مفعول نمايي افتراقي ويژگي زبانهايي است که همه مفعولها را به يک شيوه نشان نمي دهند. بوسونگ (1985) اين پديده را در برخي از زبانهاي ايراني بررسي کرده است. آيسن (2003) نشانه «را» در فارسي را نشانه اي مي داند که به معرفگي و جانداري مفعولها حساس است و اين زبان را نمونه اي از زبانهاي داراي مفعول نمايي افتراقي مي داند. در اين مقاله نشان داده ايم برخلاف ديدگاه آيسن (2003)، نمي توان گفت «را» در فارسي فقط طبقه خاصي از مفعولها را همراهي مي کند، به سه دليل: اولا مي تواند در طيف معرفگي با همه مفعولها ظاهر شود و حضور آن تاثيري کلامي دارد، دوم اينکه طيف جانداري نقشي در حضور «را» ندارد، سوم اينکه مي تواند با مواردي از غير مفعولها نيز ظاهر شود. پس با در نظر گرفتن اين سه مورد، نمي توان ديدگاه آيسن (2003) را در مورد نقش «را» اقتصادي فرض کرد.