش انتخاب شدند. هفت رشته ورزشي فوتبال، فوتسال، شنا، هندبال، واليبال و بسکتبال و دو و ميداني به عنوان رشته هاي ورزشي مورد ارزيابي انتخاب شدند. در مجموع، 1562 پرسش، پس از اعتباريابي و پايايي، پرسش هاي چک ليست را در هفت رشته ورزشي تشکيل مي دادند. پرسش ها در چهار گروه، شامل بررسي وضعيت ايمني ساخت و سازها و تاسيسات ???) پرسش( وضعيت بهداشتي ???) پرسش(، تجهيزات، لوازم، حريم ها و خطوط ???) پرسش( و سکوها، پوشش ها و جايگاه تماشچيان ???) پرسش( طبقه بندي شدند.
اعتبار محتوا از طريق تکنيک دلفي و پايايي چک ليست ها توسط پنج آزمون گيرنده به صورت مجزا در زمان هاي متفاوت انجام و پس از جمع آوري داده ها با ضريب همبستگي پيرسون براي هر بخش تعيين شد )اجراي دوباره آزمون يا روش باز آزمايي( )در تمام بخش ها ضريب همبستگي بالاي 0.88 بود(.
به طور ميانگين وضعيت ايمني تجهيزات، لوازم، حريم ها و خطوط (79.2 درصد ايمني( نسبت به ساير مولفه ها بهتر بود و مولفه هاي بهداشت 67.1) درصد ايمني(، ساخت و سازها و تاسيسات 66.8) درصد ايمني( و سکوها، پوشش ها و جايگاه تماشاچيان 70.3) درصد ايمني( در رده هاي بعدي قرار داشتند و از بين رشته هاي ورزشي، رشته واليبال (78 درصد( و بسکتبال 73.5) درصد( داراي بهترين شرايط ايمني و رشته فوتبال 64.4) درصد( و دو و ميداني 58.1) درصد( داراي وضعيت ضعيف تري نسبت به ساير رشته ها بودند. در مجموع نتيجه پژوهش نشان داد که اماکن ورزشي دانشگاه هاي تهران در برخي موارد مانند تاسيسات و بهداشت نسبت به استانداردهاي موجود داراي وضعيت مناسبي نمي باشد.

 نسخه قابل چاپ

پژوهش حاضر با هدف بررسي تاثير استنشاق اسانس نعناع بر زمان دويدن، ضربان قلب بيشينه، VO₂max و VO₂ )ميلي ليتر در دقيقه(، تهويه دقيقه اي و نسبت تبادل تنفسي اجرا شد. بدين منظور 36 فوتباليست زن نخبه به عنوان آزمودني انتخاب و به صورت تصادفي به سه گروه کنترل، استنشاق اسانس نعناع استنشاق ترکيب اسانس نعناع و الکل سفيد تقسيم شدند. به منظور اطمينان از همگن بودن گروه ها BMI آزمودني ها مشخص گرديد. آزمون تحليل واريانس يکطرفه تفاوت معناداري را در ميانگين MB گروه ها نشان نداد (p<0.05). آزمودني هاي گروه هاي سه گانه مطابق دستورالعمل بروس تا سرحد واماندگي روي نوار گردان دويدند. ضربان قلب، زمان دويدند، VO₂max و VO₂، تهويه دقيقه اي و نسبت تبادل تنفسي توسط دستگاه Gas Analyzer اندازه گيري شد. تجزيه و تحليل آماري با روش تحليل يک طرفه واريانس براي گروه هاي مستقل انجام شد (p<0.05). نتايج نشان داد استنشاق ترکيبات معطر بر زمان دويدن، ضربان قلب بيشينه، VO₂max و VO₂، تهويه دقيقه اي و نسبت تبادل تنفسي تاثير معناداري ندارد. همچنين تفاوت معني داري بين گروه ها مشاهده نشد، که احتمالا به دليل شدت و مدت زمان تمرين بود. لذا پيشنهاد مي شود تاثير استنشاق اسانس نعناع بر تمرين با مدت زمان طولاني تر و شدت پايين تر بررسي شود.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اجراي اين پژوهش بررسي اثر دو روش رژيم درماني )غذايي و ورزش و غذايي و ورزش همراه با رفتار درماني( به مدت 8 هفته بر تغيير جرم بدن و چربي موضعي زنان بود. بدين منظور 27 آزمودني با ميانگين سني 40.6 سال، درصد چربي 25.7 و قد 158.45 سانتيمتر انتخاب شدند و به طور تصادفي سه گروه رژيم غذايي و ورزش )گروه تجربي (?، گروه رژيم غذايي و ورزش همراه با رفتار درماني )گروه تجربي (2 و گروه کنترل قرار گرفتند.
گروه رژيم غذايي و ورزش با رعايت رژيم غذايي ديکته شده )کاهش 500 کيلو کالري از انرژي مورد نياز روزانه(، در کلاس هاي ورزشي 3 روز در هفته و به مدت 8 هفته شرکت کردند. گروه رژيم غذايي و ورزش همراه با رفتار درماني علاوه بر رعايت رژيم غذايي و شرکت در کلاس هاي ورزشي در جلسات رفتار درماني نيز حضور يافتند. گروه کنترل در طي دوره به زندگي عادي خود ادامه دادند. ارزشيابي ها در طي دو مرحله پيش آزمون و پس آزمون به عمل آمد. براي تجزيه و تحليل از آناليز واريانس يک متغيره و چند متغيره و آزمون تعقيبي شفه استفاده شد. نتايج حاصل نشان داد که جرم بدن، شاخص جرم بدن و جرم چربي آزمودني ها به طور معني داري در دو گروه تجربي در مقايسه با گروه کنترل کاهش يافت، اما بين گروه هاي تجربي هيچگونه تفاوت معني داري مشاهده نشد. چربي دو لايه پوستي شکم و ران هر دو گروه تجربي نسبت به گروه کنترل به طور معني داري کاهش يافته بود. در واقع چربي از ناحيه مرکزي بدن به طور عمده کاهش يافت.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين پژوهش، بررسي رابطه بين تحرک پذيري ستون مهره هاي ناحيه کمري و پشتي با ميزان کايفوز و لوردوز در افراد سالم بود. در اين پژوهش 100 نفر از دانشجويان پسر غير ورزشکار دانشگاه تهران با ميانگين سن 23.27±1.41، قد 177.42±6.64 سانتي متر و وزن 65.17±10.63 کيلوگرم که علايم بيماري يا سابقه جراحي در ستون مهره ها و عضلات آن ناحيه را نداشتند، شرکت کردند. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. ميزان کايفوز و انعطاف پذيري ناحيه پشتي از سطح 1، T2 تا 12، T11 و ميزان لودوز از سطح T12- L1 تا 2، S1 و انعطاف پذيري ناحيه کمري از سطح 12، T11 و S1 با استفاده از اسپاينال ماوس اندازه گيري شد. با استفاده از روش آماري پيرسون روابط بين متغيرها بررسي شد و نتايج نشان داد که بين انعطاف پذيري ناحيه پشتي با ميزان کايفوز (r=-0.04) و انعطاف پذيري ناحيه کمري با ميزان لوردوز (r=0.06) رابطه معني داري وجود ندارد (P>0.05). بر اساس يافته هاي پژوهش رابطه معني داري بين انعطاف پذيري ستون مهره هاي ناحيه کمري و پشتي با ميزان کايفوز و لوردوز در اين نمونه ها مشاهده نشد.

 نسخه قابل چاپ

هدف از پژوهش حاضر بررسي تاثير شدت تمرينات هوازي 50 تا 55 درصد در برابر 70 تا 75 درصد ضربان قلب بيشينه بر غلظت هاي تري گلسريد، کلسترول و ليپو پروتئين هاي خون )به عنوان عوامل خطرزاي قلبي- عروقي( مردان دانشجوي غير ورزشکار بود. بدين منظور 47 دانشجوي مرد غير فعال انتخاب و به صورت تصادفي در يکي از سه گروه تجربي 1 با مشخصات ??) نفر، 22.6±1.6 سال(، گروه تجربي 2 ??) نفر، 21.4±1.3 سال( و گروه کنترل ??)نفر، 23.7±1.8 سال( قرار گرفتند. آزمودني هاي گروه تجربي 1، فعاليتي )شامل راه رفتن يا دويدن( با 50 تا 55 درصد و گروه تجربي 2، فعاليتي با 70 تا 75 درصد ضربان قلب بيشينه، به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه با مسافت هاي يکسان انجام دادند. يافته هاي پژوهش نشان داد که 8 هفته تمرين هوازي با شدت 50 تا 55 درصد و 70 تا 75 درصد ضربان قلب بيشينه بر ميزان تري گليسيريد تاثير معني داري ندارد p=0.736) و (p=0.117. تمرين با شدت 50 تا 55 درصد ضربان قلب بيشينه بر ميزان کلسترول (p=0.680)، (p=0.051) HDL، (p=0.726) HDL، (p=0.171) VLDL معني دار نمي باشد. از سوي ديگر، تاثير تمرين با شدت 70 تا 75 درصد ضربان قلب بيشينه بر ميزان کلسترول (p=0.010)، (p=0.026) HDL، (p=0.008) LDL و (p=0.043) VLDL معني دار مي باشد. نتايج آناليز واريانس نشان داد در ميانگين همه متغيرها در مرحله پش آزمون اختلاف معني داري وجود ندارد (p>0.05). در انتهاي پژوهش اختلاف ميانگين هاي کلسترول، HDL و LDL در گروه تجربي 2 با دو گروه ديگر معني دار بود (p<0.05) همچنين غلظت تري گليسريد آزمودني هاي گروه کنترل در پس آزمون با دو گروه ديگر معني داري داشت (P<0.05). اما ميانگين غلظت هاي VLDL در هر سه گروه در مرحله پس آزمون اختلاف معني داري نداشت (P>0.05).

 نسخه قابل چاپ

هدف از پژوهش حاضر تدوين سيستماتيک دوره بازتواني جسماني در ورزشکاران حرفه اي مبتلا به سندروم کوپه اي راني است. در اين پژوهش نيمه تجربي 16 ورزشکار نخبه ??) مرد با ميانگين سني 23.1 سال، وزن 75.4 کيلوگرم، قد 179 سانتيمتر و 5 زن با ميانگين سني 22.2 سال، وزن 62.4 کيلوگرم، قد 168 سانتيمتر( مبتلا به سندروم کوپه اي راني شامل 5 وزنه بردار، 8 فوتباليست و 3 دونده سرعت بر اساس پرسشنامه چگونگي شروع درد و استفاده از تست هاي حسي- حرکتي و معاينات کلينيکي )راديوگرافي، CT، (MRI به دو گروه تجربي ) 1شامل سندروم کوپه اي راني مزمن( و گروه تجربي 2 )شامل سندروم کوپه اي راني حاد( تقسيم شدند.
آزمودني ها دوره هاي بازتواني را که شامل دوره اول: شروع زود هنگام پس از آسيب؛ دوره دوم: دوره بازتواني عملکرد؛ دوره سوم: دوره عملکردي- ورزشي بود، با توجه به وضعيت بدني و شدت آسيب گذرانيدند. از روش آماري t ناهمبسته و همبسته براي تعيين اختلاف ميانگين هاي دو گروه و از تست ANOVA براي تعيين تفاوت ميانگين دوره ها در سطح 0.01 استفاده گرديد.
همه ورزشکاران گروه اول شامل سندروم کوپه اي راني مزمن پس از 8 هفته بازتواني و ورزشکاران گروه دوم شامل سندروم کوپه اي راني حاد پس از 12 هفته بازتواني به تمرين و مسابقه بازگشتند (p<0.01). با توجه به نتايج پژوهش، تدوين سيستماتيک دوره هاي بازتواني به صورت کمپلکس و مجموعه اي شامل تمرينات تخصصي، حرکت درماني در آب، فيزيوتراپي و ماساژ براي بازگشت هر چه سريع تر ورزشکاران مبتلا به سندروم کوپه اي راني ضروري به نظر مي رسد.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين پژوهش، تعيين تاثير تمرين قدرتي يک طرفه و دو طرفه بر کاهش دو طرفه، قدرت عضلاني بازکننده زانو، پرش جفت، پرش لي و زمان دويدن 20 متر بود. براي اين منظور، 36 دانشجوي دختر غير ورزشکار )ميانگين سن 20.61±1.88 سال، وزن 58.12±0.76 کيلوگرم، قد 161.23±5.62 سانتيمتر( انتخاب و به طور تصادفي به دو گروه 13 نفري تمرين يک طرفه و دو طرفه )تجربي( و يک گروه 10 نفري شاهد تقسيم شدند. پيش از شروع برنامه تمريني، قدرت عضلات بازکننده جفت پا، پاي راست و پاي چپ، طول پرش جفت، طول پرش لي با پاي راست و چپ و زمان دويدن 20 متر اندازه گيري شد. پس از 8 هفته تمرين قدرتي ??) تا 90 درصد قدرت بيشينه، 2 جلسه در هفته( اندازه گيري ها در هر سه گروه تکرار شد.
با توجه به مدل آماري تحليل واريانس چند متغيري و آزمون تعقيبي LSD، متغيرهاي پرش جفت، پرش لي راست، پرش لي چپ و زمان دويدن 20 متر تفاوت معني داري بين گروه ها به دست نيامد؛ ولي در قدرت عضلات بازکننده جفت پا، پاي راست و پاي چپ و کاهش دو طرفه تفاوت معني داري بين سه گروه به دست آمد، بدين ترتيب که تاثير تمرينات يک طرفه و دو طرفه در متغير عضلات بازکننده جفت پا يکسان بود و در هر دو گروه يک طرفه و دو طرفه در مقايسه با گروه کنترل عملکرد بهتري را نشان دادند. افزون بر اين، عملکرد گروه يک طرفه در متغير قدرت عضلات بازکننده پاي راست و پاي چپ نسبت به گروه دو طرفه و پس از آن کنترل بالاتر بوده است. در نهايت گروه دو طرفه همانند گروه کنترل تاثيري در متغير کاهش دو طرفه ايجاد نکرد و گروه دو طرفه تسهيل دو طرفه را نشان داد، در حالي که تمرينات يک طرفه توانست کاهش دو طرفه را افزايش دهد.
نتايج پژوهش نشان داد که در ورزش هاي قدرتي که با دو اندام به صورت همزمان انجام مي شوند، بهتر است تمرينات قدرتي نيز به شکل دو طرفه انجام شوند و بالعکس در ورزش هاي قدرتي که با يک اندام انجام مي گيرد بهتر است تمرينات قدرتي نيز به صورت يک طرفه انجام شوند.

 نسخه قابل چاپ

هدف اين پژوهش بررسي تاثير تمرين هاي هوازي در آب بر نشانه هاي فيزيولوژيکي و جسماني افسردگي است. بدين منظور دانشجويان مرد تمرين نکرده (48 نفر با ميانگين سني 23.2±2.7 سال) که به افسردگي ملايم مبتلا بودند، با نمره 14-19 در BDI-II به طور تصادفي به دو گروه مساوي تجربي و کنترل تقسيم شدند. قبل و بعد از 12 هفته تمرين هوازي در آب تغييرات HPA با استفاده از آزمون فرونشاني دگزامتازون اندازه گيري شد. ساير نشانه هاي فيزيولوژيکي و جسماني افسردگي شامل کيفيت خواب، ميل جنسي، اشتها، احساس خستگي، ميل به فعاليت بدني و کار، احساس سلامت با آزمون بک اندازه گيري شد. همچنين وزن کل، وزن بدون چربي و ضربان قلب، در زمان استراحت اندازه گيري شد.
بر اساس يافته هاي اين پژوهش، پاسخ کورتيزول پلاسما به دگزامتازون و اشتها، تغيير مثبت ولي غير معناداري نشان داد. نتيجه اينکه، ساير نشانه ها و نمره تمرين هاي هوازي در آب بر عملکرد HPA تاثير ندارد، ولي روي ساير نشانه هاي فيزيولوژيکي و جسماني افسردگي ملايم اثر مثبتي دارند. بنابراين، تمرين هاي هوازي در آب احتمالا در کاهش يا بهبود افسردگي ملايم و پيشگيري از تشديد نشانه هاي فيزيولوژيکي و جسماني افسردگي مفيد است.

 نسخه قابل چاپ

هدف کلي اين پژوهش، مقايسه و شناخت ارتباط بين ويژگي هاي شخصيتي و پرخاشگري در بين ورزشکاران رشته هاي مختلف ورزشي شهرستان همدان در سال 1385 است. جامعه آماري اين پژوهش را 2500 ورزشکار مرد که بيش از دو سال سابقه ورزشي در رشته هاي مختلف انفرادي (بوکس، تکواندو، تنيس روي ميز، بدمينتون) و رشته هاي مختلف تيمي (فوتبال، بسکتبال، هندبال و واليبال) دارند، تشکيل مي دهند. پس از آزمون مقدماتي، نمونه آماري 288 نفر تعيين شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه خصوصيات فردي، پرسشنامه شخصيتي آيزنک (EPI) و پرسشنامه پرخاشگري آيزنک (EAI) بود. از آمار توصيفي براي توصيف داده ها و آمار استنباطي از روش هاي آماري MANOVA، ANOVA- و ضريب همبستگي پيرسون در سطح P<0.05 استفاده شد. يافته ها نشان داد که بين ورزشکاران رشته هاي مختلف ورزشي از لحاظ ويژگي هاي شخصيتي (درون گرايي- برون گرايي و باثباتي- بي ثباتي) تفاوت معني داري وجود دارد (P<0.05)، اما از لحاظ خصيصه پرخاشگري تفاوت معني داري بين ورزشکاران رشته هاي مختلف ورزشي مشاهده نشد. همچنين بين خصيصه درون گرايي- برون گرايي و پرخاشگري فقط در رشته هاي تکواندو و واليبال رابطه معني داري وجود داشت. همچنين بين خصيصه باثباتي- بي ثباتي و پرخاشگري فقط در رشته هاي تکواندو، تنيس روي ميز، بدمينتون و فوتبال رابطه معني داري ديده شد. با توجه به نتايج حاصل از اين پژوهش مي توان گفت که به احتمال نوع رشته M ورزشي در تعيين ويژگي هاي شخصيتي ورزشکاران تاثير گذار بوده است، اما بروز رفتار پرخاشگرانه در ورزش به رشته خاصي وابسته نيست و ممکن است به عوامل ديگري مرتبط باشد. در مورد ارتباط بين ويژگي هاي شخصيتي و پرخاشگري، بايد گفت احتمالا يکي از علت هاي بروز پرخاشگري، بي ثباتي شخصيت ورزشکاران است، به عبارت ديگر، به احتمال ورزشکاران بي ثبات، پرخاشگرتر از ورزشکاران باثبات اند، اما براي دادن حکم کلي به پژوهش هاي بيشتري نياز است.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين پژوهش مقايسه عوامل مربوط به شادکامي بين ورزشکاران رشته هاي انفرادي و تيمي دانشگاه تهران بود که به همين منظور 144 دانشجوي شرکت کننده در ورزش هاي انفرادي و 138 دانشجوي شرکت کننده در ورزش هاي تيمي مسابقات المپياد سال 1383 انتخاب شدند و اطلاعات لازم در خصوص ميزان شادکامي و عوامل مربوط به آن با استفاده از پرسشنامه شادکامي اکسفورد که روايي آن در داخل کشور تعيين شده است، جمع آوري شد. پس از دسته بندي داده ها با توجه به توزيع داده ها از آزمون آماري T مستقل براي مقايسه گروه ها استفاده گرديد. نتايج پژوهش نشان داد که ميزان رضايت از زندگي، سلامت رواني و خلق مثبت ورزشکاران تيمي بيشتر از ورزشکاران انفرادي بوده است، اما در خصوص عوامل عزت نفس و کارآمدي هر دو گروه در يک سطح قرار داشتند. با اين حال، ميزان شادکامي دانشجويان شرکت کننده در ورزش هاي تيمي بيشتر از دانشجويان شرکت کننده در ورزش هاي انفرادي بوده است.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين پژوهش، بررسي ارتباط بين عوامل روان شناختي توانمندسازي )احساس معني دار بودن، احساس شايستگي، احساس خود تعييني، احساس تاثير و احساس اعتماد( و کارآفريني سازماني کارشناسان ادارات تربيت بدني دانشگاه هاي دولتي شهر تهران مي باشد. بر اين اساس، جامعه آماري اين پژوهش کليه کارشناسان ادارات تربيت بدني دانشگاه هاي دولتي شهر تهران بود. تعداد 60 نفر از آنان شامل 26 زن و 34 مرد با مدارک تحصيلي و سنوات خدمت مختلف به عنوان نمونه تحقيق انتخاب گرديدند. روش تحقيق مورد استفاده در اين پژوهش توصيفي- همبستگي بود که براي جمع آوري اطلاعات لازم در خصوص عوامل توانمندسازي روان شناختي از پرسشنامه 18 سوالي سنجش توانمندي روان شناختي اسپريتزر و به منظور سنجش کارآفريني سازماني آزمودني ها از پرسشنامه صمد آقايي استفاده گرديد. به منظور بررسي ارتباط بين عوامل توانمندسازي روان شناختي و کارآفريني سازماني از آزمون آماري ضريب همبستگي رتبه اي اسپيرمن استفاده گرديد.
نتايج پژوهش نشان داد که بين عامل کليدي روان شناختي توانمندسازي که شامل احساس معني دار بودن، احساس شايستگي، احساس خود تعييني، احساس تاثير و احساس اعتماد مي باشد، با کارآفريني سازماني به ترتيب r=0.41، r=0.34، r=0.30، r=0.47، r=0.46 همبستگي مثبت و معني داري وجود دارد که اين رابطه در سطح a=0.5 از نظر آماري معني دار بوده است. بدين معني که هر چه کارشناسان از نظر عوامل روان شناختي توانمندسازي از نمرات بالاتري برخوردار باشند، در زمينه کارآفريني سازماني نيز موفق تر عمل مي کنند. همچنين يافته هاي پژوهش نشان داد که بالاترين نمره کارشناسان مربوط به احساس شايستگي با ميانگين 16.82 و 18.7 و انحراف استاندارد 0.29 و 33% به ترتيب براي آزمودني هاي زن و مرد مي باشد. ساير عوامل توانمندسازي کارآفريني شامل احساس خود تعييني، اعتماد به نفس، احساس معني دار بودن به ترتيب در رتبه هاي بعدي قرار دارد. و احساس تاثير با ميانگين 10.23 و 10.69 به ترتيب براي کارشناسان زن و مرد در پايين ترين سطح قرار دارد.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين پژوهش، بررسي ميزان تاثير اينترنت بر آميخته بازاريابي ورزشي )محصول، توزيع، ترويج و قيمت( و نيز الويت بندي تاثير اينترنت و امکانات آن بر عناصر آميزه بازاريابي ورزشي در وضعيت هاي جاري و مطلوب از ديد کارشناسان و بازاريابان ورزشي مي باشد. لذا پژوهشگران در اين پژوهش درصدد بررسي اين موضوع هستند که در وضعيت کنوني، بازاريابان محصولات و فراورده هاي ورزشي تا چه حد از رسانه تعاملي و فراگير اينترنت در فعاليت هاي بازاريابي خود سود مي برند و در وضعيت آرماني و مطلوب وضع چگونه اي خواهد بود؟
روش پژوهش از نوع توصيفي- تحليلي است. جامعه آماري شامل خبرگان مديريت ورزشي دانشگاه هاي زير مجموعه وزارت علوم، تحقيقات و فناوري )گروه اول( و موسسات و شرکت هاي توليد کننده محصولات و فراورده هاي ورزشي شهر تهران )گروه دوم( مي باشد. نمونه گروه اول شامل 15 نفر از استادان و خبرگان مديريت ورزشي است که از دانشگاه هاي مختلف به صورت تصادفي بر اساس نام دانشگاه ها انتخاب شدند و نمونه گروه دوم نيز شامل 30 شرکت و يا موسسه توليد کننده فرآورده ها و محصولات ورزشي است که به صورت تصادفي از کتابچه سازمان مديريت و برنامه ريزي که اسامي تمام شرکت ها در آن موجود مي باشد، انتخاب شده اند. ابزار جمع آوري داده ها، پرسشنامه محقق ساخته اي است که از اعتبار بالايي برخوردار است. در اين پرسشنامه، هر يک از عناصر 4P، پنج پرسش را به خود اختصاص داده اند و به منظور بررسي ميزان تاثير اينترنت بر هر يک از اين عناصر، از پاسخ هاي 5 گزينه اي بر اساس مقياس ليکرت استفاده شده است. از آمار توصيفي براي توصيف داده ها، محاسبه ميانگين، انحراف استاندارد و دامنه تغييرات استفاده شده و به منظور تحليل استنباطي داده ها به دليل توزيع غير طبيعي داده ها، از آزمون هاي غير پارامتريک ويل کاکسون و يومن ويتني استفاده گرديد.
بر اساس يافته هاي پژوهش، از ديد کارشناسان و خبرگان ورزشي به صورت منفک و جدا از هم، در سطح معني داري a=%5، تفاوت معني داري مبني بر تاثير اينترنت بر هر يک از عناصر 4P، بين نظرات کارشناسان و بازاريابان وجود ندارد.
با اهتمام به نتايج حاصل از داده ها و بررسي منفک آن در شرايط جاري و آرماني و استنتاج از يافته هاي پژوهش، اين مفاهيم قابل استنباط است که اينترنت از ديد کارشناسان و بازاريابان ورزشي قادر است تاثيري شگرف بر معادلات بازاريابي ورزشي داشته باشد، اما در حال حاضر سهم اين تاثير در کشور ما بسيار ناچيز و نا محسوس است. لذا عنايت ويژه در ارتباط با بسترسازي، جهت کاربري اين رسانه در معادلات بازاريابي ورزشي مورد نياز جامعه مي باشد.

 نسخه قابل چاپ