بانک مقالات جغرافیا

هدف از اين پژوهش تعيين مسير و منشا سامانه هاي بارشي ورودي به منطقه مورد مطالعه و فرکانس بندي اين سامانه ها مي باشد. براي اين منظور داده هاي بارشي 7 ايستگاه در استانهاي کرمانشاه و ايلام در دوره 10 ساله (1999-1990م) مطالعه و تعداد 80 سامانه انتخاب شد. سپس نقشه هاي سطح زمين و 500 ه.پ 68 سامانه که موجود بودند، بررسي شدند. اين تحليل روي مراکز سيکلوني نقشه هاي سطح زمين به صورت 6 ساعته و مراکز کم ارتفاع و محور ناوه سطح 500 ه..پ به صورت 12 ساعته انجام شد. نتايج بررسي نشان داد که بيشترين تعداد سامانه هايي که براي منطقه بارش داشتند، سامانه هاي سوداني بودند. همچنين لازم به ذکر است که تنها سامانه هاي سوداني، بارشي بيش از 300 ميليمتر دارند. در درجه دوم اهميت سامانه هاي ادغامي (مديترانه اي-سوداني) قرار دارند. مهمترين منطقه ترکيب سامانه هاي ادغامي، شرق مديترانه در طول جغرافيايي 33-36 درجه شرقي و عرض جغرافيايي30-35 درجه مي باشد. سامانه هاي مديترانه اي بيشتر از درياي آدرياتيک و مديترانه مرکزي منشا گرفته و به طور متوسط در امتداد عرض جغرافيايي °35 به طرف شرق حرکت مي کنند. همچنين سامانه هاي مونسوني به هنگام تقويت در اواخر بهار و تابستان براي منطقه مورد مطالعه بارش ايجاد مي کنند. در بيشترين روز بارش سامانه ها به طور نرمال محل محور موج بلند مديترانه در شرق مديترانه تا شمال درياي سرخ (طول 30 تا 40 درجه شرقي) قرار مي گيرد. علاوه بر اين، بر اساس محاسبات انجام شده، ارتباط مستقيمي بين عميق شدگي انتهاي محور ناوه و ميزان بارش وجود ندارد.

 نسخه قابل چاپ