شعری از سنایی غزنوی
باغ عشق
دلا!تا کی در این زندان فریب این و آن بینی؟ یکی زین چاه ظلمانی برون شو،تا جهان بینی
جهانی ، کاندرو هر دل که یابی ،پادشا یابی جهانی کاندرو هرجان که بینی،شادمان بینی
نه بر اوج هوا اورا عقابی دل شکر یابی نه اندر قعر بحر، اورا نهنگی جا ستان بینی
اگر در باغ عشق آیی همه فراّش دل یابی و گر در راه دین آیی همه نقاش جان بینی
ور امروز اندر این منزل تو را جانی زیان آمد زهی سرمایه و سودا که فردا زان زیان بینی!
تو یکساعت،چو افریدون،به میدان باش،تا زان پس به هر جانب که روی آری درفشٍ کاویان بینی
و..............
ای دل تا کی در این زندان دنیا فریب مادیات را می خوری از این چاه تاریک دنیا بیرون بیا تا چهان معنوی را ببینی
در جهان معنوی هر دلی را پیدا کنی پادشاه سرزمین وجود خویش است و جهانی است که در آن همه ی دلها را خوشحال می بینی
در جهان معنوی در آسمانش هیچ عقابی را شکارکننده ی دل نمی بینی و در عمق دریای آن هیچ نهنگی را نمی بینی که جانت کسی را بگیرد
اگر وارد باغ عشق شوی همه چیز را خدمتگذار دل میابی و اگر در راه دین قدم بگذاری همه کس را آرایشگر روح و جان می بینی
اگر امروز در این دنیا از سوی جان به تو ضرری برسه سود و سرمایه هی بسیاری فردای قیامت خواهی دید
تو یکساعت مانند فریدون در صحنه ی مبارزه با نفس باش تا اینکه به هر طرفی که رو می آوری نشانه ی پیروزی را ببینی!
