بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف از اين پژوهش، تعيين تاثير تمرين قدرتي يک طرفه و دو طرفه بر کاهش دو طرفه، قدرت عضلاني بازکننده زانو، پرش جفت، پرش لي و زمان دويدن 20 متر بود. براي اين منظور، 36 دانشجوي دختر غير ورزشکار )ميانگين سن 20.61±1.88 سال، وزن 58.12±0.76 کيلوگرم، قد 161.23±5.62 سانتيمتر( انتخاب و به طور تصادفي به دو گروه 13 نفري تمرين يک طرفه و دو طرفه )تجربي( و يک گروه 10 نفري شاهد تقسيم شدند. پيش از شروع برنامه تمريني، قدرت عضلات بازکننده جفت پا، پاي راست و پاي چپ، طول پرش جفت، طول پرش لي با پاي راست و چپ و زمان دويدن 20 متر اندازه گيري شد. پس از 8 هفته تمرين قدرتي ??) تا 90 درصد قدرت بيشينه، 2 جلسه در هفته( اندازه گيري ها در هر سه گروه تکرار شد.
با توجه به مدل آماري تحليل واريانس چند متغيري و آزمون تعقيبي LSD، متغيرهاي پرش جفت، پرش لي راست، پرش لي چپ و زمان دويدن 20 متر تفاوت معني داري بين گروه ها به دست نيامد؛ ولي در قدرت عضلات بازکننده جفت پا، پاي راست و پاي چپ و کاهش دو طرفه تفاوت معني داري بين سه گروه به دست آمد، بدين ترتيب که تاثير تمرينات يک طرفه و دو طرفه در متغير عضلات بازکننده جفت پا يکسان بود و در هر دو گروه يک طرفه و دو طرفه در مقايسه با گروه کنترل عملکرد بهتري را نشان دادند. افزون بر اين، عملکرد گروه يک طرفه در متغير قدرت عضلات بازکننده پاي راست و پاي چپ نسبت به گروه دو طرفه و پس از آن کنترل بالاتر بوده است. در نهايت گروه دو طرفه همانند گروه کنترل تاثيري در متغير کاهش دو طرفه ايجاد نکرد و گروه دو طرفه تسهيل دو طرفه را نشان داد، در حالي که تمرينات يک طرفه توانست کاهش دو طرفه را افزايش دهد.
نتايج پژوهش نشان داد که در ورزش هاي قدرتي که با دو اندام به صورت همزمان انجام مي شوند، بهتر است تمرينات قدرتي نيز به شکل دو طرفه انجام شوند و بالعکس در ورزش هاي قدرتي که با يک اندام انجام مي گيرد بهتر است تمرينات قدرتي نيز به صورت يک طرفه انجام شوند.

 نسخه قابل چاپ