توجیه منطقه

شب بود و برف شدیدی می بارید. اما پدر هنوز نیامده بود. زیر کرسی نشسته بودیم و تلویزیون می دیدیم. مادر هر چند گاهی کنار پنجره می رفت و به د ر چشم می دوخت. پدر تازه به مرخصی آمده بود و می خواست بر گردد.  ما به نبود او عادت داشتیم. با این حال دیر کرد نش نگرانمان کرده بود. یک دفعه با صدای در،  از جا بلند شدم و خود را به حیاط رساندم.

آخرین باری که تصمیم رفتن به جبهه را داشت. مصادف با ایام عید بود. من به او گفتم:
این چند روز را صبر کن و بعد از عید برو.
ولی او گفت:

او در جوابم گفت:

چرا. ولی نمی خواهم زیاد به او وابسته شوم. اگر با او انس بگیرم،  دیگر نمی توانم د ر جبهه بمانم.

برادر شهید

گاهی که با هم صحبت می کردیم،  سید امیر می گفت:
دوست دارم مانند جدم امام حسین موقع شهادت سر د ر بدن نداشته باشم. د وست دارم مثل حضرت علی اکبر بد نم تکه تکه شود.

پدرم 60 ساله بودند که به جبهه رفتند و به امداد گری مشغول شدند. آن طور که همرزمانش تعریف می کنند. یک روز صبح،  موقع نماز،  پدر به اصرار بقیه ی رزمندگان،  پیش نماز می شود. امال وقتی نماز شروع می شود،  تعدادی از مزدوران حزب دمکرات به مسجد حمله می کنند و پس از به شهادت رساندن نگهبانان،  وارد مسجد می شوند و به طرف نماز گزاران شلیک می کنند.
تیری به کتف پدر می خورد.  ایشان تفنگ را به سینه خود می چسباند و به سجده می روند و در همان حال تیر دیگری که به طرفشان شلیک می شود،  به شهادت می رسند.

من داشتم با صدای بلند نوحه می خواندم. بچه ها گفتند که نخوانم. ولی من ادامه دادم. آنها دنبالم کرد ند و من از دستشان فرار کردم و آمدم این بالا.

خنده ام گرفت. احساس کردم که او رابطه ی عمیقی با ائمه دارد.

نمی دانم به د لم برات شده بود که درباره مقام شهید بنویسم.

چند روز بعد غلامعلی سجودی به شهادت رسید.

سید احمد احمدی حسینی

من که ناراحت شده بودم گفتم:

این چه حرفی است که تو می زنی؟

خندید و گفت:

این جا را نشانی بگذار. مرا داخل همین قبر خواهند گذاشت.

گریه ام را که دید،  گفت:

من که هنوز شهید نشده ام. ولی قول بده که اگر شهید شدم ،  برایم گریه نکنی

وقتی شهید شد،  او را د ر همان جا دفن کردیم.

همسر شهید

آخرین بار که پدر می خواست به جبهه برود،  چند تا عکس به من داد و گفت:
دخترم!  این عکس ها را امانت نگه دار!
پرسیدم:  بابا!  چرا این عکس ها را از آلبوم د ر آورده ای؟
مرا بوسید و گفت:
یک روز عمویت می آید و می گوید که چند تا از عکس ها ی مرا به او بدهی.
با ناراحتی گفتم:
خوب بدهید به مادر.
پدر گفت:
آن روز مادر در خانه نیست. فقط تو هستی. حالا این عکس را در جایی بگذار تا آن روز دنبالشان نگردی.
پدر به جبهه رفت. یک روز در خانه تنها بودم،  عمویم به خانه ما آمد و گفت:
عمو جان!  آلبوم عکس ها را بیاور و نشانم بده!
آلبوم را آوردم. عمو نگاهی به عکس ها انداخت و گفت:
نه اینها را نمی خواهم عکس بهتری ندارید.
یک دفعه به یاد عکس هایی افتادم که پدر به من داده بود. اشک د ر چشمان عمو حلقه زده بود. تازه فهمیدم که پدرم شهید شده است.

دختر شهید

پسرم معلم بود. صبح ها خیلی زود تر از شروع کلاس به مدرسه می رفت و شب ها دیر بر می گشت. یک روز از او پرسیدم:
چرا اینقدر زود می روی و دیر بر می گردی؟
در جوابم گفت: