پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا
اين مقاله نتيجه يك طرح پژوهشي با عنوان بررسي استقرار خدمات حمل و نقل و پذيرايي در راه هاي بين شهري در ايران است كه از طريق معاونت پژوهشي دانشگاه علم و صنعت ايران انجام يافته و در آن جايگاه مجتمع هاي خدماتي - رفاهي بين راهي از ديدگاه برنامه ريزي شهري و منطقه اي مورد بررسي قرار گرفته است. تاكنون برنامه ريزي استقرار اين مجتمع ها بيشتر بر عهده مهندسان حمل و نقل بوده است، ليكن با توجه به اينكه عملا اين مجتمع ها كاركردهايي فراتر از تامين خدمات رهگذارن جاده ها بر عهده دارند، ضروري به نظر مي رسد كه ضمن توجه به اصول محتوايي، ابعاد منطقه اي و فرامنطقه اي اين مجتمع ها نيز در برنامه ريزي ها مورد توجه قرار گيرد. به منظور بررسي جايگاه مجتمع هاي خدماتي - رفاهي بين راهي از ديدگاه برنامه ريزي شهري و منطقه اي، در اين مقاله از شيوه توصيفي - كاربردي استفاده شده است، لذا با توجه به آنكه دانش برنامه ريزي شهري و منطقه اي نسبت به پديده هاي پيرامون نگاهي جامع نگر و نظام مند دارد، اين مقاله ابعاد اقتصادي، بازرگاني، اجتماعي، سياسي، فرهنگي، دفاعي، بصري و زيست محيطي موضوع را مورد بررسي قرارداده است. در اين بررسي، به مجتمع هاي رفاهي بين راهي به عنوان عضوي از يك نظام زيستي كه با حوزه تحت استقرار خود داراي ارتباط متقابل، تاثيرگذاري و تاثيرپذيري اند، نگريسته شده است. بر اين پايه اعتقاد بر آن است كه مجتمع هاي خدماتي- رفاهي بين راهي كاركرد منطقه اي و فراتر از تامين خدمات مورد نياز رهگذاران جاده ها دارند. هدف از اين بررسي دستيابي به نتايجي در جهت نيل به اهدافي همچون توسعه پايدار منطقه اي و رشد و توازن منطقه، از طريق ساماندهي خدماتي - رفاهي بين راهي است. براي نيل به اين هدف در دانش برنامه ريزي شهري و منطقه اي، ابزارهايي مورد توجه قرار مي گيرد كه ضمن سامان بخشي به تأسيسات بين راهي، اين تأسيسات را به عنوان عامل مكملي در جهت رشد و توسعه منطقه اي مطرح سازد. بدين منظور با اتكا به روش شناسي برنامه ريزي شهري، ابتدا معيارهايي در جهت مكانيابي و طراحي مجتمع هاي خدماتي- رفاهي بين راهي ارايه مي گردد و سپس عناصر خدماتي مستقر در اين مجتمع ها با تاكيد بر نقش منطقه اي آنها برشمرده مي شود.
نسخه قابل چاپ
به دليل اهميت بارش در وضعيت آبشناختي حوضه هاي رودخانه اي، نظام تغييرات زماني- مكاني آن از اهميت زيادي برخوردار است. در اين تحقيق ويژگي هاي زماني- مكاني بارش استان اصفهان مورد توجه قرار گرفته است. دراين راستا با استفاده از تحليل تغيير نما و برپايه روش كريگينگ عام، نقشه هاي بارش سالانه براي 32 سال يعني سالهاي 1969-2000 تهيه شد. يافته ها نشان مي دهد كه بارش سالانه استان اصفهان به طور متوسط 9/186 ميلي متر است كه اين ميزان بارش با توجه به مساحت استان مولد حدود 72/2 ميليارد متر مكعب آب است. تغييرات بارندگي تابعي از طول جغرافيايي، ارتفاع و عرض جغرافيايي است. مدل تغييرات مكاني با استفاده از تكنيك مولفه هاي اصلي و نيز براساس مدل هاي رگرسيون توصيف شده است. در اين راستا بيشترين عوامل موثر در بارش سالانه استان به ترتيب شامل طول جغرافيايي، ارتفاع و عرض جغرافيايي است. بارش سالانه استان اصفهان طي دوره آماري مورد بررسي حاوي روند سهمي (درجه 2) بوده است. به همين دليل ضريب تغييرات بارش بالا و نيز فازهاي تناوبي بارش در استان قابل مشاهده است. در هريك از فازها مشخصات منحصر به فردي از بارندگي در استان قابل مشاهده است. همچنين ضريب تغييرات بارندگي متاثر از تغييرات مكاني بارندگي طي سه فاز باراني مي باشد. سال هاي 1969 و 1985 به ترتيب پرباران ترين و كم باران ترين سال ها بوده اند.
در مطالعات جغرافيايي يكي از دغدغه هاي اصلي زمين ريخت شناسان دست يابي به تحليل هايي است كه در چهارچوب فرم اراضي و فرآيندهاي ژئومرفيك تبيين پذير باشد. اين مساله بدون بررسي هاي ميداني و مشاهدات مستقيم بويژه در مورد پديده هاي كوچك مقياس امكان پذير نبوده و كارهاي دوركاوي تصويري اگرچه تا حدودي مي تواند در حل اين مشكل كمك نمايد، ولي استفاده توپوگرافي نيست. از تصاوير و در دسترس بودن آن ها به سهولت دسترسي نقشه هاي 1/50000 اين مقاله كه حاصل اجراي يك طرح پژوهشي در دانشگاه آزاد است به شرح روشي پرداخته كه با مطالعه و تجزيه و تحليل فرم خطوط ميزان منحني در نقشه هاي توپوگرافي سعي در تبيين فرم ها و فرآيندهاي ژئومرفيك بوجود آورنده آن داشته و نسبت به تبيين اصول و مباني مي پردازد كه بر اساس ارزيابي شكل (فرم) خطوط ميزان منحني در نقشه هاي توپوگرافي استوار است. براي دست يابي به چنين اصولي با ارزيابي سي منطقه در بررسي هاي صحرايي و تحليل، بازشناسي، طبقه بندي فرم اراضي و خطوط ميزان منحني و نحوه ارتباط فرم اراضي و تيپ ميزان منحني ها و جنس و سيستم هاي شكل زا در چهارچوب يك متد قياسي تجربي به چنين عملي مبادرت گرديده است. مهمترين نتيجه بدست آمده در اين بررسي ها نشان مي دهد كه فرم خطوط ميزان منحني در نقشه هاي توپوگرافي جلوه گر و نمايشگر محتواي مكاني است، بدين معني كه با اتكا اصول موضوع خاصي مي توان بدون در اختيار داشتن اطلاعات زمين شناسي با تجزيه و تحليل شكل شناسي خطوط ميزان منحني در نقشه هاي توپوگرافي به فرم و فرآيند و همچنين جنس رسوبات و سنگ هاي يك منطقه با دقت بالايي، پي برد.
در اقليم كشاورزي، شناخت ويژگي هاي اقليمي هر منطقه به منظور تطابق داشتن آن با كشت هر گياه و در نظر گرفتن احتمال رخدادهاي نامطلوب جهت جلوگيري از آسيب هاي گياهي و بالا بردن توليد حايز اهميت است. اين مطالعه به روش توصيفي تحليلي - ميداني در سال 1382-1381 به مدت يكسال در منطقه برخوار اصفهان انجام شد. پس از جمع آوري اطلاعات لازم از منابع و سازمان هاي مختلف، با ايجاد يك باغ آزمايشي كشت پسته، اقدام به ديده باني هاي فنولوژي و هواشناسي گرديد. آنگاه داده هاي جمع آوري شده با استفاده از نرم افزارهاي Ecxel و SPSS مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت. يافته هاي اين تحقيق نشان داد كه بر حسب دماي موثر طول دوره فعاليت بيولوژي پسته در اين منطقه 257روز مي باشد كه در اين مدت گياه در مجموع 4134.6 درجه - روز حرارت در فازهاي مختلف نياز دارد. در طول دوره مذكور بارش و تابش بعنوان دو عنصر اقليمي محدودكننده فعاليت بيولوژي گياه پسته مورد شناسايي قرار گرفتند، در صورتيكه مقدار رطوبت نسبي هوا و نوع خاك ها چنين محدوديتي ايجاد نكردند. پيش بيني تاريخ احتمالي آغاز، طول و توسعه هر فاز فنولوژي و همچنين روبرو شدن با سرماي بهاره و پيش رس پاييزه در منطقه از ديگر يافت ههاي اين تحقيق است. اگرچه درجه حرارت عامل شروع كننده و محرك فرآيندهاي بيداري و رشد هر گياه در دوره فعاليت بيولوژيكي محسوب مي شود، اما همين عامل مي تواند باعث توقف و يا نارسا شدن رشد گرديده و يا به طور كلي نابودي آن را موجب شود. شناخت درجه حرارتهاي لازم و مطلوب در هريك از فازهاي فنولوژي و درجه توسعه هر فاز با توجه به مجموع واحدهاي حرارتي كسب شده و نيز آستانه هاي حداقل و حداكثر محدوده طاقت گياه و نيز ميزان رطوبت نسبي و آب مورد نيازآن مسايلي است كه بايد براي كشت هر گياه در نظر گرفته شود. علاوه بر آن ويژگي هاي خاك نيز از موضوعاتي است كه در بررسي هاي محيط بايد مد نظر قرار گيرد.
به دنبال پديده گرم شدن زمين الگوي گردش عمومي و الگوي زماني - مكاني بارش نيز تغيير يافته است. كاربرد روش هاي آماري در تشريح تغييرات ابزاري مفيد و كارآمد به شمار مي آيند. از آنجا كه بارش به عنوان يك عنصر اقليمي رفتاري غيرخطي داشته و نيز از توزيع نرمال تبعيت نمي كند، روش هاي آماري ناپارامتري ابزاري مفيد براي بررسي اين عنصر اقليمي است. در اين تحقيق روش هاي خطي در تحليل رفتار بارش 103 ساله اصفهان، به كار گرفته شد و ضمن تشريح، روش ناپارامتري مان - كندال روند غيرخطي نيز مورد توجه قرار گرفته است. بررسي هاي انجام شده نشان مي دهد كه روند خطي، سهمي و … نيز روند حاصل از آزمون رتبه اي در سطح 0.05 خطا معني دار نبوده و بارندگي اصفهان طي 103 سال گذشته حاوي رفتاري پايدار بوده و تنها چهار فاز در بارندگي را تجربه نموده است. همچنين كاربرد همبستگي نگار بارش گوياي وجود چرخه هايي در بازه هاي 4،10، 11 و 13 و 17 ساله مي باشد.
اين مقاله به بررسي سلسله مراتب شهري در استان آذربايجان غربي طي دوره سالهاي 1375-1355 مي پردازد. شهر اروميه به لحاظ زمينه هاي سياسي، اقتصادي و فرهنگي سبب جذب مهاجرين شده و سلسله مراتب شهري را از قانون مرتبه - اندازه تا حدودي دور كرده است؛ بنحوي كه در سال 1355جمعيت اولين شهر (اروميه) 2.3 برابر دومين شهر (خوي) بوده است در سال 1375جمعيت شهر اروميه 3 برابر جمعيت شهر خوي و شهر بوكان از مرتبه هشتم در سال 1355به رتبه سوم در سال 1375ارتقا يافته است. در مجموع سلسله مراتب شهري در شبكه شهري استان آذربايجان غربي نيمه متعادل است. با ارايه مكانيسم ايجاد فرصت برابر براي همه شهرهاي استان و ارايه خدمات برتر مي توان سلسله مراتب فضايي بهينه را در سطح استان پديد آورد.
در فرآيند تاريخي شکل گيري پديده حاشيه نشيني، دو عنصر مکان و زمان به عنوان شرايط عام (شرط لازم) براي تکوين اين پديده و دو عنصر اقتصادي و اجتماعي به عنوان شرايط خاص (شرط کافي) براي شناخت و درک آن جلوه مي کنند. تاکنون از سوي پژوهشگران مطالعات شهري دلايل متعددي براي شکل گيري حاشيه نشيني ارايه گرديده است. با توجه به متنوع بودن پديده حاشيه نشيني، نمي توان دلايل وجودي آن را از يک شهر به شهر ديگر تعميم داد. در اين پژوهش، به مطالعه و بررسي علل شکل گيري پديده حاشيه نشيني در شهر اصفهان از دهه 1340تاکنون (زمان آغاز شهرنشيني شتابان و ناهمگون در ايران) مي پردازيم. براي شناخت عناصر مذکور، اين پژوهش با روش پيمايشي، بر روي 400خانوار که به صورت تصادفي از محله هاي نمونه انتخاب شده اند، انجام گرديد و داده هاي آن با استفاده از روش هاي آماري نظير آزمون تطابق توزيع کاي اسکوير و آزمون تي تک نمون هاي تحليل شده اند. يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد که: 44.5-1 درصد از پاسخگويان مناطق حاشيه نشين، مهاجر غير بومي بوده و 57.8 درصد آنان قبلا در محله ديگري از شهر اصفهان زندگي مي کرده اند که اکثر اينان را مي توان در زمر ه رانده شدگان از متن به حاشيه ناميد 2- تهيه و دسترسي آسان تر به مسکن در مناطق حاشيه نشين (ارزانتر بودن قيمت زمين شهري و مسکن)، باعث هجوم مهاجران و گروه هاي کم درآمد شهري به اين مناطق شده است 3- درصد بيکاري در مناطق حاشيه نشين بسيار بالاتر از ساير مناطق شهري بوده و يکي از دلايل حاشيه نشيني در شهراصفهان محسوب مي شود 4- ميانگين درآمد حاشيه نشينان در مقايسه با ميانگين درآمد ساير گروه هاي شهري بسيار پايين بوده، به عنوان يکي از دلايل اصلي حاشيه نشيني محسوب مي شود 5- ميانگين قيمت اجاره بهاي مسکن در مناطق حاشيه نشين به طور تقريبي 17.5 درصد پايين تر ساير مناطق شهري بوده و در تصميم گيري افراد براي ساکنان در مناطق حاشيه نشين موثر واقع شده است. پرداختن به موضوع فوق داراي دو کاربرد اطلاعاتي و اجرايي در مورد علل شکل گيري و نحوه برخورد با اين پديده مي باشد.
توسعه منطقه اي از طريق رشد، تنوع کارکردي سکونتگاهها و ايجاد قويترين ارتباط ميان آنها به وقوع مي پيوندد. بر همين اساس بررسي روابط کارکردي-خدماتي در بين سکونتگاهها به منظور رسيدن به يک الگوي مناسب سلسله مراتب سکونتگاهي الزامي است. از اين رو مقاله حاضر با هدف بهره گيري از روش تحليل شبکه در بررسي روابط کارکردي-خدماتي سکونتگاههاي بخش رونيز تدوين شده است. به منظور دستيابي به هدف مورد نظر به تعيين 20 رابطه خدماتي در چارچوپ چهار نوع کارکرد و رابطه (آموزشي-فرهنگي، زيربنايي-تجاري، بهداشتي-درماني و اداري ) و با تهيه و تکميل پرسشنامه در بين سکونتگاهها اقدام شد. سپس به منظور تحليل هر يک از اين روابط، از روش تحليل شبکه استفاده شد. نتايج بررسيها نشان مي دهد که از طريق کاربرد روش تحليل شبکه مي توان با سرعت و سهولت بيشتري روابط کارکردي ميان سکونتگاههاي انساني را بازشناسي کرد. بر همين اساس مشخص شد که رابطه کارکردي-خدماتي سکونتگاهاي بخش رونيز بيشتر با شهر رونيز (مرکز بخش) و روستاهاي ماهفرخان و بنوان است. همچنين از لحاظ روابط مطالعه شده به استثناي شهر رونيز، به دليل بعد مسافت ساير سکونتگاهها، تنها با سکونتگاههاي دهستاني که در آن واقع شده اند، در ارتباط مي باشند.
در اين تحقيق داده هاي مربوط به ناهنجاريهاي دمايي کره زمين و بارش متوسط ساليانه ايستگاه تبريز در طي دوره آماري ????-???? استفاده شده اند. روشهاي اصلي به کار گرفته شده در اين مطالعه عبارت است از روش تعيين ضريب همبستگي پيرسون، تحليل مولفه روند سري هاي زماني، رگرسيون خطي ساده و رگرسيون پولي نوميال به عنوان يک روش نيمه خطي و شبکه هاي عصبي مصنوعي. نتايج حاصل از کاربرد و تحليل همبستگي پيرسون نشانگر همبستگي منفي و معکوس معنا داري بين بارش ساليانه تبريز و ناهنجاريهاي دمايي کره زمين است. اين به آن معنا است که غالبا با منفي شدن ناهنجاريهاي دمايي کره زمين، بارش ساليانه تبريز افزايش پيدا کرده و ترسالي به وقوع مي پيوندد و برعکس با مثبت شدن ناهنجاريهاي دمايي کره زمين، متوسط بارش ساليانه تبريز کاهش پيدا کرده و خشکسالي به وقوع مي پيوندد. تحليل مولفه روند بلندمدت سري هاي زماني نشان مي دهد که در طول دوره آماري از بارش متوسط ساليانه تبريز کاسته مي شود، اما روند ناهنجاريهاي دمايي کره زمين روندي افزايشي از خود نشان مي دهد. ارتباط بارش متوسط ساليانه تبريز با گرمايش جهاني نيز با استفاده از شبکه هاي عصبي مصنوعي شبيه سازي شده است. نتايج حاصل از کاربرد روشهاي مختلف در اين مطالعه نشان مي دهد که روش شبکه عصبي مصنوعي در مقايسه با روشهاي رگرسيون خطي ساده و رگرسيون نيمه خطي پولي نوميال درجه 6، روش شبيه سازي بهتر و دقيقتر است. روشهاي مختلف شبکه هاي عصبي مصنوعي به کار گرفته شده در اين مطالعه نشان مي دهد که روش پرسپترون چند لايه با 3 لايه مخفي و الگوريتم آموزش پس انتشار قابليت بسيار عالي در پيش بيني همبستگي بين سري ها دارد.
بررسي نوسانهاي سطح آب درياچه ها به منظور حفاظت آنها به لحاظ اهميت، ماهيت و موقعيت اين مجموعه هاي آبي و به عنوان يک ميراث طبيعي در سالهاي اخيردر بين کشورها در سطح ملي و منطقه اي جايگاه ويژه اي پيدا کرده است. درياچه اروميه با وسعتي بين 4500 - 6000 کيلومتر مربع به عنوان بزرگترين درياچه داخلي ايران و بيستمين درياچه جهان از اهميت ويژه اي برخوردار است. هدف اصلي تحقيق جاري بررسي تغييرات سطح آب درياچه اروميه با استفاده از تصاوير ماهوره اي و سيستم اطلاعات جغرافيايي مي باشد، براي رسيدن به اين هدف تصاوير ماهواره اي چند طيفي ماهواره لندست (شامل تصاوير سنجنده هاي MODIS (ETM+, TM, MSS و IRS از سال 1976م. الي 2005 م. مورد استفاده و پردازش قرار گرفت و نوسانهاي سطح آب درياچه در دوره هاي زماني مختلف استخراج شد. مدلهاي نهايي نشان دهنده نوسانهاي گسترده دوره اي و تغييرات چشمگير فصلي در پارامترهاي هندسي درياچه اروميه، به ويژه در طول دهه گذشته مي باشد. بيشترين تغييرات به دليل کاهش ارتفاع آب درياچه بويژه در جنوب شرق و سواحل شرقي درياچه اروميه شده است. ظهور چنين نوسانهاي معناداري باعث کاهش 23 درصدي از سطوح آب درياچه در طي دوره مطالعه شده شده است که خود باعث تسريع روند تبديل اراضي آبي به زمينهاي لم يزرع و رسوب املاح نمکي در امتداد خطوط ساحلي شده است.
برنامه ريزي دسترسي به دليل ترکيب و پيونددادن کاربريها و شبکه حمل و نقل، جايگاه مهمي در فرايند برنامه ريزي و طراحي شهري دارد، اهميت اين مساله از دهه 1950 م. به بعد و بويژه از دهه 1970 م. بدنبال جنگ اعراب و اسراييل، افزايش قيمت نفت و انتقاد از الگوي طراحي شهري مبتني بر شهر ماشيني (که بر جدايي محل کار و زندگي و گسترش افقي شهرها مبتني است) بيشتر مطرح شد. همچنين اين موضوع باعث استفاده بيشتر از ماشين در سفرهاي کاري درون شهري و مشکلاتي از قبيل افزايش سوخت و آلودگيهاي زيست محيطي نيز شد. برنامه ريزي دسترسي به مفهوم «کاهش فاصله بين محل کار و زندگي» يا «آساني رسيدن به مقصد در مقابل آساني جابه جايي يا افزايش سرعت» (حرکت) است. هدف اين تحقيق، سنجش دسترسي بر مبناي تحليل سيستم حمل و نقل عمومي اتوبوس است که پس از ماشين شخصي، عمده ترين وسيله جابه جايي مسافر در شهر مشهد، دومين شهر کشور، به لحاظ جمعيتي است. براي دستيابي به اين هدف از مدل جاذبه اصلاح شده هنسن، پولر و لو استفاده شد. اين مدل متکي بر متغيرهاي جمعيت، اشتغال و محاسبه پتانسيل جاذبه و فاصله بين مناطق مختلف شهرداري (12 منطقه) است که با کمک سيستم اطلاعات جغرافيايي انجام گرفت. نتايج حاصل از کاربرد مدل در شهر مشهد، بيانگر اين واقعيت است که پس از وسايط نقليه شخصي (8/27% کل سفرها)، اتوبوس عمده ترين وسيله حمل و نقل عمومي است. بنابراين 24% کل سفرهاي روزانه به وسيله آن انجام مي شود. 88% وسعت کل سطح شهر و 86% جمعيت شهر دسترسي مستقيم به اتوبوس دارند (بترتيب 25.49 کيلومترمربع و 342987 نفر جمعيت شهري تحت پوشش دسترسي مستقيم سيستم اتوبوسراني نيستند. همچنين ضريب دسترسي تفاوتهاي مناطق مختلف شهر را نشان مي دهد. جهتگيري آن از مناطق پرجمعيت و کم درامد شمال شرقي شهر به سمت مناطق در حال توسعه شمال غربي و غرب شهر است. ايجاد مسيرهاي جديد خطوط اتوبوسراني و تغيير مسير خطوط موجود براي تحت پوشش قرار دادن مناطق بدون دسترسي مستقيم اتوبوسراني، گام موثري در راستاي تحقق توسعه پايدار شهري است.
در اين تحقيق ابتدا قابليتها و استعدادهاي نواحي مختلف زيست اقليمي ايران شناسايي و سپس درجه ناپايداري و شکنندگي آنها ارزيابي شد. براي رسيدن به اين هدف از داده هاي هواشناسي 142 ايستگاه سينوپتيک و اقليم شناسي که اطلاعات کافي حداقل در يک دوره نرمال سي ساله (1965ـ 1995) را داشتند، استفاده شد. به منظور بررسي وضع موجود با استفاده از روش هولدريج که يک مدل اقليم حياتي است، نوع حوزه حياتي هر ايستگاه تعيين شد. مبناي طبقه بندي در اين روش بر اساس دو متغير بارش و دماي زيستي ساليانه است. در مرحله بعدي با استفاده از مدل فوق و اجراي سناريوهاي فرضي ميزان حساسيت نواحي مختلف اقليمي ايران ارزيابي شد. نتايج اين تحقيق نشان مي دهد که برخي از نواحي زيست اقليمي ايران واقع در محورهاي کوهستاني زاگرس و البرز، ارتفاعات آذربايجان و خراسان شمالي که داراي چهار فصل منظم و داراي تيپ اقليمي معتدل سرد هستند، بيشترين تغييرات زيست اقليمي در شرايط گرمايشي را دارند. نواحي فوق که جزء زيست بوم هاي استپي کشور به شمار مي آيند، حساسيت زيادي را نسبت به ساير گروهها در برابر افزايش دما دارند. اين بررسي نشان مي دهد که زيست بوم هاي جنگلي ايران در شمال و غرب کشور نسبت به کاهش بارش حساستر بوده و نسبت به ساير زيست بوم ها از آسيب پذيري بيشتري برخوردارند.
اختلاف قدرت تفکيک تصاوير چند طيفي و تصوير پانکروماتيک به عنوان يکي از عوامل تاثيرگذار بر عملکرد طيفي و مکاني روشهاي ترکيب تصاوير مطرح مي باشد که هدف اين تحقيق قرار داده شده است. پس از تهيه تصاوير چندطيفي شبيه سازي شده با قدرت تفکيک 8، 12، 16، ... و 44 متري از تصاوير چندطيفي آيکنوس و تصوير پانکروماتيک شبيه سازي شده 4 متري با استفاده از چهار روش ترکيب تصاوير، شامل روشهاي ترکيب مبتني بر تبديل Brovey، تبديل مولفه هاي اصلي، تبديل موجک و تبديل مولفه هاي اصلي-تبديل موجک، تصاوير چند طيفي شبيه سازي شده با تصوير پانکروماتيک شبيه سازي شده، ترکيب شدند. از شاخصهاي کمي شامل ضريب همبستگي براي بررسي کيفيت طيفي و از شاخص آنتروپي براي بررسي کيفيت مکاني تصاوير ترکيب شده استفاده شد. نتايج اين تحقيق نشان دهنده آن است که نوع تاثيرگذاري افزايش اختلاف اندازه پيکسلهاي تصاوير چند طيفي در مقايسه با پيکسلهاي تصوير پانکروماتيک، وابسته به روشي مي باشد که براي ترکيب تصاوير استفاده مي شود. همچنين در بين روشهاي استفاده شده براي ترکيب تصاوير، روش ترکيب مبتني بر تبديل Brovey کمترين حساسيت نسبت به تغييرات اختلاف اندازه پيکسلها و روش ترکيب مبتني بر تبديل مولفه هاي اصلي-ترکيب موجک بيشترين حساسيت را دارند. همچنين رابطه تغييرات کيفيت طيفي و مکاني تصاوير ترکيب شده نسبت به افزايش اختلاف قدرت تفکيک تصاوير چند طيفي و پانکروماتيک به صورت غيرخطي مي باشد.
هدف از اين پژوهش تعيين مسير و منشا سامانه هاي بارشي ورودي به منطقه مورد مطالعه و فرکانس بندي اين سامانه ها مي باشد. براي اين منظور داده هاي بارشي 7 ايستگاه در استانهاي کرمانشاه و ايلام در دوره 10 ساله (1999-1990م) مطالعه و تعداد 80 سامانه انتخاب شد. سپس نقشه هاي سطح زمين و 500 ه.پ 68 سامانه که موجود بودند، بررسي شدند. اين تحليل روي مراکز سيکلوني نقشه هاي سطح زمين به صورت 6 ساعته و مراکز کم ارتفاع و محور ناوه سطح 500 ه..پ به صورت 12 ساعته انجام شد. نتايج بررسي نشان داد که بيشترين تعداد سامانه هايي که براي منطقه بارش داشتند، سامانه هاي سوداني بودند. همچنين لازم به ذکر است که تنها سامانه هاي سوداني، بارشي بيش از 300 ميليمتر دارند. در درجه دوم اهميت سامانه هاي ادغامي (مديترانه اي-سوداني) قرار دارند. مهمترين منطقه ترکيب سامانه هاي ادغامي، شرق مديترانه در طول جغرافيايي 33-36 درجه شرقي و عرض جغرافيايي30-35 درجه مي باشد. سامانه هاي مديترانه اي بيشتر از درياي آدرياتيک و مديترانه مرکزي منشا گرفته و به طور متوسط در امتداد عرض جغرافيايي °35 به طرف شرق حرکت مي کنند. همچنين سامانه هاي مونسوني به هنگام تقويت در اواخر بهار و تابستان براي منطقه مورد مطالعه بارش ايجاد مي کنند. در بيشترين روز بارش سامانه ها به طور نرمال محل محور موج بلند مديترانه در شرق مديترانه تا شمال درياي سرخ (طول 30 تا 40 درجه شرقي) قرار مي گيرد. علاوه بر اين، بر اساس محاسبات انجام شده، ارتباط مستقيمي بين عميق شدگي انتهاي محور ناوه و ميزان بارش وجود ندارد.
در اين تحقيق با توجه به ساختار جوان جمعيت در شهر سنندج، نرخ بالاي مهاجرت روستاييان و نياز هر چه بيشتر به مسکن شهري در رابطه با لزوم استفاده بهينه از منابع ملي به ويژه صرفه جويي در زمينه مصرف انرژي در بخش ساختمان، متناسب با پارامترهاي اقليمي موجود و موقعيت منطقه مطالعه شده از معيار ماهاني براي مطالعه وضعيت زيست اقليم و ميزان سازگاري اقليمي بافت قديم و جديد شهر سنندج و ارايه پيشنهادهاي معماري به منظور استفاده هر چه بيشتر از انرژيهاي طبيعي (خورشيد، باد و ... ) و صرفه جويي در مصرف سوختهاي فسيلي استفاده شده است. پس از محاسبه وضعيت زيست اقليم شهر سنندج، مساکن موجود بر اساس قدمت و ويژگيهاي معماري به سه دسته بافت جديد، قديم و فرسوده تقسيم شدند؛ آن گاه تعداد 142 نمونه از بافتهاي معماري در مناطق مختلف شهر سنندج انتخاب شد. سپس بر اساس معيار ماهاني پرسشنامه اي تنظيم شد و با توجه به ويژگيهاي معماري هر کدام از نمونه ها، پرسشنامه اي تکميل شد. نتايج پرسشنامه ها براي هر بافت، جداگانه استخراج شد. اين نتايج به منظور تطبيق با معيار ماهاني و براورد ميزان سازگاري اقليمي مساکن در نرم افزار رايانه اي SPSS با هم مقايسه و تحليل شدند. بر اساس معيار ماهاني، بافت قديم شهر بيشترين سازگاري با اقليم محلي و بافت جديد کمترين سازگاري را دارد. در مجموع مي توان گفت حدود 50 درصد از مساکن شهر سنندج با شرايط اقليمي محل سازگار هستند.
