هفته دفاع مقدس مبارک (تاپیک ویژه)

سلام

این روزها همه رو یاد جنگ و دفاع میندازه. من همیشه این موقع سال برای اون دانش آموزایی که آماده بودن تا فردا برن مدرسه ولی ..... ولی به جای مدرسه آواره کوچه و خیابون شدن غصه می خورم. آخه جنگ برای چی؟

این برنامه ها خیلی خوبه ولی کمه فقط یه هفته درست مصادف با همون روزها فقط اینش خوبه. نه قبلش خبری هست نه بعدش. ای کاش همیشه از این رشادت ها و ایستادگی ها نشون می دادید. ای کاش همیشه یادآورد می شدید به همه که این ایران چطوری به اینجه رسیده قدرش رو بدونیم و خرابش نکنیم.

بسمه تعالی

شهيد محمود خضرايي

فرمانده مركز آموزش هاي هوايي نيروي هوايي ارتش

تاريخ تولد : 15 خرداد 1326

محل تولد: تهران

تاريخ شهادت : 28 بهمن 1364

محل شهادت : اهواز

خاطراتی از شهید محمود خضرايي

درحالي كه چند ماهي به پيروزي انقلاب اسلامي مانده بود، طي فرماني از خلبانان پايگاه هوايي بوشهر خواسته مي شود كه هواپيماهاي خود را به پايگاه هوايي چابهار منتقل كنند. در آن زمان با توجه به جو حاكم بر ارتش، كسي حق اعتراض به دستور را نداشت ولي خضرايي و شهيد طالب مهر شجاعانه از جاي برمي خيزند و با صراحت اعلام مي كنند كه اين دستور را اجرا نمي كنند. در اين حين به آنها تذكر داده مي شود :

- لغو دستور مي كنيد و مي دانيد چه عواقبي در پي خواهد داشت!

كه اين دو بزگوار پاسخ مي دهند:

- ما اهداف شوم شما را از اين كار مي دانيم. شما مي خواهيد با انتقال هواپيماها به چابهار، آنها را بر روي ناو آمريكايي ببريد. اين هواپيماها اموال بيت المال است و ما اجازه چنين كاري را نخواهيم داد.

اين حركت شجاعانه باعث شد ديگر خلبانان نيز اعتراض خود را اعلام كنند و بدين ترتيب اين پروازها لغو گرديد.

************

از دوست ايشان نقل شده است كه يك بار در پايگاه به صورت آماده بوديم كه در ساعت 4 صبح صداي آژير اضطراري شنيده شد. بلافاصله به اتفاق خضرايي به پرواز در آمديم. بعد از ماموريت، تازه هوا درحال روشن شدن بود كه او گفت:

- موافقي نماز را همين جا (داخل کابین هواپیما) بخوانيم؟

گفتم: خيلي خوبه، از اين بهتر نمي شه.

گفت: پس اجازه بده با رادار صحبت كنيم و به سمت قبله پرواز كنيم.

پس از هماهنگي با رادار، سمت قبله را برگزيديم. ابتدا او نمازش را خواند و آن گاه من هم نمازم را بجا آوردم. پس از اداي نماز، او با صداي گيرايش با خداي خود مشغول مناجات شد و آن گونه ملتمسانه سخن مي گفت كه من را هم تحت تاثير قرار داد.

اين نماز يكي از نمازهاي منحصر به فردي بود كه هرگز آن را فراموش نمي كنم.

چقدر دل انگيز و زيباست خلوت با خدا در دل آسمان، گويي روحمان نيز همچون جسم پرواز مي كرد و خدايي شده بود. انگار به زمين تعلق نداشتيم و دوست داشتيم براي هميشه در آسمان پرواز كنيم.

************

در دو ماه آخر عمرش، مرتبا مي گفت مدت زيادي اين جا نيستم و پي گير كارها بود. مرتب به مناطق جنگي پرواز مي كرد تا اين كه روز وصال مي رسد.

تصميم گرفته مي شود با توجه به شروع عمليات والفجر 8، عده اي از ياران امام براي بازديد مناطق جنگي به اهواز بروند. قرار مي شود كه خضرايي هم با اين جمع به اهواز برود.

صبح روز بيست و هشتم بهمن سال 1364 خضرايي در حال ترك منزل، از همسرش وصيتنامه اش را طلب مي كند و آخرين تغييرات را در آن اعمال مي كند.

با عزيمت به فرودگاه مهرآباد تهران، هواپيماي مسافربري به مقصد اهواز به پرواز در مي آيد. همه چيز به خوبي پيش مي رفت كه ناگهان اهواز مورد حمله هوايي قرار مي گيرد و يكي از جنگنده هاي دشمن در آستانه ظهر، هواپيماي مسافربري حامل آنها را در آسمان شهر اهواز هدف قرار مي دهد و تمامي نفرات حاضر در هواپيما شهيد مي شوند و به ملكوت اعلي مي پيوندند.

در اين پرواز سرهنگ محمود خضرايي به همراه آيت الله محلاتي و تعدادي از نمايندگان مجلس شواري اسلامي و قضات ديوان عالي كشور شهيد مي شوند.

************

هنگامي كه پيكر مطهر او را پيدا كرده و آن را مشاهده مي كنند، مي ببينند كه در يك دست تسبيح و درلابه لاي انگشتان دست ديگرش ورقه هاي قرآن بوده است.

شهيد خضرايي به آرزوي ديرينه خود رسيده بود. او بارها مي گفت:

- من دوست ندارم كه بر روي زمين بميرم، دوست دارم تا در آن بالا بميرم.

و حقيقتا كه چه خوب شهيد شد و چقدر زيبا به آرزوي خود رسيد در آن بالاها در حال راز و نياز با خداي خود.

************

قسمتي از وصيت نامه شهيد محمود خضرايي

“… همسرم! شما را سفارش مي  كنم به حفظ  حجاب خود و دختران و حفظ عفت به نحوي كه الگوي شما حضرت زهرا (س) باشد. شما و بچه ها را سفارش مي كنم به رعايت حدود الهي، دستگيري از فقرا و يتيمان، شركت دركارهاي خير براي تقويت اسلام و ولايت فقيه. هميشه توكل به خداي بزرگ داشته باشيد و لاغير، تا خيرآخرت نصيب شما بشود…”

بسم الله الرحمن الرحيم

(ياايتها النفس المطمئنه ارجعي الي ربك راضيه المرضيه فادخلي في عبادي  وادخلي جنتي )

اين كلام قدسي بشارتي است بر آنانكه در بازار بندگي نقد رضاي ربوبي را طلبيدند و از خشنودي كردگار توشه خير آخرت مهيا ساختند تا مطمئن و آرام راه رجعت به سوي مقصود ابدي و معبود ازلي را طي كنند.

به يقين آيت فلاح و رستگاري از فراز ايمان بندگي مومني متجلي مي شود كه از جان مي گذرند و با خداي متعال جز بي بها ي خشنودي حضرتش معامله نمي كنند و هر كجا بيرق راستي در مقابل هجمه ظلمت و پليدي بر افراشته مي شود تكراري پر صلابت از نبرد حق عليه باطل رقم مي خورد . اين اراده الهي است كه خط سرخ شهادت را مستدام مي دارد و بندگان شايسته خود را به مقام شامخ (عند ربهم يرزقون)مي رساند.

سلام و تحيت باد بر سرداران عزيز شهيد لشكر قدس گيلان شهداي عمليات كربلاي 2 منطقه عملياتي حاج عمران

دهم شهريور سال 65 شهيدان ابراهيم اسماعيليان ، شهيد محمد تقي(علي گلستاني) مسئول پرسنلي و جانشين ستاد لشكر و همراه همرزمانشان حاج محمود قلي پور مسئول ستاد  رضوانخواه ، محمد ن‍‍ژاد ، قبادي و...به شهادت رسيدند.

سلام و درود به شهيدان و امام شهدا كه هر آنچه امروز از عشق و محبت سخن مي رود گوشه اي از زواياي

پرداختن به حماسه سرداران جنگ و ياد آوري حماسه و پاسداشت آن همه بزرگي ها كه در ميان خون و آتش و گذشت و فداكاري به دست آمده است يك تكليف الهي و انساني است و بستر انديشه و قلم مناسب ترين عرصه ابراز آن واقعيت هاي انكار نا پذير  در رهگذر زمان مي باشد .

شهيد عجب واژه اي ، تمثيل در خور مقام آنها يافت نشود شهيد احيائ (عند ربهم يرزقون) است .

بنام خداوندي كه انسان را آفريد و همواره آفريدن او بار امانت را بدوش او سپرد و او را براي تكامل به زمين فرستاد و شهادت را آخرين مرتبه تكامل براي شهيد قرار داد.

با درود بر آنانكه راه حق را پيمودند و ماندند تا در اين راه به فيض عظماي شهادت نائل گشتند.

شهيد هندسه عالم هستي را شناخت و به مهندسي وجودش جامعه و ارزشهاي آن همت گماشت  شهيد يعني تحقق ارزشهاي حقيقي و شهادت يعني قدرت بيكران.

شهيد توانست جامعه عقلاني را تعريف و پي ريزي كند . شهيد حق خود را گرفت ، شهادت حق او بود.

سخن گفتن از سرو قامتان ايثار و شجاعت و شهامت بسي سنگين و دشوار است ، چون شهدا شمع محفل بشريتند.

اينان عارفاني بودند كه در مكتب عاشورا درس عشق فرا گرفتند و انقلاب را آئينه تمام نماي ارمان هاي خود مي ديدند كه در تحقق آن پايمردي تا پاي جان استقامت ورزيدند ، اينان آيه هاي عشق بودند ، براي يادمان آنان بايد وضوي قربت گرفت و در نماز و آگاهي و يقين به آنان اقتدا كرد، چرا كه آنان هرنيمه شب به اوج يقين سفر مي كردند و با كوله باري از نور باز مي گشتند.

شهدا همواره بر فراز افق تابناك هستي ايستاده و همچون خورشيد در سپيده دم زمانه خويش مي درخشد.

حيات شهيدان راز و رمزي پيچيده دارد ، پاي نهادن در مسير شان ناممكن نيست  چرا كه از جنس انسان اند با همان آرزوها و آمال  و خواسته ها و غرايز و تعلقات .

ولي با همت و تلاش و عزمي ستودني كه همه بايد خود را به آن آراسته سازند در ميان همه شهيدان كه با رفتن به پيشگاه قدسي شان همت و عزمي مردانه مي طلبد، برخي شهيدان از پيچيدگي دو چندان و مضاعفي بر خوردارند.

اصلا واژه اي كه با آن بتوان شرح عشق اينان را نگاشت در كدامين قاموس ثبت شده است؟ ماديده ايم كه چگونه در اين ظلمت وانفسا از هور حيات نوشيدند و ابدي شدند ، كوثر دجله را آشاميدند و به ثاقي كوثر اقتدا كردند ، اين حاجيان فكه تا صفاي دوست در رمل دويدند تا زمزم فرات سيراب شدند و قرباني گشتند.

از ميدان نفس معبر وصل گشودند و به نداي ارجعي لبيك گفتند و به معراج رفتند .

 اينان همان مسجودان ملائك بودند و راز (اني اعلم مالا تعلمون)

(و نريدو ان نمن علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثين )

سخن گفتن از شهيد كار آساني نيست چگونه انسان خاكي توان وصف موجودي افلاكي كه به وادي (عند ربهم يرزقون) پر گشوده خواهد داشت.

غم فراق ياران آنچنان داغ بزرگي است كه هيچگاه گذز زمان گرد فراموشي بر آن نمي نشاند ، شايد ذهن دنيايي از دست دادن عزيزان را غم فرض كند اما آنها يي كه در شعله هاي تعهد و تقوي سوختن نمي توان مرده فراموش شده محسوب كرد. زيرا آنها كليد گنج معادلات را همان لحظه اي يافتند كه با ياد معبود به سوي آسمانها پر گشودند، اما غم فراق و دوري براي بازماندگان است كه از درك مقام آن بزرگواران نزد معبود بي خبرند يا از مقام آنها مطلع هستند ولي به جايگاه آنها غبطه مي خورند و اين غم غم شوق و ايشتياق هم هست كه خود مقام با ارزشي است.

با چشم حسرت نگاه خويش رد پاي سفركردگان  را پي مي گيرند و اندوهي به وسعت تمام ابرهاي آسمان ، شانه هاي جهان را مي لرزاند و صخره ها را مي گرياند كه در قفاي جواني پاي از پهناي خاكدان بر گرفته و جان و جهان را به عزت نشانده اند.

شهدا زنده هستند ، شهدا شخصيت هاي ممتازي هستند و در واقع آن ها مي دانستند كه در كدام راه قدم گذاشته اند.

شهدا راه خود را آگاهانه انتخاب كرده اند.

درود خداوند به اين خط سرخ شهادت و رحمت بي پايان حق تعالي بر شهيدان خط سرخ در طول تاريخ اينان پيروان سيد الشهدايند.

ظواهر زندگي و كاميابي هاي مادي انسان را از توجه به اين شهدا باز مي دارد  و نسبت به اين امام زادگان عشق بي اعتنا هستيم ، تنفس در فضاي آزاد امروز  اين سرزمين بي شك با مجاهدت مرداني رقم خورد ه كه روز گار ي با گذشت از جان و مالشان براي آينده نظام حماسه آفريدند ، از خدا مي خواهم كه ادامه دهنده راه شهدا باشم ، آنهايي كه با بودنشان و زندگي شان به ما درس ايثار دادند و با جهادشان درس مقاومت و با رفتن شان درس عشق به ما آموختند ، شهدا شرمنده ايم .

اين حقير ناصر ملكي از دوستان و همرزمان ابراهيم اسماعيليان هستم ، ابراهيم فرزند مرحوم حضرت حجت الاسلام والمسلمين  رمضانعلي اسماعيليان  امام جمعه فقيد بندر كياشهر توابع آستانه اشرفيه هستند .

در يكي از اعزام هاي مجدد به جبهه ها آقا ابراهيم به همراه پدر شريف شان با هم اعزام شده بوديم و يك حال خاص معنوي در منطقه داشتيم حقير با ابراهيم بسيار دوست بودم و در يك چادر زندگي مي كرديم من شاگرد ايشان بودم از او درس زندگي و شجاعت آموختم .

در سالگرد ايشان كه دهم شهريور ماه است بسر مي بريم 28سال است از شهادت ايشان مي گذرد كما كان در قلب ما جاي دارند بنده هر موقع به گيلان سفر مي كنم حتما سر مزار شريف ايشان براي عرض ادب حاضر مي شوم و فاتحه اي براي شادي روح ايشان و پدر بزرگوارشان و دو برادر شهيدشان قرائت مي نمايم.

شهيد ابراهم اسماعيليان (مظهر الذين قالوربنا الله ثم استقاموا بودند)

او چهره خيلي مخلص داشت در خصوص وضع حال عرفاني كه شهيد ابراهيم داشت در دعاي توسل حال خاصي پيدا مي كرد.

ابراهيم جان من به شما غبطه مي خورم به سجده هايتان به ناله هاي نيمه شب پشت خاكريز . چقدر محتاج سجده هاي زلال نيايش شما هستم ، چقدر دلتنگ يك سجاده نياز ، يك سجاده اشك ، يك سجاده اخلاص شما هستم.

 والسلام عليكم و رحمه الله و بركاته

  ناصر ملكي - شهريور93   

 صحرای  دل و یاد بهــــــــــار  است جنوب

یاد یـــاران شهید و سر بــــــدار است حنوب

از فکه و مجنون و شلمچه  هم بسی یاد کنید

منزگه  یاران شهیــــــــد استوار است جنوب

فی البداهه: 31/6/1393 منصور مقدم

هفته دفاع مقدس را به غیور مردان هشت سال دفاع مقدس تبریک و تهنیت عرض نموده و یاد  همرزمان شهید  را گرامی می داریم .

سلام
مدتهاست که چشممان را به شما دوخته ایم . کتاب می خوانیم . به زیارتتان می آییم روایت فتحتان را می بینیم . عکس هایتان را جمع می کنیم خاطراتتان را . چفیه می اندازیم .سر و رویمان را شبیه شما می کنیم .موبایلهایمان را پر از صدا و تصویر شما می کنیم . اما باز هم چیزی کم است. می خواهیم که قدم در جای قدم شما بگذاریم اما نمی شود . دل همراهی نمی کند .اسیر دنیا شده است. بند های زمینی گیرش انداخته .
شکایتش را به کجا ببریم . دلی که دست پرورده خودمان است . آنقدر گرسنه اش گذاشتیم که خود به دنبال غذا رفت و وقتی چیزی پیدا نکرد سنگ خورد . آنقدر سنگ خورد که امروز هوای پرواز دارد اما سنگین شده است . پابند زمین و دنیای زمینی و امان از دنیا .امان از زمین .

ناله بسیار داریم و درد دل هم . اصلا دلمان درد می کند . درد دارد درمان می خواهیم . مرهمی که سنگ های دلمان را آب کند تا سبک شویم . تا بالا بیایم . دلمان آنقدر سنگ خورده است که تنگ شده است .می خواهد خودش را پر از نام و یاد شما کند اما نمی شود . جایی ندارد . پر از سنگ و زمین است. پر از دنیا . حتی دیگر اشکی هم ندارد که ببارد و سنگ ها را بشوید و سست کند تا کندنشان آسانتر شود .حالمان خوب نیست . دلمان گرفته است . سنگ ها تاریکش کرده اند. دنبال کور سوی نوری می گردد تا زندگی را از نو آغاز کند . اما…می ترسیم . ترس برمان داشته که دلمان بمیرد . بی نور شما دلمان می میرد. به مهربانیتان سوگند بی نور شما دلمان می میرد
به مردانگیتان سوگند بی نور شما دلمان میمرد.به استقامتتان سوگند بی نور شما …

ذره ای نور می خواهیم . نور آسمانی . از همان ها که وقتی که از روزن دو ابر می تابد زمین شبیه بهشت می شود . به کورسو هم قانعیم . فقط ذره ای نور . همین.آنقدر بی تاب شده ایم که قدرت التماس هم نداریم . “التماس دعا” گفتن برایمان عادت شده اما دعایی نیست. راه دعا را فراموش کرده ایم . وقتش را نداریم .نماز می خوانیم تا مشقی را نوشته باشیم . جانمازمان آنقدر نقش و نگار دارد که جایی برای تابیدن نقش شما نیست. مُهرمان هم تربت کربلاست اما هیچ شباهتی به خاک خون خورده حسین ندارد .تسبیحمان از جنس کریستال چینی است . عطر های اروپایی هم می زنیم اما باز هم نمازمان حال ندارد بوی بهشت نمی دهد بوی معراج و وصال نمی دهد . نمازمان بوی ادکلن می دهد . می دانیم نقطه شروع در خود ماست. دستهای خودمان فقط می توانند سنگ های دل را بشکنند. چشم های خودمان فقط می توانند با اشکشان چشمه دل را سیراب کنند . لب های خودمان فقط می توانند با ذکر محبوب نور را به دل باز گردانند..اینها را می دانیم اما نمی شود .شاید هم نمی خواهیم.
تیر خلاصی خورده ایم . توفیق ها یکی یکی سلب می شود . می ترسیم کم کم درد ِ درد داشتن را هم فراموش کنیم .

برایمان دعا کنید . برای دلمان و برای اشکهایمان .

التماس دعا

نوشته:حسین.ع