پاسخ به:بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی
| 6 : دانشکده ادبيات و علوم انساني (تهران) بهار و تابستان 1379; 42-41(154-153):87-106. |
| |
| مقام ميرعثمان علي خان آخرين فرمانرواي حكومت آصفيه دكن در ميان اين سلسله و نگاهي به شعر فارسي او |
| |
| موذني علي محمد* |
| |
| * دانشكده ادبيات و علوم انساني، دانشگاه تهران |
| |
خاندان آصفيه آخرين حكومت مسلمانان هستند كه حدود 234 سال بر دكن حكمراني كرده اند (1133 ه ـ 1367 ه). سرسلسله اين خاندان نواب ميرقمرالدين آصفجاه اول و هفتمين و آخرين آنها ميرعثمان علي خان آصفجاه هفتم معروف به نظام هفتم است. بيشتر آصفجاهيان به فارسي شعر مي سروده اند و ديوان فارسي از آنها بر جاي مانده است. ميرقمرالدين دو ديوان به فارسي دارد كه در آغاز "آصف" و سپس "شاکر" تخلص كرده است.
ميرعثمان علي خان، چهار ديوان مشتمل بر اشعار فارسي و اردو دارد و با "عثمان" تخلص مي كند. وي پيرو مذهب شيعه است و بيشتر اشعار خود را در نعت پيامبر اكرم (ص) و مدح و و منقبت ائمه اطهار (ع) بويژه حضرت علي (ع) اختصاص داده است و از سر صدق و صميم دل آنها را در اشعار خود ستوده است و لذا مي توان غزلهاي او را "غزل مذهبي" ناميد. وي در بسياري از جاها از وزن و قافيه و رديف و تعبيرات ديوان حافظ سود برده است. قالب شعري او بيشتر غزل و قطعه است. از نظر صور خيال، با به كاربردن خيالبندي هاي دقيق و ظريف و خاستگاه او در هندوستان، متاثر از سبك هندي است:
پيش سامان سرشكم مايه دريا كم است بهر طغيان جنونم وسعت صحرا كم است
اشك بلبل زچمن دامن شبنم برداشت سوزش زخم جگر پنبه مـرهـم برداشت
|
| |
| كليد واژه: |
| |
 |
|
نسخه قابل چاپ
|
یک شنبه 10 اردیبهشت 1391 9:51 AM
تشکرات از این پست