بانک مقالات جغرافیا

در اين تحقيق ابتدا قابليتها و استعدادهاي نواحي مختلف زيست اقليمي ايران شناسايي و سپس درجه ناپايداري و شکنندگي آنها ارزيابي شد. براي رسيدن به اين هدف از داده هاي هواشناسي 142 ايستگاه سينوپتيک و اقليم شناسي که اطلاعات کافي حداقل در يک دوره نرمال سي ساله (1965ـ 1995) را داشتند، استفاده شد. به منظور بررسي وضع موجود با استفاده از روش هولدريج که يک مدل اقليم حياتي است، نوع حوزه حياتي هر ايستگاه تعيين شد. مبناي طبقه بندي در اين روش بر اساس دو متغير بارش و دماي زيستي ساليانه است. در مرحله بعدي با استفاده از مدل فوق و اجراي سناريوهاي فرضي ميزان حساسيت نواحي مختلف اقليمي ايران ارزيابي شد.
نتايج اين تحقيق نشان مي دهد که برخي از نواحي زيست اقليمي ايران واقع در محورهاي کوهستاني زاگرس و البرز، ارتفاعات آذربايجان و خراسان شمالي که داراي چهار فصل منظم و داراي تيپ اقليمي معتدل سرد هستند، بيشترين تغييرات زيست اقليمي در شرايط گرمايشي را دارند. نواحي فوق که جزء زيست بوم هاي استپي کشور به شمار مي آيند، حساسيت زيادي را نسبت به ساير گروهها در برابر افزايش دما دارند. اين بررسي نشان مي دهد که زيست بوم هاي جنگلي ايران در شمال و غرب کشور نسبت به کاهش بارش حساستر بوده و نسبت به ساير زيست بوم ها از آسيب پذيري بيشتري برخوردارند.

 نسخه قابل چاپ