بیانات امام خمینی در جمع اعضای هیأت دولت، فرماندهان و پرسنل نیروهای سه گانه ارتش و سپاه، اعضای شورای مرکزی ائمه جمعه، مسؤولان شهرداری، گروهی از مسؤولان لشکری و کشوری و اقشار مختلف مردم به مناسبت حلول سال جدید
تاریخ: 1362/01/01
عنایت حق تعالی مردم را وادار کرده است به خدمت
بسم الله الرحمن الرحیم
من در این آغاز سال جدید تبریک به همه آقایانی که در این محفل حاضرند و تمام ملت و خصوصاً رزمندگانی که در جبهه ها مشغول به فداکاری هستند و بازماندگان شهدای عزیز و به معلولین و متعلقین به آنها تبریک عرض می کنم و من امیدوارم که همانطوری که خداوند تبارک و تعالی از ابتدا این نهضت قدم به قدم ما را هدایت فرموده اند به راه پیروزی، عنایات خودشان را برای پیروزی اسلام و مسلمین مستدام بدارد. آنچه که در این چند سال شده است آقایان شمه ای از آن را فرمودند و البته احصاء تمام آنها نمی شود که به این گفتارها و مجالس احصاء کرد و نه ما قدرت این را داریم که احصاء کنیم. و من کراراً به متصدیان امور عرض کرده ام که کارهایی که انجام داده اید با آن حجم بسیار، به ملت بازگو کنید خصوصاً می بینید که تمام رسانه های گروهی و تمام اشخاص منحرف دائماً به گوش جهانیان القاء می کنند که این پیروزی برای اسلام تاکنون حاصل نشده است، بلکه این جمهوری رو به زوال است. آنچه که عمل کرده اید به مردم بگویید، ممکن است که این تبلیغات در بین یک دسته از مردم که آشنای به مسائل نیستند یک وقت خدای نخواسته تأثیر بگذارد. ما آن مقداری که از متصدیان امور شنیدیم، در هر جنبه ای از جنبه ها، دیدید که حجم کاری که این جمهوری اسلامی برای طبقه ضعیف و مستضعفان کرده اند، یک حجم بزرگی است که در طول سلطنت این پدر و فرزند خلف حاصل نشده است. می بینیم که در هر جا اینها می روند، متصدیان می روند و عمل می کنند، مردم آنجا تقریباً به آنها می گویند که ما چه نداریم، چه نداریم. حتی اینها یک راه درست برای این مستمندان و بیچاره ها درست نکردند و یک درمانگاه برای این روستاها درست نکردند و این روستاها در کمال مظلومیت بسر بردند. و در این مدت کمی که با تمام گرفتاری های داخلی و خارجی مبتلا بوده است جمهوری اسلامی، متصدیان امور و خود ملت آنقدر کار کردند که متوقع نبود در آن گرفتاری ها بتوانند، لکن چون عنایات حق تعالی پشت سرشان هست و مردم را همان عنایات وادار کرده است به خدمت، از این جهت توفیق بسیار حاصل شده است.
صحیفه نور جلد 17 صفحه 217
هر رشته ای، این کوخ نشینان بوده اند. طبع کاخ نشینی منافات دارد با ترتیب صحیح، منافات دارد با اختراع و تصنیف و تألیف و زحمت. اگر در سرتاسر دنیا هم بخواهید گردش کنید و پیدا کنید، اگر موفق بشوید، یکی دو تا و چندتاست. تمام مصنفین از این کوخ نشینان بودند تقریباً و تمام مخترعین از همین کوخ نشینان بودند تقریباً. ما وقتی که در مذهب خودمان ملاحظه می کنیم که فقه ما آنطور غنی است و فلسفه ما آنطور غنی است، آن اشخاصی که این فقه را به این غنا رساندند و آن اشخاص که این فلسفه را به این غنا رساندند کاخ نشینان نبودند، کوخ نشینان بودند. (شیخ طوسی) که مبدأ این امور و ارزنده ترین اشخاص در جامعه تشیع بوده است یک کاخ نشین نبوده است، اگر کاخ نشین بود نمی توانست این کتبی که تحویل جامعه داده است و این شاگردهائی که تحویل جامعه داده است تحویل بدهد. در قشر مرفه نمی شود یک همچو کاری انجام بگیرد. وقتی که در متأخرین از علما ملاحظه می کنیم می بینیم که صاحب جواهر یک همچو کتابی نوشته است که اگر صد نفر انسان بخواهند بنویسند شاید از عهده برنیایند و این کاخ نشین نبوده - یک منزل - آنطور که نقل می کنند در آنوقتی که ایشان این کتاب را نوشته اند سرداب در نجف نبوده، سرداب را شیخ انصاری از ایران برای نجف سوغات برده، یک منزل محقر داشتند و در یک اتاقشان باز بوده به یک دالانی - از قراری که نقل می کنند - که در آن هوای گرم نجف یک نسیمی، نسیم داغی می آمده است و ایشان مشغول تحریر جواهر بودند. از یک آدمی که علاقه به شکم و شهوات و مال و منال و جاه و امثال اینها دارد این کارها نمی آید، طبع قضیه این است که نتواند. زندگی شیخ انصاری را همه شنیده یعنی بسیاری شنیده اید چه وضعی داشته است در زهد. اگر نبود آن وضع، نمی توانست آن شاگردهای بزرگی را تربیت کند و نمی توانست آن کتاب های ارزنده را تحویل جامعه بدهد.
ما باید کوشش کنیم که اخلاق کاخ نشینی را از این ملت بزداییم
ما باید کوشش کنیم که اخلاق کاخ نشینی را از این ملت بزداییم. اگر بخواهید ملت شما جاوید بماند و اسلام را به آنطوری که خدای تبارک و تعالی می خواهد، در جامعه ما تحقق پیدا کند، مردم را از آن خوی کاخ نشینی به پایین بکشید، خود کاخ نشینی این خوی را می آورد، ممکن است که در بین آنها هم کسی پیدا بشود لکن نادر است. توجه کنید که مبادا این ملتی که الان کوخ نشینانش مشغول فعالیت هستند و مشغول به زحمت هستند در جبهه ها و پشت جبهه ها، این کوخ نشینان را زحمت بکشید که به همین حال خوی کوخ نشینی و خوی اینکه توجه به کاخ ها نداشته باشند نگه دارید تا بتوانید ادامه بدهید زندگی صحیح اسلامی را. آن خوی کاخ نشینی مضر است، خودش مضر نیست، خویش مضر است لکن خود او، این خوی را دنبال دارد. کسی که تمام توجهش به دامداری است او نمی تواند آدم بشود، کسی که تمام توجهش به باغداری است او نمی تواند یک انسان مفید واقع بشود. آنهائی که دامداریشان مفید است برای جامعه، آنها توجه به دامداری ندارند، آنهایی که دامداریشان برای حفظ جامعه است آنها جزء همان کوخ نشینانند و آنهایی که باغداریشان برای حفظ جامعه است آنها هم
صحیفه نور جلد 17 صفحه 218
اینطور، لکن وقتی خوی زمین خواری و باغداری و کاخ نشینی در بین مردم باشد، این اسباب این می شود که انحطاط اخلاقی پیدا بشود. اکثر این خوی های فاسد از طبقه مرفه به مردم دیگر صادر شده است و شما امروز در جامعه خودتان وقتی ملاحظه بکنید، در جامعه اهل علم - عرض می کنم - که مدرسه نشین ها، اینها که زحمت می کشند و کار برای این جمهوری اسلامی می کنند، اینها همین کوخ نشین هایند. حجره های مدرسه را بروند ببینند که چی است وضعش و فعالیت شان چیست، منزل علمای اسلام را بروند ببینند چی است وضعش و کارشان چی است، منزل مدرسین جامعه های ما را بروند ملاحظه کنند ببینند که منازلشان چی هست و کارشان چی است. و ما بحمدالله امروز همه دست اندرکارهایمان کاخ نشین نیستند، دولت ما یک دولت کاخ نشین نیست. آن روزی که دولت ما توجه به کاخ پیدا کرد، آن روز است که باید ما فاتحه دولت و ملت را بخوانیم. آن روزی که رئیس جمهور ما خدای نخواسته از آن خوی کوخ نشینی بیرون برود و به کاخ نشینی توجه بکند، آن روز است که انحطاط برای خود و برای کسانی که با او تماس دارند پیدا می شود. آن روزی که مجلسیان خوی کاخ نشینی پیدا کنند خدای نخواسته و از این خوی ارزنده کوخ نشینی بیرون بروند، آن روز است که ما برای این کشور باید فاتحه بخوانیم. ما در طول مشروطیت از این کاخ نشین ها خیلی صدمه خوردیم، مجلس های ما مملو از کاخ نشین بود و در بینشان معدودی بودند که از آن کوخ نشین ها بودند و همین معدودی که از کوخ نشین ها بودند از خیلی از انحرافات جلو می گرفتند و سعی می کردند برای جلوگیری. آن روزی که توجه اهل علم به دنیا شد و توجه به این شد که خانه داشته باشند چطور و زرق و برق دنیا خدای نخواسته در آنها تأثیر بکند، آن روز است که باید ما فاتحه اسلام را بخوانیم.
مادامی که این ملت، این حالی که الان دارند که توجه به معنویات تا یک حدودی و این جوان های ما توجه به معنویات دارند و این تحول عظیم پیدا شده است در آنها که شهادت را با جان و دل می خرند، مادامی که این محفوظ است، این جمهوری اسلامی محفوظ است و هیچ کس نمی تواند به او تعدی کند. آن روزی که زرق و برق دنیا پیدا بشود و شیطان در بین ما را پیدا کند و راهنمای ما شیطان باشد، آن روز است که ابرقدرت ها می توانند در ما تأثیر کنند و کشور ما را به تباهی بکشند. همیشه این کشور به واسطه این کاخ نشین ها تباهی داشته است. این سلاطین جور که همه کاخ نشین تقریباً بودند، اینها به فکر مردم نمی توانستند باشند، احساس نمی توانستند بکنند فقر یعنی چه، احساس نمی توانستند بکنند بی خانمان یعنی چه، اینها اصلاً احساس این را نمی توانستند بکنند. وقتی که کسی احساس نکند که فقر معنایش چی است، گرسنگی معنایش چی است، این نمی تواند به فکر گشنه ها و به فکر مستمندان باشد. لکن آنهایی که در بین همین جامعه بزرگ شده اند و احساس کردند فقر چی است، دیدند، چشیدند فقر را، احساس می کردند، ملموس شان بوده است که فقر یعنی چه، اینها می توانند به حال فقرا برسند. کوشش کنیم که این وضعیت در همه ما محفوظ باشد، در مجلس ما، در ارگان های دولتی ما، در مجاهدین ما، در ارتش ما، در قوای مسلحه، در قوای قضائیه باید این معنویت محفوظ بماند، توجه به خدا محفوظ بماند. توجه به خداست که یک نفر را از این صحرای گرم
صحیفه نور جلد 17 صفحه 219
عربستان و از آن مرکز همه جهالت ها منبعث می کند و یک همچو بساط عالی و یک همچو انسان هایی را تربیت می کند و یک همچو ملتی را ایجاد می کند. از شاهنشاهی این چیزها نمی آید. شبان است که می تواند راه بیفتد و در مقابل فرعون بایستد. از یک نفر نظیر خود فرعون این کار نمی آید. ما باید آدم تربیت کنیم، نه شکمباره. اسلام می خواهد انسان درست کند، اسلام می خواهد که استقلال محفوظ باشد و استقلال با توجه به دنیا ممکن نیست حاصل بشود. اینهایی که الان هم برای ملت های خودشان آنطور تباهی ایجاد می کنند اینهایی اند که در کاخ نشسته اند و نمی دانند گرسنگی یعنی چه، فقط توجه به منافع خودشان دارند و می بینند که امریکا منافع خودشان را حفظ می کند، منافع خودش را حفظ می کند و منافع اینها هم تا آن حدودی که اینها محفوظ باشند برای خودش، حفظ می کند. یک همچو اشخاصی نمی توانند به فکر ملت و استقلال ملت باشند. اینهایی که همه توجه شان به این است که کاخ برای خودشان درست کنند، حتی برای حیوانات خودشان، برای سگ های خودشان کاخ درست می کنند اینها، اینها نمی توانند به فکر مردم و آن گرسنه هایی باشند که در کشورهای خودشان هست و لهذا می بینیم که نفت همین بیچاره را می برند به جیب آمریکا می ریزند و ملتشان آنطور گرسنه و پابرهنه هستند. اینها احساس دیگر ندارند، اینها احساس انسانی از دست شان رفته. این توجه به زرق و برق دنیا انسان را از آن احساس انسانی اش می برد، یک حیوان است در بین مردم راه می رود. کوشش کنید معنویت را تقویت کنید در بین این ملت. با معنویت است که شما می توانید استقلال خودتان را حفظ کنید و آزادی خودتان را حفظ کنید و به مراتب کمال برسید.
مسأله قضا یک مسأله ای است که به عهده اهل علم است
و اما گرفتاری هایی که ما الان داریم و باید دنبالش برویم یکی مسأله قضاوت است. این را من سابق هم عرض کردم و دیروز یک نفر از شورای قضایی آمد پیش من و گفت ما امروز در عین حالی که بسیار کار کردیم و بسیار خوب شده است اوضاع قضا، معذلک کمبود داریم از حیث قاضی. ایشان گفتند که ما الان 120 نفر قاضی معمم لازم داریم، روحانی لازم داریم و من قبلاً هم عرض کرده بودم که ما دست احتیاج را به این حوزه ها دراز می کنیم، حوزه های بزرگ مثل حوزه قم (قم خیلی کار کرده است در این امر) مثل حوزه اصفهان، مثل حوزه مشهد، آذربایجان. آقا، مسأله قضا یک چیزی است که به عهده شماست، مسأله قضا یک مسأله ای است که به عهده اهل علم است، اینها مسؤول هستند پیش خدا و نمی شود که انسان بنشیند نگاه کند و قضاوت به وضعی باشد که نتوانند، شورای قضایی نتواند در هر جا یک قاضی متوسط بفرستد. البته آن قضایی که اسلام فرموده است و آن شرایطی که اسلام فرموده است آن در باید به تدریج به دنبالش برویم، باید حوزه ها دنبال این مطلب بروند که قاضی به آن نحوی که شارع مقدس مقدر فرموده است پیدا بکنند، لکن امروز که ما دستمان از آن مرتبه بالا کوتاه است نباید بنشینم تا اینکه قضاوت به حال سابق باقی بماند. باید ما کوشش کنیم و آنقدری که می توانیم حوزه ها باید کوشش کنند و افرادی که الان در حوزه ها هست و صلاحیت دارند از برای این
صحیفه نور جلد 17 صفحه 220
کار و در حوزه ها هم مدرس مثلاً نیستند، مشغول کارهای تدریسی و امور اینطوری نیستند اینها، خوب اشخاص زیادی هستند که می توانند بروند، از حوزه اصفهان می تواند یک عده کثیری را، از مشهد می شود، از تبریز می شود، از اینجاها می شود، از حتی دهات هم ما داریم افرادی را، که این کاری است که باید انجام بگیرد. ما هی بنشینیم که کی برای ما انجام بدهد، کی قوه قضائیه را اداره کند، غیر از حوزه های علمیه، کی قدرت این مطلب را دارد؟ البته، هم باید به فکر آتیه باشند و درست کردن یک قاضی های صالح بزرگ و هم الان ما گرفتار هستیم و بخواهد معطل بماند قضا، بخواهد معطل بماند اصلش رسیدگی به گرفتاری های مردم، امروز با اجازه فقها، خوب، یک عده ای باید متصدی این امر بشوند که می دانند به طور - فرض کنید - تقلیدی هم حتی کار را انجام بدهند و این یک تکلیفی است از برای همه ما. و یکی هم خود قوه قضائیه، قوه قضائیه باید توجه بکند که سر و کارش با جان و مال مردم است، نوامیس مردم، سر و کار این با آنهاست و باید افراد صالح در آنجا باشند، سالم باشند و توجه بکنند که خطای قاضی بزرگ است، عمدش مصیبت بار است، خطایش هم بزرگ است، باید خیلی در این معنا توجه کنند و آن چیزی که من عرض کردم در آن اعلامیه ای که دادم، راجع به این اعلامیه 8 ماده ای ، البته دنبال کردند، تعقیب کردند لکن تعقیب بیشتر لازم است، باید با قدرت و قوه دنبال این بروند که نابسامانی های این کشور رفع بشود.
ما از شکر خدا نباید غافل باشیم
حالا اگر یک کلمه من وقتی می گویم باید بشود، الان، شب وقتی که باز می کنیم رادیو فلان و فلان را، می گوید که معلوم می شود اصلش در ایران به هم خورده همه اوضاع، برای اینکه فلانی گفته است که باید چه بشود. اگر در قرآن گفت که مردم تقوا داشته باشید، معلوم می شود در اسلام اصلاً تقوا نیست؟! قرآن گفته تقوا پیدا کنید. خوب، ارشاد مردم ولو اینکه خوب باشند، یک امر راجح است. خدای تبارک و تعالی پیغمبر را نصیحت می کند، امر به تقوا می کند، حالا اگر رادیوی فلان بگوید که خوب، خدا به پیغمبر گفته است که (یا ایها النبی اتق الله) پس معلوم می شود تقوا نداشته؟! نخیر.
- اینها - من الان یکی از نعمت های بزرگی که می خواستم عرض بکنم این وضعی است که ما الان در ایران داریم، ما نمی توانیم از عهده این شکر بربیاییم که ما در همه بلاد الان، هم ائمه جمعه مان، هم مردم، همه توجه دارند به اسلام، هم همه ائمه جماعات، زن و مرد، مردم توجه دارند. شما این نماز جمعه هایی که در ایران، سرتاسر ایران بپا می شود ملاحظه می کنید که در حال سر ما با آن وضع سرما، در رطوبت، در یخبندی وارد می شوند، در آن گرمای تابستان هم در بلاد گرم وارد می شوند، در این بلاد جنگزده مثل آبادان که هر روز مورد تجاوز جنایتکاران است باز هم نماز جمعه بپا می شود و مردم در نماز جمعه حاضر می شوند. این چی است؟ این چه چیزی است که برای ما حاصل شده؟ این را کی کرده غیر از خدای تبارک و تعالی؟ این نعمت هایی است که خدا به ما داده.
ما بحمدالله الان یک مجلسی داریم، که انشاءالله بهتر خواهد شد، لکن مجلسی داریم که
صحیفه نور جلد 17 صفحه 221
خواست اسلام را دارد ایجاد می کند. وقتی که ملاحظه مجلس را می کنیم، ملاحظه شورای نگهبان را می کنیم، ملاحظه دولت را می کنیم. ملاحظه قوه قضائیه را می کنیم، وقتی همه این را ما ملاحظه می کنیم اینها مورد تشکر است که یک دسته ای از همین مردم، نه آن بالانشین ها و کاخ نشین ها، از همین مردم متعارف خودمان، متصدی شدند و دارند زحمت می کشند برای این ملت. این ملت را هم تشکر از او می کنیم که دارد با کمال قدرت پشتیبانی می کند. ملت باید از این دولت تشکر کند و قدردانی کند و دولت هم باید خدمتگزار این ملت باشد و از او تشکر کند. ملت باید از این قوای مسلح، این جوان ها که دارند جان خودشان را برای حفظ نوامیس شما فدا می کنند، دارند صحت خودشان را از دست می دهند و دارند زحمت می کشند برای حفظ شما، باید قدردانی بکنند و می کنند. ما از شکر خدا نباید غافل باشیم که یک همچو وضعی الان ما داریم، وقتی می رویم جبهه ها می بینیم که جبهه ها جوان آنطور مشغول فعالیت هستند و مشغول جانبازی هستند، وقتی می رویم در بیمارستان ها، این بیمارها آنطور، این علیل ها، اینهایی که در جنگ معلول شدند، اینهایی که زخمی شدند، آنطور روحیه اسلامی دارند - الان همه شما - ژاندارمری آنوقت چی بود، حالا چی هست؟ ارتش آنوقت چی بود، حالا چی هست؟ ستاد ارتش آنوقت کی ها بودند، حالا کی هست؟ همه چیز بحمدالله عوض شده است. ما باید شکر خدا را بکنیم و این را حفظش کنید، حفظش به این است که با هم باشیم. آقا، همه دنیا مخالف ماست، ما خودمان باید با هم باشیم، هستیم با هم، حالا شب نگویند که معلوم شد همه شان به هم ریختند، لکن تذکر همیشه لازم است.
در مجلس مخاصمه در کار نیست، مباحثه علمی است
انسان، یکی از نکاتی که در قرآن مکرر هست یا مکررات، برای اینکه قرآن یک آدم سازی می خواهد بکند. قرآن تاریخ نیست، اگر تاریخ بود، در تاریخ، کتاب تاریخ یک قصه را نوشت، ثانیاً اگر بنویسند زیادی نوشته اند، اما کتاب اخلاق باید مکرر باشد. کسانی که اخلاق می خواهند برای مردم بگویند، باید بگویند، بگویند تا توی مغزشان بکنند، با یک دفعه گفتن درست نمی شود. یکی از نکات بزرگی که قرآن کریم، مکررات را می بینید دارد، اینها مکررات نیست، سبک انسان سازی اینجوری است، هر صفحه را باز می کنی دعوت به تقوا، دعوت به خوبی، دعوت به چی، صفحه را هم باز می کنی، قصه موسی را چندین مرتبه ذکر می کند، قصه ابراهیم را چندین مرتبه ذکر می کند، قصه نمی خواهد بگوید که، یک دفعه وقتی گفت، خوب، بس است. اینهایی که قرآن را نمی شناسند، این خارجی ها که نمی فهمند قرآن چی است، می گویند خوب بود باب باب باشد، هر بابی یک کلمه ای باشد دیگر. قرآن آمده آدم درست کند، آدم درست کردن به یک دفعه گفتن نمی شود. معلم اخلاق با یک دفعه بگوید و تمام کند برود نمی شود، باید در یک مجلس هم ده مرتبه یک مطلب را هی بگوید، بگوید، بگوید تا در دل ها بنشیند. ما باید دائماً به هم سفارش کنیم. حوزه های علمیه به دولت و به ملت و به اینها باید سفارش کنند، دعوت به تقوا کنند، دعوت کنند به وحدت، دعوت کنند به تقوا، مردم، هر کس با هم
صحیفه نور جلد 17 صفحه 222
می نشیند این دعوت را بکنند، اهل منبر که می کنند و باید زیادتر بکنند، مجلس باید در بین صحبت هایشان مردم را بسازند. جنگ مجلس، مثل جنگ دو فقیه می ماند، نه این است که اینها اختلاف دارند. خوب، فقها با هم اختلاف دارند، از صدر اسلام تا حالا اگر این نظرها تصادم با هم نمی کرد فقه ما به این قوت نبود، نظرها باید تصادم کنند، دعوا شود باید سر آن. بعضی حوزه هایی که ما ادراک کردیم دعوا بود، استاد یک چیزی را می گفت، شاگرد می ایستاد در مقابلش می گفت، او می گفت، این می گفت، او می گفت تا یک مطلب را دیگران استفاده می کردند از آن، در مجلس هم باید اینجور باشد. مخاصمه در کار نیست مباحثه علمی است، مباحثه اخلاقی است، باید اخلاق به مردم یاد بدهد، دعوا نباید باشد در آن.
باید همه به هم خدمت کنند و حسن نیت داشته باشند
و همین طور مادامی که ما منسجم هستیم با هم، دست هایمان تو هم است و دعای وحدت می خوانیم، هستیم. آن روزی ما از بین خواهیم رفت که این دست ها از بین هم بیرون برود، این به او بد بگوید، او به او بد بگوید، او اشکال به او کند، او اشکال به او بکند. و ما بحمدالله الان یک ملتی داریم که دست شان در دست هم است و کسی نمی تواند به این ملت آسیب بزند. این پشتیبانی از هم و این کمک کردن، حوزه ها به دولت، به قوه قضائیه، به مجلس کمک کنند، مجلس به آنها کمک کند، دولت به همه کمک کنند، مردم به هم کمک کنند. این باری که الان به دوش دولت هست نمی تواند تنهایی این بار را بردارد. این یک مسأله واضحی است، اگر پشتیبانی این ملت نباشد، اگر پشتیبانی همه قشرها نباشد همه به هم می خورد و هیچ کاری نمی شود کرد. اینکه تا الان شما پیروز شدید برای این است که پشتیبان شما خود ملت هست و خدای تبارک و تعالی این ملت را بعث کرده است به اینکه پشتیبان شما باشد. وقتی شما خوب کار کنید برای ملت، آنها هم پشتیبانند. وقتی دولت خوب کار کند برای ملت، پشتیبانند.
وقتی مجلس خوب کار کند برای مردم، پشتیبان هستند. مردم باید پشتیبان ملت و پشتیبان دولت باشند، پشتیبان مجلس باشند، پشتیبان قوه قضائی باشند و همه به هم خدمت کنند، همه حسن نیت داشته باشند برای خدمت کردن به هم و بدانند این خدمت عبادتی است که کمتر عبادت به این بزرگی هست. امروز برای حفظ اسلام باید ما از همه چیزهایی که در ذهن هایمان هست و کدورت هایی که فرض کنید یک وقتی داریم، دست برداریم، برای خدا با هم باشیم. اگر اینطور شد شما حفظ خواهید شد و اسلام را خواهید صادر کرد به همه دنیا. و من به شما عرض کنم که اگر خدای نخواسته، خدای نخواسته اسلام در ایران سیلی بخورد، بدانید که در همه دنیا سیلی خواهد خورد و بدانید که به این زودی دیگر نمی تواند سرش را بلند کند. این الان یک تکلیف بسیار بزرگی است که از همه تکالیف بالاتر است، حفظ اسلام در ایران. و حفظ اسلام در ایران به وحدت شماهاست، وحدت روحانی و مردم، مردم و روحانی، ارتشی و ژاندارمری و قوای مسلح با دولت، همه اینها با هم. همه وقتی دست به هم دادیم و
صحیفه نور جلد 17 صفحه 223
همه شدیم (ید واحده علی من سواها) همانطوری که فرمودند که اینها دست واحد هستند بر سوایشان، اگر دست واحد شدیم برای من سواها هیچ کس نمی تواند به ما ضرری بزند. آن روز به ما ضرر می خورد که خللی در وحدت ما پیدا بشود. هیچ کس نمی تواند در این کشور کودتا کند، با وضع فعلی هیچ کس نمی تواند. آن روزی که اختلاف پیدا شد بین تان، آن روز بدانید که آن شیاطینی که نشستند آنجا و نگاه می کنند، آن شیاطین یک کودتاچی درست می کنند، می تراشند، اختلاف این کار را درست می کند. و ما امیدواریم که این وحدت محفوظ باشد و این سال جدیدی که آمده است، وحدت ما زیادتر از آنوقتی که بوده است باشد و به برکت این وحدت، ما هم معنویاتمان را درست کنیم و هم مادیاتمان را و هم فکری برای مستمندان، فکری برای این بی خانمان ها، فکری برای اینها بکنیم.
ما باید به حال این مردم فقیر برسیم
و من امیدوارم که کسانی که تمکن دارند، کسانی که خانه های زیادی دارند، کسانی که چیزهای زیاد دارند گمان نکنند سعادتشان به این زیادی هاست. یک نفر آدمی که کم دارد ولی به اندازه معاش دارد، این آدم لذت زندگی را، همین زندگی مادی را، لذتش را بیشتر از آن می برد که صد تا کاخ دارد و هر روز و هر شب در زحمت حفظ اینهاست. لذت زندگی را او نمی تواند بفهمد چی است. هزاران غذا در اینجا هست (شما گاهی وقت ها شاید دیده باشید در این چیزهایی که نمایش دادند، مثلاً در فیلم ها هست) اینقدر غذا هست میل نمی کند که دست دراز کند، نه اینکه نمی خواهد، اصلاً میل ندارد، نه اینکه می خواهد حالا خودنمایی کند که من کم می خورم، نمی تواند. یک درویش وقتی که یک نان پیدا می کند و می خورد لذتش از آن آدمی که صد تا کاخ دارد و نمی تواند استفاده کند بیشتر است. لذت به دارایی نیست، لذت یک مطلبی است که انسان در خودش باید پیدا بشود و آن نمی شود الا اینکه توجه به خدا داشته باشد و مطمئن به خدا باشد. آن کسی که تزلزل دارد در زندگی، شما خیال می کنید که حالا رئیس جمهور آمریکا با رئیس شوروی خیلی در رفاه هستند؟ و تزلزلی که در دل آنها هست در هیچ کی نیست، در هیچ فردی نیست، هر یکی می خواهند دیگری را بخورند. نمی دانم شنیدید این را، من شنیدم که گرگ ها وقتی که می خواهند بخوابند (جمعیت هستند و می خواهند بخوابند) رو به هم می خوابند، یعنی یک دایره می شود، هیچ کدام پشت به هم نمی کنند برای اینکه اگر پشت بکنند می ترسند آن یکی بخوردش. این ابرقدرت ها اینطوری هستند. الان آنقدری که آمریکا در فکر این است که شوروی را به هم بزند وضعش را، آن هم در فکر این است که این را به هم بزند و همه سر این سلاح های هسته ای دعوا دارند. اینها تزلزل خاطرشان اینقدر زیاد است، اینقدر از هم می ترسند، این از او می ترسد، او از او می ترسد. باید ما فکر باشیم که خودمان را در بین این تلاطمی که در دنیا هست حفظ کنیم و حفظ به این است که به اسلام گرایش پیدا کنیم و به احکام اسلام گرایش پیدا کنیم و به حال این مردم فقیر برسیم و به حال این اشخاصی که زحمت دارند برای این ملت می کشند، به حال اینها دولت برسد، مردم برسند. و من به اینهایی که دارای املاک زیاد هستند و دارای ثروت زیاد هستند، به اینها عرض می کنم
صحیفه نور جلد 17 صفحه 224
که یک قدری به حال این فقرا برسید، اینها را از خانه هایی که فرض کنید حالا نشستند شما دو هزار تومان می گیرید می گویید من سه هزار تومان می خواهم، خوب یک قدری کم چیز بکنید اینها هم زندگی داشته باشند. هی دنبال این نباشید که یک زوری تو کار بیاید. ما امیدواریم که احتیاج به این حرف ها نداشته باشد و خود مردم داوطلب این کار را حل کنند و این مستمندها را به یک زندگی، آنها بیچاره ها قانع هستند به یک زندگی متوسط، به یک زندگی که بتوانند اعاشه خودشان را بکنند، بتوانند یک سایه سری داشته باشند. خداوند همه شما را انشاءالله موفق کند و این سال را به مسلمین و به همه شماها و به همه ملت های دربند و ملت عزیز خودمان این سال را مبارک فرماید.
