مقالات طب توانبخشی

مقدمه و اهداف: سالمندي مرحله اي از زندگي انسان است که به طور طبيعي با کاهش توانايي هاي جسماني و رواني همراه است. ورزش يکي از موثرترين روش هاي پيشگيري از اختلالات دوران سالمندي است. ورزش و حرکت موجب عقب انداختن دوران سالمندي مي شود و سالمنداني که ورزش مي کنند از سلامتي و نشاط بيشتري برخوردار مي باشند. با توجه به اهميت کيفت زندگي در دوران سالمندي، هدف پژوهش حاضر مقايسه ميزان استرس و اضطراب و افسردگي زنان سالمند فعال و غير فعال بود.
مواد و روش ها: روش تحقيق پژوهش حاضر از نوع توصيفي- مقايسه اي است. جامعه آماري اين پژوهش زنان سالمندي بودند که براي ورزش و فعاليت بدني در پارک هاي اصفهان حضور پيدا مي کردند و نيز زنان سالمندي که بدون انجام هيچ فعاليتي در پارک حضور داشتند. 170 نفر زن سالمند با دامنه سني 60 تا 78 توسط نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. در اين تحقيق از پرسشنامه اطلاعات دموگرافيک و مصاحبه جهت جمع آوري اطلاعات فردي، سوابق ورزشي و پزشکي و همچنين مقياس افسردگي، اضطراب و استرس (DASS، لاويبوند و لاويبوند، 1995) استفاده گرديد. از آزمون خي دو و تي مستقل جهت تجزيه تحليل آماري داده ها و مقايسه ميزان استرس، اضطراب و افسردگي سالمندان زن فعال و غيرفعال استفاده شد.
يافته ها: نتايج تحقيق نشان داد که ميزان استرس، اضطراب و افسردگي سالمندان زن فعال و غيرفعال به طور معناداري با هم تفاوت دارد و سالمندان فعال در مقايسه سالمندان غيرفعال استرس، اضطراب و افسردگي کمتري دارند.
نتيجه گيري: بر اساس نتايج تحقيق حاضر ورزش و فعاليت بدني مي تواند به کاهش افسردگي و اضطراب و افسردگي در زنان سالمند کمک کند و به عنوان شيوه اي موثر و مکمل در کنار درمان هاي رايج ديگر در کاهش افسردگي، استرس و اضطراب به کار گرفته شود.