مقالات طب توانبخشی

مقدمه و اهداف: يکي از توانايي هاي مهم دستگاه عصبي مرکزي شنوايي، پردازش زماني شنوايي است که در کسب گفتار و زبان نقشي اساسي دارد. به نظر مي رسد اين توانايي در کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه-بيش فعالي(ADHD) نسبت به کودکان هنجار ضعيف تر است. هدف مطالعه حاضر مقايسه توانايي پردازش زماني در اين کودکان با کودکان هنجار با استفاده از آزمون فاصله در نويز بوده است.
مواد و روش ها: در اين پژوهش مقطعي-مقايسه اي، 27 کودک مبتلا به اختلال نقص توجه-بيش فعالي در محدوده سني 7 الي 12 سال با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و سپس گروه شاهد بر اساس سن و جنس همسان سازي شد. براي بررسي توانايي پردازش زماني، از آزمون فاصله در نويز استفاده گرديد و دو معيار آستانه تقريبي و درصد پاسخ هاي صحيح براي شرکت کنندگان محاسبه شد. به علت برقرار نبودن شرايط آزمون پارامتري، جهت مقايسه نتايج آزمون بين دو گروه از آزمون من ويتني استفاده شد. براي مقايسه نتايج حاصل از دو گوش در هر يک از گروه ها نيز از آزمون t زوجي استفاده شد.
يافته ها: در گروه شاهد، ميانگين آستانه تقريبي 5.42 ميلي ثانيه (با انحراف معيار 0.96) و درصد پاسخ هاي صحيح 65.4 درصد (با انحراف معيار 6.65) و در گروه دچار نقص توجه- بيش فعالي به ترتيب 9.7 ميلي ثانيه (با انحراف معيار 2.55) و 53.21 درصد (با انحراف معيار 12.87) به دست آمد. بين دو گروه در هر دو معيار مورد نظر در آزمون فاصله در نويز، اختلاف معنادار آماري مشاهده شد (p<0.001) و گروه مبتلا به نقص توجه-بيش فعالي عملکرد ضعيف تري داشت.اما در هر دو گروه بين نتايج حاصل از دو گوش تفاوت معنادار آماري وجود نداشت (p>0.05).
نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي پژوهش حاضر، به نظر مي رسد توانايي پردازش زماني در کودکان مبتلا به نقص توجه-بيش فعالي دچار درجاتي از نقص به نشانه اختلال عملکرد دستگاه عصبي شنوايي مرکزي است. بنابراين در اين گروه از افراد مي توان از آزمون فاصله در نويز براي بررسي وضعيت پردازش زماني استفاده کرد.