مقالات طب توانبخشی

مقدمه و اهداف: کوفتگي عضلاني تاخيري که معمولا بلافاصله بعد از انجام فعاليت عضلاني اکسنتريک ايجاد مي شود در 24 تا 48 ساعت اول به حداکثر مقدار خود مي رسد. علائم طي 7 تا 10 روز کاملا برطرف مي شوند. سپس قدرت وکارايي عضله افزايش يافته و اين امر مي تواند در بهبود انجام يک مهارت ورزشي نظير پرش عمودي موثر باشد. هدف از اين مطالعه معرفي پروتکل جديد تمرينات اکسنتريک جهت ايجاد کوفتگي عضلاني تاخيري در عضله چهارسر ران به منظور بررسي اثرات فيزيولوژيک آن از طريق اندازه گيري ميزان ارتفاع پرش عمودي در ورزشکاران غير حرفه اي زن بود.
مواد و روش ها: اين مطالعه بر روي 10 زن ورزشکار غير حرفه اي انجام شد. طي2 جلسه آزمون که به ترتيب بلافاصله و 10 روز بعد از انجام پروتکل ورزشي برگزار گرديد، قدرت و «حداکثر يک تکرار» عضله چهارسر ران، ارتفاع چهار پرش اسکوات تک پا، اسکوات جفت، کانترموومنت ودراپ و ميزان آزردگي عضله سنجيده شد. براي تجزيه و تحليل آماري داده ها از نرم افزار SPSS، نسخه 17، و از تي تست جفت استفاده گرديد.
يافته ها: قدرت ايزومتريک عضله چهارسر ران و ارتفاع پرش عمودي بلافاصله بعد ازانجام پروتکل ورزشي کاهش يافت. همچنين قدرت ايزومتريک عضله و ارتفاع پرش عمودي و ميزان «حداکثريک تکرار» عضله چهارسر ران، 10 روزپس ازانجام تمرين افزايش يافت P<0.05. بيشترين افزايش ارتفاع نيز مربوط به پرش اسکوات تک پا بود.
بحث و نتيجه گيري: انجام انقباض عضلاني اکسنتريک عضله چهارسر ران مي تواند در بالابردن قدرت اين عضله موثر باشد و اين امر در بهبود انجام مهارت ورزشي نظير پرش عمودي تاثير به سزايي دارد. پروتکل انجام شده جديد بوده و عليرغم متوسط بودن شدت تمرين، تاثير آن بر قدرت عضله و ارتفاع پرش عمودي موثر بود.

مقدمه و اهداف: افراد مبتلا به اختلال طيف اتيسم 32 به احتمال زياد به دليل نقص در بازشناسي هيجان چهره نيز دچار نقصان در مهارتهاي بين فردي و اجتماعي مي شوند. مطالعه حاضر مقايسه اين توانايي بين مبتلايان 11-7 ساله مبتلا به اتيسم با سطح عملکردي بالا با همتايان بهنجار بود. مقايسه حالت خنثي براي اولين بار صورت گرفت.
مواد و روش ها: در اين مطالعه 27 کودک مبتلا به اتيسم با سطح عملکردي بالا و 27 کودک بهنجار پسر 11-7 ساله شرکت کردند که از نظر سن و هوش (عملي، کلامي و کلي) همتا بودند. مقايسه بازشناسي حالت خنثي و هيجانات ترس و تعجب با استفاده از تکليف محقق ساخته در قالب نرم افزار MATLAB انجام شد. يافته ها توسط دو آزمون آماري ANOVA اندازه گيري متواتر و تي زوجي، با نرم افزار SPSS نسخه 19 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته ها: دو گروه از نظر بازشناسي هيجانهاي چهره، تفاوت معني داري باهم داشتند p=0.009) و 7.288 =(1.50)F) . تفاوت در بازشناسي حالت خنثي و زماني که جنسيت تصوير مونث بود مشاهده شد. بين زمان واکنش دو گروه تفاوت معني داري مشاهده نشد ( P=0.051،F(1.50)=4.002) اين تفاوت فقط در تصاوير مذکر هدف مشاهده شد (p=0.025، t=-2.305)، (p=0.035، t=-2.160)، (p=0.011، t=-2.654).
بحث و نتيجه گيري: کودکان مبتلا فقط در بازشناسي حالت چهره خنثي و جنسيت مونث تصوير هدف، ضعيف تر عمل کردند و زمان واکنش آنها در تصاوير مذکر نيز بيشتر بود. 

مقدمه و اهداف: يکي از توانايي هاي مهم دستگاه عصبي مرکزي شنوايي، پردازش زماني شنوايي است که در کسب گفتار و زبان نقشي اساسي دارد. به نظر مي رسد اين توانايي در کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه-بيش فعالي(ADHD) نسبت به کودکان هنجار ضعيف تر است. هدف مطالعه حاضر مقايسه توانايي پردازش زماني در اين کودکان با کودکان هنجار با استفاده از آزمون فاصله در نويز بوده است.
مواد و روش ها: در اين پژوهش مقطعي-مقايسه اي، 27 کودک مبتلا به اختلال نقص توجه-بيش فعالي در محدوده سني 7 الي 12 سال با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و سپس گروه شاهد بر اساس سن و جنس همسان سازي شد. براي بررسي توانايي پردازش زماني، از آزمون فاصله در نويز استفاده گرديد و دو معيار آستانه تقريبي و درصد پاسخ هاي صحيح براي شرکت کنندگان محاسبه شد. به علت برقرار نبودن شرايط آزمون پارامتري، جهت مقايسه نتايج آزمون بين دو گروه از آزمون من ويتني استفاده شد. براي مقايسه نتايج حاصل از دو گوش در هر يک از گروه ها نيز از آزمون t زوجي استفاده شد.
يافته ها: در گروه شاهد، ميانگين آستانه تقريبي 5.42 ميلي ثانيه (با انحراف معيار 0.96) و درصد پاسخ هاي صحيح 65.4 درصد (با انحراف معيار 6.65) و در گروه دچار نقص توجه- بيش فعالي به ترتيب 9.7 ميلي ثانيه (با انحراف معيار 2.55) و 53.21 درصد (با انحراف معيار 12.87) به دست آمد. بين دو گروه در هر دو معيار مورد نظر در آزمون فاصله در نويز، اختلاف معنادار آماري مشاهده شد (p<0.001) و گروه مبتلا به نقص توجه-بيش فعالي عملکرد ضعيف تري داشت.اما در هر دو گروه بين نتايج حاصل از دو گوش تفاوت معنادار آماري وجود نداشت (p>0.05).
نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي پژوهش حاضر، به نظر مي رسد توانايي پردازش زماني در کودکان مبتلا به نقص توجه-بيش فعالي دچار درجاتي از نقص به نشانه اختلال عملکرد دستگاه عصبي شنوايي مرکزي است. بنابراين در اين گروه از افراد مي توان از آزمون فاصله در نويز براي بررسي وضعيت پردازش زماني استفاده کرد.

مقدمه و اهداف: امروزه دولت ها موضوع سالمندان را از جهات مختلف پزشکي، روان شناختي، بهداشتي وپرستاري مورد توجه قرار داده اند، با توجه به اينکه تعداد سالمندان رو به افزايش است و به همين دليل در اين دوران مراقبت و نگهداري از آن ها اهميت ويژه پيدا مي کند. بنابراين پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش واسطه اي هوش معنوي با بهزيستي روان شناختي و رضايت از زندگي سالمندان شهرستان مهريز (يزد) انجام گرفته بود.
مواد و روش ها: روش مطالعه اين پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي مي باشد و جامعه آماري اين پژوهش همه افراد سالمند شهرستان مهريز بودند که از اين تعداد 322 نفر سالمند از طريق نمونه گيري هدفمند جهت نمونه پژوهش انتخاب شدند و براي اندازه گيري متغيرها از پرسش نامه هاي هوش معنوي کينگ ، رضايت از زندگي دينر و همکارانش و بهزيستي روان شناختي ريف استفاده شده است. جهت تجزيه و تحليل و تعيين رابطه ميان متغيرها از آزمون هاي آماري: ميانگين، انحراف معيار، ضريب همبستگي پيرسون، تحليل رگرسيون چندگانه و روش تحليل مسير استفاده شده است.
يافته ها: يافته ها نشان داد که بين بهزيستي روان شناختي و هوش معنوي، بين هوش معنوي و رضايت از زندگي درسطح (0.05) رابطه معنادار وجود دارد و بهزيستي روانشناختي قادر به تبيين 39 درصد واريانس از روي رضايت از زندگي و همچنين هوش معنوي قادر به تبيين 45 درصد واريانس از روي بهزيستي روان شناختي مي باشد.
نتيجه گيري: بنابراين نتيجه مي گيريم که هرچه هوش معنوي افراد سالمند بيشتر باشد، بهزيستي روانشناختي و رضايت از زندگي در آنها بيشتر مي شود و همچنين مولفه توليد معناي شخصي در هوش معنوي داراي بيش ترين تاثير را بر بهزيستي روان شناختي دارد و اينکه هوش معنوي مي تواند به عنوان واسطه ميان بهزيستي روان شناختي و رضايت از زندگي قرار گيرد.

مقدمه و اهداف: مطالعات اپيدميولوژيکي نشان داده اند که زنان ورزشکار 2 تا 10 برابر بيشتر از مردان ورزشکار در معرض آسيب ACL قرار دارند. عوامل عصبي عضلاني و بيومکانيکي در آسيب ليگامان صليبي قدامي جزء ريسک فاکتورهاي قابل تعديل هستند. هزينه هاي بالاي درمان ، افزايش پتانسيل از دست دادن فصل مسابقه و ناتواني هاي طولاني مدت و همچنين ايجاد آسيب هاي ثانويه اي لزوم بکارگيري برنامه هاي پيشگيري از آسيب را پررنگ تر کرده است. در اين مطالعه مروري، پيشينه تحقيقات مرتبط با ريسک فاکتورهاي قابل تعديل و تمرينات پيشگيري از آسيب ليگامان صليبي قدامي بررسي شده است.
مواد و روش ها: براي شناسايي تحقيقات از بانک هاي اطلاعاتيMedline Pubmed ، Science Direct، SPORTDiscuss و SCOPUS با کليد واژه هاي «ACL»، «Knee injuries»، «modifiable risk factor »، «neuromuscular risk factor»، «biomechanical risk factor»، «training prevention program» استفاده شد. در مجموع 8500 مقاله يافته شد. بعد از خروج مقالات غير انگليسي، با نتايج کاملا مشابه، مقالات مشابه ايندکس شده، تحقيقات غير انساني، با نمونه هاي آسيب ديده، با اهداف درماني، بدون مداخلات تمريني، 60 مقاله در اين تحقيق مورد بررسي قرار گرفت.
يافته ها: ضعف در کنترل و ايمبالانس عصبي عضلاني تنه و اندام تحتاني در زنان موجب افزايش بروز آسيب ليگامان صليبي قدامي مي شود. تمرينات پيشگيري از آسيب نيز در دو سطح با هدف اصلاح ريسک فاکتورها و کاهش نرخ آسيب ليگامان صليبي قدامي قرار دارند. بيشتر تمرينات مداخله اي تاثير گذار، تمرينات چند جانبه، با شروع برنامه در پيش از فصل براي حداقل زمان شش هفته و به صورت مداوم در طول فصل با تعداد تکرار حداقل يک تا دو تکرار در هفته و با مربيان ناظر بر تمرين هستند.
نتيجه گيري: شناسايي ايمبالانسهاي عصبي عضلاني مي تواند در غربالگري ورزشکاران در خطر و طراحي تمرينات مداخله اي مورد استفاده قرار بگيرد. اگرچه، هنوز برنامه استانداردي با هدف پيشگيري براي هر يک از رشته هاي ورزشي خاص معرفي نشده است.

لطفا براي مشاهده چکيده به متن کامل (pdf) مراجعه فرماييد.

لطفا براي مشاهده چکيده به متن کامل (pdf) مراجعه فرماييد.