دلــنـشــســته های مــــانـــدگــار و احســـاس مـــا

مردی از انصار خدمت پیامبر خدا صلی الله علیه و آله آمد و عرض کرد:
من خانه ای در فلان محل خریده ام و نزدیکترین همسایه ام آدمی است که امید خیری از او ندارم و از شرش نیز خاطر جمع نیستم .

رسول خدا صلی الله علیه و آله به علی علیه السلام ، سلمان ، اباذر و (راوی می گوید: چهارمی شاید مقداد باشد) دستور فرمود که با صدای بلند در مسجد فریاد زنند که هرکس همسایه اش از آزار او آسوده نباشد، ایمان ندارد، آنان نیز در مسجد سه بار فرمایش حضرت را با صدای بلند به مردم اعلان کردند. سپس حضرت با دست اشاره کرد و فرمود:

چهل خانه از چپ و راست و جلو و عقب همسایه محسوب می شود.>>>تو این شرایط با همسایه هایتان با مدارا حداقل رفتار کنید

حکایت رفاقت حکایت سنگهای کنار ساحله …
اول یکی یکی جمعشون میکنی تو بغلت بعدشم یکی یکی پرتشون میکنی تو آب ؛ اما بعضی وقتا یه سنگهای قیمتی گیرت میاد که هیچ وقت نمیتونی پرتشون کنی …

آسمان را گفتم : می توانی آیا

بهر یک لحظه ی خیلی کوتاه روح مادر گردی ؟

صاحب رفعت دیگر گردی ؟ گفت نی نی هرگز ..

 من برای این کار کهکشان کم دارم

نوریان کم دارم مه و خورشید به پهنای زمان کم دارم ...

… خاک را پرسیدم : می توانی آیا دل مادر گردی ؟

آسمانی شوی و خرمن اختر گردی ؟

گفت نی نی هرگز ... من برای این کار

بوستان کم دارم در دلم گنج نهان کم دارم ... 

در نگاهت  رنگ  آرامش  نمایان  می شود

آه می ترسم که دارد باز طوفان می شود

آرزوهایم  همین  کاخــی  کـــه  برپا  کرده ام

زیر آن طوفان سنگین سخت ویران می شود

خوب می دانم که یک شب در طلسم دست تو

دامن پرهیـــز  من  تسلیـم  شیطان  می شود

آنچه از سیمای من پیداست غیر از درد نیست

گرچـه گاهی پشت یک لبخند پنهان می شود

عاقبت یک روز می بینی که در میدان شهر

یک نفر  با  خاطراتش  تیـر  باران  می شود 

محمد سلمانی

تشنه ام این رمضان تشنه تر از هر رمضانی / شب قدر آمده تا قدر دل خویش بدانی

لیله القدر عزیزی است بیا دل بتکانیم / سهم ما چیست از این روز همین خانه تکانی      

نذر نگاهت ، به همه می رسد

جز من !

که می مانم

“با کاسه ی خالی در انتظار”

وقتی پیشه ات مهر باشد

سرمایه ات پول نیست

آبی ست که به تشنه ای میدهی

یا نانی که به گرسنه ای

حتی !

دانه ای که به پرنده ای…

و گور تنها خانه ای است

که از نبودن تو در آن

دلم

نمی گیرد.

لحظه ها تنها مهاجرانی هستند که

هرگز باز نخواهند گشت

هرگز !

کویرم کرد

ابری که دلش جای دیگری گیر بود …

آری ، آمدن دلیل می خواهد

ماندن بهانه و رفتن هیچکدام …

هیچ گاه

برای دیدارت

زمان تعیین نمیکنم…

شاید ساعت حسادت کند و خواب بماند…

وقتی حصار غربت من تنگ می شود

هر لحظه بین عقل و دلم جنگ می شود

از بس فرار کرده ام از خویش خویشتن

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود

حافظه ی آدم های غمگین قویست

می دانند کجای آن روز

مُرده اند …