بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف: بررسي ارتباط و مقايسه احساس تنهايي و منبع كنترل (دروني- بيروني) دختران ورزشكار و غير ورزشكار.
روش: بدين منظور 100 نفر از بازيكنان بسكتباليست شركت كننده در پانزدهمين المپياد دانش آموزي مقطع متوسطه و 100 نفر غير ورزشكار همسال شهر مشهد به عنوان آزمودني در نظر گرفته شدند. متغيرهاي پژوهش شامل احساس تنهايي، منبع كنترل دروني، منبع كنترل بيروني (گرايش به شانس) و منبع كنترل بيروني (گرايش به افراد قدرتمند) در دو گروه مي باشد. احساس تنهايي و منبع كنترل توسط پرسشنامه احساس تنهايي UCLA و پرسشنامه لونسون (I, P, C) اندازه گيري گرديدند.
يافته ها: پس از جمع آوري اطلاعات، براي بررسي رابطه متغيرها در دو گروه از ضريب همبستگي اسپيرمن و جهت مقايسه متغيرها بين دو گروه از آزمون يومن ويتني استفاده گرديد كه نتايج زير به دست آمد: 1. با بررسي روابط بين متغيرها: الف) بين احساس تنهايي با منبع كنترل دروني و منبع كنترل بيروني (گرايش به افراد قدرتمند) در هر دو گروه رابطه معناداري مشاهده نشد. ب) بين احساس تنهايي و منبع كنترل بيروني (گرايش به شانس) دختران ورزشكار و غير ورزشكار به ترتيب با ضريب اطمينان 99% و 95% ارتباط معناداري مشاهده شد. 2. از مقايسه متغيرها در ميان آزمودني ها نتيجه گرفته شد كه الف) بين احساس تنهايي در دو گروه تفاوت معناداري وجود دارد و ب) بين منبع كنترل (دروني- بيروني) آن ها اختلاف معناداري وجود ندارد.
با توجه به وجود رابطه معني دار بين احساس تنهايي و منبع كنترل بيروني (گرايش به شانس) مي توان بيان داشت كه افراد با منبع كنترل بيروني با اين باور كه كنترل كمي روي رويدادهاي زندگي دارند بيشتر دچار احساس تنهايي مي شوند.
يافته ها: وجود تفاوت معني دار بين احساس تنهايي دختران ورزشكار و غير ورزشكار اثر مفيد رواني- اجتماعي فعاليت هاي ورزشي را تاييد مي كند و عدم وجود تفاوت معني دار بين منبع كنترل- دروني- بيروني) در دو گروه را مي توان به سن آزمودني هاي ورزشكار نسبت داد. از آنجا كه پژوهش هاي زيادي بيانگر اين مطلب است كه ورزشكاران نسبت به غير ورزشكاران منبع كنترل دروني تري دارند و با توجه به اينكه تغيير در منبع كنترل نياز به زمان طولاني و كسب تجارب متعدد در محيط هاي ورزشي دارد، كم سن بودن ورزشكاران را مي توان دليلي بر اين يافته دانست.
نتيجه گيري: نتايج حاصل از پژوهش، نقش فعاليت هاي ورزشي را در تعديل ساختار شخصيت و سلامت روان افراد آشكار ساخت و اهميت توجه به مطالعاتي از اين قبيل را براي مربيان و مسوولان امر مشخص نمود.

 نسخه قابل چاپ

هدف از تحقيق حاضر، تدوين شاخص هاي مهم در استعداديابي براي واليبال بود. بدين منظور پرسشنامه اي متشکل از شش شاخص: آنتروپومتريکي (5 شاخص)، آمادگي جسماني (7 شاخص)، روان شناختي (6 شاخص)، مهارتي (4 شاخص)، عملي (3 شاخص)، ترکيب بدن (3 شاخص(، در مجموع 28 شاخص تهيه شد.
براي جمع آوري اطلاعات از چهار گروه مربيان باشگاهي (25نفر)، مربيان درجه يک داخلي (21 نفر)، مربيان خارجي (17 نفر) و مربيان مدارس 24) نفر) به صورت داوطلب براي تکميل پرسشنامه مذکور استفاده شد. پس از جمع آوري پرسشنامه ها، کليه اطلاعات در چهار پرسشنامه (يک پرسشنامه براي هر يک از چهار گروه مربيان) تنظيم شد. به منظور تجزيه و تحليل اطلاعات و تعيين رتبه شاخص ها از دو آزمون "کراسکال واليس" براي مقايسه ميانگين رتبه شاخص هاي ششگانه از نظر مربيان و آزمون "فريدمن" براي مقايسه ميانگين رتبه مربوط به هر يک از شاخص هاي ششگانه استفاده شد. براي تعيين سطح معناداري اختلاف بين شاخص ها از آزمون "خي _ دو" با P?0.05  استفاده شد و نتايج به صورت جداول و نمودارهاي مربوط به هر قسمت تنظيم شد. بر اساس نتايج به دست آمده، يازده شاخص برتر از بين 28 شاخص معرفي و انتخاب شد که به ترتيب رتبه از بيشترين به کمترين عبارتنداز: حس همکاري، قدرت تصميم گيري، سرعت، مسووليت پذيري، پرش در جا، پرش دفاع، قد، سرو، جرئت، چابکي و پرش آبشار. همچنين مشاهده شد که شاخص هاي روان شناختي در مجموع از ساير شاخص ها در فرايند استعداديابي براي واليبال مهم ترند و به نظر مربيان، شاخص هاي ترکيب بدن از اهميت بسياري برخوردار است.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اجراي اين تحقيق، بررسي محتواي آموزشي و شيوه ارزشيابي واحد تربيت بدني عمومي دانشگاههاي کشور است. بدين منظور پرسشنامه اي با 32 پرسش بسته و يک پرسش باز تنظيم و در اختيار اعضاي هيات علمي دانشگاههايي که حداقل داراي گروه تربيت بدني بودند يا بيش از پنج عضو هيات علمي داشتند قرار گرفت. در مجموع 141 نفر به پرسشنامه ها پاسخ دادند که نتايج زير بدست آمد:
محتواي آموزشي واحد تربيت بدني بايد علاوه بر ايجاد نشاط و شادابي از طريق بازي هاي دسته جمعي به ترتيب اولويت قابليت هايي چون آمادگي قلبي تنفسي، انعطاف پذيري، قدرت عضلاني، هماهنگي اعصاب و عضلات، استقامت عضلاني، چابکي و تعادل را در دانشجويان افزايش دهد. همچنين کتاب خاص اين واحد تدوين شود و براي دانشجوياني که مشکل جسماني دارند کلاس ويژه تشکيل شود.
در مورد ارزشيابي پايان نيمسال دانشجويان جديد آزمون هايي چون دو کوپر (پسران) و 1600 متر (دختران)، طناب زدن، دراز و نشست، خم شدن نشسته، دو رفت و برگشت ?x? متر و بارفيکس کوتاه را به اجرا بگذارند و بر اساس نورم هاي استاندارد دانشگاهي نمره آنان منظور شود. بنابراين لازم است که براي آزمون هاي فوق نورم هاي استاندارد تدوين شود.

 نسخه قابل چاپ

هدف از انجام اين تحقيق، بررسي تاثير برنامه ريزيهاي گوناگون آگاهي از نتيجه با ديدگاه قطعيت در دريافت آن بر يادگيري تکليف زمانبندي قطعه اي بوده است. در آزمايش اول 60 آزمودني بر اساس برنامه ريزيهاي 100 درصد و 33 درصد پيش بيني شده، تصادفي و بدون آگاهي از نتيجه به پنج گروه تقسيم شدند و يک نسخه تکليف را به شيوه ثابت تمرين کردند. نتايج نشان داد که بين گروههاي مختلف KR در مورد عملکرد و يادگيري زمانبندي نسبي و مطلق در مراحل اکتساب، يادداري و انتقال تفاوتي وجود ندارد. در آزمايش دوم نيز 60 آزمودني به پنج گروه KR مانند آزمايش اول تقسيم شدند و سه نسخه تکليف را که بر اساس زمانبندي مطلق از هم متفاوت بودند به شيوه متغير _ تصادفي تمرين کردند. نتايج نشان دادند که بين گروههاي مختلف KR در مراحل اکتساب و يادداري تفاوتي وجود ندارد، اما در مرحله انتقال در مورد ثبات زمانبندي نسبي تفاوت معني داري (P<0.05) وجود داشت.
نتيجه اينکه کاهش فراواني KR موجب افزايش عدم قطعيت در مورد دريافت اطلاعات شده و اين امر به نوبه خود موجب تحريک فرايندهاي پردازشي مي شود. ضمن اينکه در تمرين ثابت تعميم پذيري "فرضيه راهنمايي" مورد ترديد است.

 نسخه قابل چاپ

هنگامي که بخشي از اندام تحت عمل آمپوتاسيون قرار مي گيرد، مفصل واقع در سطح فوقاني محل آمپوتاسيون، براي حفظ و توسعه دامنه حرکتي به تمرينات کششي موثر نياز دارد. تمرينات کششي ايستا و PNF از رايج ترين اين روش ها هستند که عموما در افراد سالم از آنها استفاده مي شود. بنابراين هدف تحقيق حاضر، بررسي و مقايسه دو روش کششي ايستا (S.S) و (HR) PNFبر دامنه حرکتي مفصل زانوي افراد ورزشکار قطع عضو از ناحيه زير زانو است. انتخاب نمونه ها به منظور همسان سازي نمونه ها از نظر طول استمپ از ميان معلولان قطع عضو به صورت گزينشي صورت گرفت. آزمودني ها شامل 19 مرد ورزشکار قطع عضو از ناحيه زير زانو و با ميانگين سني 5±35 و طول استمپ 7±19 بود که به طريق تصادفي به دو گروه تمرينات کششي ايستا به تعداد 9 نفر و گروه تمرينات PNF به تعداد 10 نفر تقسيم شدند. اطلاعات پزشکي _ ورزشي و آنتروپومتريکي آنان جمع آوري و سپس آزمودني ها با پر کردن رضايت نامه داوطلبانه در تحقيق شرکت کردند. تمامي اندازه گيريهاي دامنه حرکتي (ROM) در پيش آزمون و پس آزمون، با روش آزمون باز کردن زانو به صورت فعال (AKET)، با يک آزمايشگر و با انعطاف سنج ليتون انجام گرفت که داراي اعتبار 90% تا 99% است.
برنامه تمريني هر دو گروه شامل 12 جلسه تمرين 20 دقيقه اي مشتمل بر 5 دقيقه رکاب زدن روي دوچرخه کارسنج با بار 50 وات به منظور گرم کردن و سپس تمرينات کششي ويژه هر يک از گروهها بود.
جلسات تمريني گروه اول (S.S) در روزهاي فرد انجام و مشتمل بر 5 نوع حرکت کششي با 4 بار تکرار بوده است.
جلسات تمريني گروه دوم (PNF) در روزهاي زوج انجام و مشتمل بر سه مرحله انقباض ايزومتريک حداکثر،Relaxation و سپس يک انقباض ايزوتونيک حداکثر بوده است.
در پايان جلسات تمرين، پس آزمون انجام و داده هاي مربوط در سطح P?0.95 و با استفاده از نرم افزار آماري SPSS مورد آزمون قرار گرفت. ابتدا از آزمون T همبسته، جهت مقايسه نتايج حاصل از پيش آزمون و پس آزمون در هر گروه استفاده شد و سپس براي مقايسه هر دو گروه کشش ايستا و PNF با يکديگر از روش T استيودنت در سطح P?0.95 استفاده و نتايج ذيل بدست آمد : هر دو برنامه تمريني روش کشش ايستا و PNF(HR) بر دامنه حرکتي مفصل زانو افزايش معني داري را نشان داده است (a=0.05). بين دو روش تمريني کششي ايستا و PNF(HR) در افزايش ROM مفصل زانوي آزمودني ها تفاوت معني داري مشاهده نشد.
تحقيق مذکور تاثير تمرينات انعطاف پذيري را در بهبود دامنه حرکتي مفصل زانوي معلولان قطع عضو نشان داد و بر ضرورت انجام برنامه تمريني کششي ايستا و PNF از سوي مربيان براي بهبود آمادگي جسماني و توانبخشي معلولان قطع عضو تاکيد ورزيد.

 نسخه قابل چاپ

به رغم فوايد شناخته شده بازتواني قلبي و تمرين ورزشي، اطلاعات محدودي در مورد نتايج اين برنامه درماني در زنان وجود دارد؛ و اين روش پيشگيري ثانويه ممکن است کمتر استفاده شده باشد. هدف از اين تحقيق، بررسي اثر شرکت در برنامه بازتواني قلبي بر پروفايل چربي، ميزان تحمل تمرين ورزشي و فشار خون در زنان سنين 45 تا 70 سال پس از سکتة قلبي است.
در يک مطالعه نيمه تجربي تعداد 80 زن (با ميانگين سني (8.19±56.40 از بين بيماران قلبي که به واحد بازتواني مرکز تحقيقات قلب و عروق مراجعه کرده بودند به طور تصادفي به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند. سپس از همه بيماران براي اندازه گيري ظرفيت ورزشي، ميزان تحمل تمرين ورزشي و فشار خون دياستوليک و سيستوليک حالت استراحت و تمرين آزمون ورزش از نوع Symptom Limited Exercise Test تحت پروتکل بروس بر روي تردميل به عمل آمد. بيماران بر حسب ظرفيت ورزشي به دو گروه : بيماران با ظرفيت ورزشي مساوي و يا بالاتر از 6 مت و بيماران با ظرفيت ورزشي پايين تر از 6 مت تقسيم شدند. سپس از آنها خواسته شد تا قبل و بعد از دورة بازتواني قلبي، در آزمايش هاي نمونه خون براي تعيين پروفايل ليپيد شامل کلسترول تام، تري گليسريد، ليپوپروتئين هاي پر چگال و کم چگال شرکت کنند. پس از آن هر دو گروه در يک برنامه بازتواني قلبي 30 جلسه اي (3جلسه در هفته شامل 30 تا 60 دقيقه تمرين هوازي با شدت 60 تا 85 درصد حداکثر ضربان قلب) شرکت کردند.
اگرچه بهبود چشمگيري در بيشتر خصوصيات مورد بررسي در بيماران هر دو گروه نسبت به پيش از برنامه بازتواني قلبي بدست آمده است، اما اين تغييرات در گروه با ظرفيت ورزشي پايين تر از 6 مت به ويژه در پروفايل چربي بيشتر بوده است (P<0.05). همچنين، نتايج تحقيق چند متغيري هيچگونه تفاوت معني داري در هر يک از متغيرها بين هر دو گروه پس از برنامه بازتواني قلبي نشان نداد. به عبارت ديگر، هر دو به يک اندازه از شرکت در برنامه هاي بازتواني قلبي سود برده اند.
در اين تحقيق مشخص شد بيماراني که از ظرفيت ورزشي کمتري برخوردار هستند براي کاهش ميزان بستري مجدد، مرگ و مير کنترل عوامل خطرساز از جمله پروفايل ليپيد به برنامه هاي بازتواني قلبي نقش مهمي در بهبود ميزان تحمل ورزشي و ميزان ليپوپروتئين پرچگال اين گونه بيماران زن مسن دارد.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين تحقيق ، مقايسه بهداشت رواني زنان ورزشکار رشته هاي انفرادي و گروهي شرکت کننده در پنجمين المپياد ورزشي دانشجويان سراسر کشور بود که در تهران برگزار شد. بررسي رابطه بهداشت رواني زنان ورزشکار رشته هاي انفرادي و گروهي با مدت استفاده از خوابگاه، مدت عضويت در تيم هاي ورزشي و تعداد جلسات تمرين هفتگي از اهداف اين تحقيق به شمار مي آمد. جامعه آماري اين تحقيق را 613 نفر از ورزشکاران رشته هاي انفرادي و 696 نفر از ورزشکاران رشته هاي گروهي تشکيل داد. از ميان ورزشکاران رشته هاي انفرادي 150 نفر و همين تعداد از ميان ورزشکاران رشته هاي گروهي به طور تصادفي به عنوان نمونه هاي تحقيق انتخاب شدند. سپس پرسشنامه بهداشت رواني  SCL 90Rکه داراي 10 مقياس فرعي و 90 سوال بود بين ورزشکاران توزيع شد و پس از جمع آوري، مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت. پايايي و اعتبار اين پرسشنامه در تحقيقات مختلف با موفقيت آزمايش شد. نتايج تحقيق نشان داد که از نظر بهداشت رواني بين ورزشکاران رشته هاي انفرادي و گروهي اختلاف معني داري وجود دارد. مقايسه ميانگين ها نشان داد که ورزشکاران رشته بسکتبال نسبت به ورزشکاران رشته هندبال بهداشت رواني مطلوب تري دارند. همچنين ورزشکاران رشته دو و ميداني در مقايسه با ورزشکاران رشته هندبال از بهداشت رواني بهتري برخوردارند. بين بهداشت رواني ورزشکاران شرکت کننده در ديگر رشته هاي انفرادي و گروهي اختلاف معني داري مشاهده نشد. افزون بر اين، از نظر مدت عضويت در تيم هاي ورزشي، تعداد جلسات تمرين هفتگي و مدت استفاده از خوابگاه با بهداشت رواني رابطه معني داري بدست نيامد. همه آزمون هاي آماري در سطح P<0.05 بررسي شدند.

 نسخه قابل چاپ

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين پژوهش، بررسي وضع موجود و تدوين شاخص هاي استعداديابي در رشته دو و ميداني ايران بود. براي انجام اين پژوهش سه پرسشنامه محقق ساخته که روايي . پايايي آن مورد تاييد قرار گرفته بود، بين کليه مربيان تيم هاي ملي نوجوانان، جوانان و بزرگسالان و مربيان باشگاههاي کشور و ورزشکاران نخبه تقسيم شد که از پرسشنامه اول و دوم مخصوص مربيان به ترتيب : N=81 و N=65 و از پرسشنامه دوم مخصوص ورزشکاران N=112 قابل استفاده بودند. در اين پژوهش، متغير هايي مانند: وضع موجود استعداديابي در ايران و جهان، ضرورت وجود الگوي استعداديابي در ايران، تعيين ملاک ها و سن استعداديابي، روش هاي استعداديابي، مناسب ترين نهاد استعدادياب، مهم ترين نهاد جذب کننده و پرورش دهنده استعدادها و تعيين اولويت شاخص هاي مختلف ساختاري، فيزيولوژيکي، رواني _ اجتماعي، آمادگي جسماني و تکنيکي در گروه رشته هاي مختلف دو و ميداني مورد ارزيابي قرار گرفت. همچنين همبستگي بين نظرات مربيان و ورزشکاران ومقايسه برخي شاخص هاي ساختاري و فيزيولوژيکي اندازه گيري شده در ورزشکاران نخبه N=92 بررسي شد. براي تهيه جداول، نمودارها و تجزيه و تحليل يافته ها از آمار توصيفي و استنباطي در سطح a=0.05 استفاده شد و نتايج زير بدست آمد:
1)  76.3درصد آزمودني ها اظهار داشتند که در ايران الگوي استعداديابي مشخصي وجود ندارد، ولي 91 درصد آنها نيز اظهار داشتند که وجود الگوي استعداديابي در ايران ضروري است.
2) بررسي پيشينه پژوهش ها نشان داد که در جهان نيز الگوي جهان شمول واحدي براي استعداديابي وجود ندارد، ولي در بسياري از کشورهاي صاحب دو و ميداني از يک الگوي استعداديابي استفاده مي شود.
3)  82.5درصد آزمودني ها ملاک استعداديابي را انجام آزمون هاي عمومي مانند ارزيابي ساختاري و آزمون هاي اختصاصي مي دانند و 68.8 درصد بهترين سن استعداديابي را 14- 10 سالگي پيشنهاد مي کنند.
4)  41.3درصد آزمودني ها عملي ترين شيوه استعداديابي در ايران را در اين برهه از زمان "مسابقات" و 32.5 درصد انجام آزمون هاي مختلف مي دانند.
5) يافته هاي اين پژوهش نشان داد که 87.5 درصد آزمودني ها مناسب ترين نهاد استعدادياب را آموزش و پرورش و 83.6 درصد آزمودني ها مناسب ترين گروه را براي استعداديابي به ترتيب معلمان ورزش و سپس کارشناسان فدراسيون دو و ميداني معرفي کردند در حالي که 82.5 درصد از آزمودني ها مناسب ترين نهاد مسئول جذب و پرورش استعدادها را به ترتيب فدراسيون دو و ميداني و تربيت بدني آموزشگاهها مي دانند.
6) تحليل يافته ها نشان داد که ترتيب اولويت شاخص ها براي دوهاي سرعت آمادگي جسماني، ساختاري، فيزيولوژيکي، تکنيکي، رواني _ اجتماعي بود. در حالي که براي دو هاي نيمه استقامت فيزيولوژيکي، آمادگي جسماني، ساختاري، تکنيکي، رواني _ اجتماعي بود. ولي در مورد دونده هاي استقامت به ترتيب شاخص هاي فيزيولوژيکي، آمادگي جسماني، رواني _ اجتماعي، ساختاري و تکنيکي مورد توجه بود.
7) تحليل يافته ها حاکي از اين است که ترتيب اولويت در دوهاي با مانع (110 و 400 متر با مانع) شاخص هاي ساختاري، آمادگي جسماني، تکنيکي، فيزيولوژيکي و رواني_ اجتماعي بود در حالي که براي دوي 3000 متر با مانع شاخص هاي فيزيولوژيکي، آمادگي جسماني، ساختاري، رواني _ اجتماعي و تکنيکي اهميت داشتند.
8) تحليل يافته ها نشان داد که ترتيب اولويت شاخص ها براي پرتاب ها: ساختاري، آمادگي جسماني، تکنيکي، رواني _ اجتماعي و فيزيولوژيکي براي پرش ها: ساختاري، تکنيکي، آمادگي جسماني، فيزيولوژيکي و رواني _ اجتماعي است.
9) يافته هاي اين پژوهش نشان داد که مهم ترين شاخص ها براي پياده روي به ترتيب: ساختاري، تکنيکي، آمادگي جسماني، فيزيولوژيکي و رواني _ اجتماعي است. در حالي براي رشته دهگانه به ترتيب: آمادگي جسماني، ساختاري، تکنيکي، فيزيولوژيکي و رواني _ اجتماعي است.
10) تحليل يافته ها نشان مي دهد که بين نظرات مربيان و ورزشکاران در مورد برخي از متغيرها مانند ضرورت وجود الگوي استعداديابي، مناسب ترين نهادهاي کشف، جذب و پرورش استعدادها و سن استعداديابي همبستگي وجود دارد.
11) مقايسه برخي از شاخص هاي ساختاري و فيزيولوژيکي اندازه گيري شده در بين قهرمانان نخبه کشور با نرم هاي بين المللي نشان داد که تقريبا در کليه گروه رشته هاي دو و ميداني شاخص هاي قهرمانان ملي ما ضعيف تر است.
به هر حال، نتيجه گيري کلي اين است که براي دستيابي ورودي هاي مناسب به تيم هاي ملي و کسب نتايج بهتر و سريع تر، استعداديابي و پيروي از يک الگوي مناسب ضروري است، ولي در شرايط فعلي ساده ترين و عملي ترين روش استعداديابي و اجراي مسابقات بيشتر و برگزاري جشنواره هاي ورزشي و انجام آزمون هاي ساده ميداني است.

 نسخه قابل چاپ

هدف از تحقيق حاضر، بررسي وضعيت عوامل نگهدارنده شغل (عامل تعادل شرايط کاري _ سازماني، عامل شناسايي و احترام و عامل جامعيت و برابري) در بين مربيان تربيت بدني و ورزش دانشگاه هاي دولتي کشور (وزارت علوم، تحقيقات و فناوري) است. انتخاب مربيان به صورت تصادفي از بين 14 رشته ورزشي انجام گرفته و تعداد 193 مربي (77 نفر زن و 116 نفر مرد) که در مسابقات قهرماني دانشگاههاي کشور سال 78 رهبري و هدايت تيم هاي ورزشي دانشجويان را بر عهده داشتند و در استخدام دانشگاهها بودند، جزء نمونه آماري تحقيق در نظر گرفته شدند. اطلاعات مورد نياز از طريق پرسشنامه عوامل نگهدارنده شغل (33 سوال 7 ارزشي ليکرتي) جمع آوري گرديد. پايايي پرسشنامه در يک مطالعه راهنما و با استفاده از ضريب همبستگي آلفا کرونباخ 0.83 برآورد شده است. تجزيه و تحليل اطلاعات با استفاده از آزمون t مستقل و ANOVA انجام گرفته است. تجزيه و تحليل يافته ها نشان داد که مربيان از نظر عوامل نگهدارنده شغل در حد متوسط قرار دارند و وضعيت ميزان شناسايي و احترام در بين مربيان بهتر از ساير عوامل نگهدارنده است. از طرف ديگر، دو عامل تعادل شرايط کاري _ سازماني، مربيان زن و مربيان داراي تحصيلات تربيت بدني از مربيان مرد و داراي تحصيلات تربيت بدني از مربيان مرد و داراي تحصيلات غير تربيت بدني شرايط بهتري دارند. مربيان داراي حرفه دوم (درآمد بيشتر) و داراي مسکن شخصي از نظر عامل تعادل شناسايي و احترام و کل عوامل نگهدارنده شغلي، شرايط بهتري را نسبت به مربيان فاقد حرفه دوم و مسکن شخصي در محيط کار احساس مي کردند. به طور کلي نتايج نشان داد که ميزان برخورداري از عوامل رفاهي (نيازهاي مادي و ايمني) نسبت به مدرک تحصيلي، جنسيت و سابقه شغلي نقش بيشتري در تامين عوامل نگهدارنده شغل مربيان داشت.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين تحقيق بررسي عوامل موثر در مديريت ايمني ورزشگاههاي فوتبال کشور از ديدگاه تماشاگران، بازيکنان و مديران اجرايي ورزشگاهها است. مديريت ايمني به مفهوم کنترل و بهينه سازي کليه عوامل ساختاري و مديريتي است تا امکان ايجاد خطر براي کاربران، کارکنان و کليه افراد مرتبط با سيستم را به حداقل برساند. اين تحقيق از نوع توصيفي است که به روش پيمايشي انجام شده است. جامعه آماري تحقيق را کليه تماشاگران، بازيکنان و مديران اجرايي و مسئولان ورزشگاههاي فوتبال ليگ برتر در سال 1379 تشکيل داده است که حدود 2000 نفر (2%) حجم نمونه تماشاگران، 150 نفر (حدود 5%) حجم نمونه بازيکنان و 26 نفر (برابر با حجم جامعه) حجم نمونه مسئولان را تشکيل داده است. ابزار اندازه گيري 3 پرسشنامه مجزا براي هر يک از گروههاي تحت بررسي بود که از سوي محقق هنجاريابي گرديد. بعضي از يافته هاي تحقيق عبارتند از:
اکثر تماشاگران فوتبال در کشور ما را گروههاي سني زير 25 سال تشکيل مي دهند، اکثر طرفداراني که به رفتارهاي نابهنجار اقدام مي کنند در طبقه سني 15 تا 20 سال قرار دارند. ساختار ورزشگاههاي فوتبال در کشور و امکانات مربوط به آن ضعيف و نامناسب توصيف شده است.
ساختار نامناسب ورزشگاه مهم ترين عاملي است که باعث نارضايتي تماشاگران مي شود. مديريت مجموعه که ترکيبي از عوامل : نظم، جلوگيري از اتلاف وقت هنگام ورود و خروج، برخورد نامناسب مامورين کنترل و نيروهاي انتظامي و... است، تا حدودي مناسب ارزيابي شده است. در جلوگيري از امکان بروز آشوب يا واکنش هاي رفتاري نامناسب، توجه به داوري عادلانه، نظم در انجام مراحل يک مسابقه، برخورد با بازيکنان خاطي داراي بيشترين اولويت است. از ديدگاه بازيکنان، حساسيت هاي کاذب و خبرسازي جرايد و صدا و سيما در متشنج ساختن جو ورزشگاه و تاثير سوء در رفتار تماشاگران قبل از شروع مسابقه بسيار موثر است. در نهايت الگوي استانداردهاي پايه براي مديريت ايمني ورزشگاهها ارائه شده است.

 نسخه قابل چاپ

توجه کانوني،پديده اصلي مورد  مطالعه تحقيق حاضر است . سئوال اصلي تحقيق اين بود که آي پيش از شروع تمرين، وجود سطح مشخصي از توجه کانوني براي پيشرفت در مهارت تيراندازي ضروري است؟ به همين جهت داوطلبان يادگيري مهارت تيراندازي با تفنگ بادي(48 نفر، سن=22-19 سال) پس از شرکت در يک آزمون توجه کانوني که با استفاده از دستگاه الکترونيکي سنجش توجه انجام شد، در يک دوره 15 جلسه اي تمرين تيراندازي شرکت کردند . در پايان از آنان آزمون يادداري تيراندازي به عمل آمد. پردازش آماري نشان داد که همبستگي معني داري بين نمره توجه کانوني و نمره آزمون يادداري وجود ندارد، يعني برخورداري از سطح بالاتري از توجه کانوني الزاما با پيشرفت در تيراندازي همراه نيست. نظرات مربوط مورد بحث قرار گرفته و ايده هاي مشخص برخاسته از تحقيق ذکر شده اند.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين تحقيق بررسي عوامل موثر در مديريت ايمني ورزشگاههاي فوتبال کشور از ديدگاه تماشاگران، بازيکنان و مديران اجرايي ورزشگاهها است. مديريت ايمني به مفهوم کنترل و بهينه سازي کليه عوامل ساختاري و مديريتي است تا امکان ايجاد خطر براي کاربران، کارکنان و کليه افراد مرتبط با سيستم را به حداقل برساند. اين تحقيق از نوع توصيفي است که به روش پيمايشي انجام شده است. جامعه آماري تحقيق را کليه تماشاگران، بازيکنان و مديران اجرايي و مسئولان ورزشگاههاي فوتبال ليگ برتر در سال 1379 تشکيل داده است که حدود 2000 نفر (2%) حجم نمونه تماشاگران، 150 نفر (حدود 5 (%حجم نمونه بازيکنان و 26 نفر (برابر با حجم جامعه) حجم نمونه مسئولان را تشکيل داده است. ابزار اندازه گيري 3 پرسشنامه مجزا براي هر يک از گروههاي تحت بررسي بود که از سوي محقق هنجاريابي گرديد. بعضي از يافته هاي تحقيق عبارتند از:
اکثر تماشاگران فوتبال در کشور ما را گروههاي سني زير 25 سال تشکيل مي دهند، اکثر طرفداراني که به رفتارهاي نابهنجار اقدام مي کنند در طبقه سني 15 تا 20 سال قرار دارند. ساختار ورزشگاههاي فوتبال در کشور و امکانات مربوط به آن ضعيف و نامناسب توصيف شده است.
ساختار نامناسب ورزشگاه مهم ترين عاملي است که باعث نارضايتي تماشاگران مي شود. مديريت مجموعه که ترکيبي از عوامل : نظم، جلوگيري از اتلاف وقت هنگام ورود و خروج، برخورد نامناسب مامورين کنترل و نيروهاي انتظامي و... است، تا حدودي مناسب ارزيابي شده است. در جلوگيري از امکان بروز آشوب يا واکنش هاي رفتاري نامناسب، توجه به داوري عادلانه، نظم در انجام مراحل يک مسابقه، برخورد با بازيکنان خاطي داراي بيشترين اولويت است. از ديدگاه بازيکنان، حساسيت هاي کاذب و خبرسازي جرايد و صدا و سيما در متشنج ساختن جو ورزشگاه و تاثير سوء در رفتار تماشاگران قبل از شروع مسابقه بسيار موثر است. در نهايت الگوي استانداردهاي پايه براي مديريت ايمني ورزشگاهها ارائه شده است.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين پژوهش تعيين ارتباط بين سبک مديريت (تحول گرا و عمل گرا) با رضايت شغلي کارشناسان سازمان تربيت بدني شاغل در تهران بود. تا از اين طريق بتوان گامي در جهت شناسايي عوامل اثرگذار در رضايت شغلي برداشت که بر بهره وري سازمان اثر دارد. نتايج توصيف آماري سبک مديريت نشان داد که ميانگين نمره مديريت در سازمان تربيت بدني از ديدگاه کارشناسان 139.09 (از حداکثر نمره ممکن 250) و ميانگين نمرات تحول گرايي )118.04 از حداکثر نمره ممکن 200) و ميانگين نمرات عمل گرايي 25.19 (از حداکثر نمره ممکن 50) بود، که نشان مي دهد مديران سازمان تربيت بدني از لحاظ ابعاد تحول گرايي و عمل گرايي در ابتداي راه رشد و تکامل اين سبک هستند. نتايج توصيف آماري داده هاي رضايت شغلي نيز نشان داد که ميانگين رضايت کلي از شغل داراي ميانگين 119.4 (از حداکثر نمره ممکن 205) بود که در شاخص هاي رضايت، بالاترين رضايت از کار با ميانگين 35.27 (از حداکثر نمره ممکن 50) و پايين ترين رضايت از حقوق و مزايا با ميانگين 9.99 (از حداکثر نمره ممکن 30) بود. نتايج آزمون فرضيات تحقيق نشان داد که همبستگي بين رضايت شغلي و سبک مديريت (0.75)، با سبک مديريت تحول گرا (0.75) و با مدريت عمل گرا (0.72) است که در سطح (P=0.001) معني دار است. اين نتيجه مويد زير بناي نظري تحقيق است که سبک مديريت به عنوان يک عامل تسهيل کننده و برانگيزنده به طور مستقيم و غير مستقيم بر رضايت شغلي اثر دارد. بنابراين توصيه مي شود آموزش هاي لازم براي شيوه هاي مديريت تحول گرا و عمل گرا در سازمان به اجرا گذاشته شود. همچنين از رفتارهاي مديريت تحول گرا و سابقه کار به همراه رفتارهاي مديريت تحول گرا مي توان به عنوان بهترين مدل هاي پيشبيني رضايت شغلي بهره گرفت.

 نسخه قابل چاپ

در اين پژوهش، تاثير يک جلسه تمرين فزاينده درمانده ساز بر تستوسترون و کورتيزول بزاقي در کشتي گيران دانشگاهي بررسي شد.
9 دانشجوي مرد کشتي گير با ميانگين سني 2.18±22.44، قد 8.24±170 سانتي متر، وزن 9.02±66.6 کيلوگرم، حداکثر اکسيژن مصرفي 3.44±47.11 ميلي ليتر در دقيقه به ازاي هر کيلوگرم از وزن بدن و سابقه تمرين کشتي 3±6 سال به عنوان آزمودني اين پژوهش انتخاب شدند. هر يک از آزمودني ها روي نوارگردان با استفاده از دستورالعمل بروس تا سرحد خستگي دويدند. نمونه تحريک نشده بزاق در زمان استراحت قبل از تمرين به مدت 90 دقيقه با فواصل زماني 30 دقيقه بعد از تمرين جمع آوري شد. غلظت تستوسترون و کورتيزول بزاقي با استفاده از روش (ELISA) مورد سنجش قرار گرفتند، اطلاعات بدست آمده با استفاده از روش آماري (ANOVA) با اندازه گيريهاي مکرر تجزيه و تحليل آماري شد و سطح معني داري نيز (P<0.05) در نظر گرفته شد. غلظت تستوسترون بزاقي بلافاصله پس از يک جلسه تمرين فزاينده تا سرحد خستگي کاهش يافت (P<0.001) و اين کاهش پس از 90 دقيقه دوره ريکاوري در مقايسه با زمان استراحت معني دار شد (P<0.001). غلظت کورتيزول بزاقي بلافاصله و 30 دقيقه پس از تمرين در مقايسه با مقادير زمان استراحت افزايش يافت (P<0.001)، اما 90 دقيقه پس از تمرين از غلظت کورتيزول کاسته شد و به نزديکي مقادير استراحتي رسيد. غلظت نسبت تستوسترون به کورتيزول نيز بلافاصله پس از تمرين در مقايسه با مقادير استراحتي کاهش يافت (P<0.001) و تا 90 دقيقه پس از تمرين روند کاهش آن ادامه يافت. نتايج بدست آمده از اين پژوهش نشان داد يک جلسه تمرين فزاينده درمانده ساز موجب تغييرات برجسته اي در غلظت تستوسترون و کورتيزول بزاقي مي شود. اين تغييرات تا 90 دقيقه پس از تمرين نيز ادامه دارد. کاهش نسبت تستوسترون به کورتيزول نيز نشان دهنده بر هم خوردن تعادل روندهاي آنابوليک و کاتابوليک متعاقب يک فعاليت درمانده ساز است.

 نسخه قابل چاپ