پاسخ به:بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی
| 5 : سبك شناسي نظم و نثر فارسي (بهار ادب) تابستان 1388; 2(2 (پي در پي 4)):77-95. |
| |
| نام و ننگ در شاهنامه |
| |
| بشيري محمود,خواجه گيري طاهره |
| |
| |
|
فردوسي در شاهنامه ضمن ارج نهادن به ارزشهاي والاي انساني، همواره در پي آنست كه راهها و شيوه هاي كسب ارزشهايي همچون بلندي نام، نيكنامي، داد، خرد و خردمندي را نشان دهد. يكي از ارزشهاي والاي انساني در نظر وي نام بلند و آوازه نيك است كه البته طريق حصول آن تنها از راه جنگاوري و دلاوري نيست بلكه لازمه آن داشتن ويژگي شجاعت و دليري در كنار عناصري همچون: گنج، جاه، نژاد و خرد ميباشد.
در واقع اين ويژگيها اركان شخصيتي پهلوانان شاهنامه را تشكيل ميدهند و ميزان اشتهار و مرتبه پهلواني آنان به كيفيت آميزش اين اركان با هم، بستگي دارد.بدين جهت در شاهنامه بارها پهلوانان، همديگر را به خاطر نداشتن پايگاه اجتماعي و گنج و خرد تحقير ميكنند. خردورزي و دادگري از پايه هاي بنيادين شاهنامه است و همواره پهلوانان خردمند ستايش ميشوند.
از ديگر مسايل بسيار مهم در شاهنامه، مساله نام در مقابل ننگ است. هميشه اين خطر وجود دارد كه نام به ننگ در آيد. تاكيد ما در اين پژوهش بر همين مساله نام و ننگ است.
در اين مقاله سعي بر آن است كه به اين سوالات پاسخ داده شود: چرا بسامد واژه هايي همچون: نام، ننگ، خرد و نژاد در شاهنامه بالاست؟ آيا نامداري فقط در گرو جنگاوري و كشت و كشتار است؟ هويت فردي و شخصي پهلوانان در شاهنامه چگونه بازنمود شده است؟
|
| |
| كليد واژه: شاهنامه، فردوسي، نام و ننگ، نژاد، خرد |
| |
 |
|
نسخه قابل چاپ
|
سه شنبه 12 اردیبهشت 1391 10:52 AM
تشکرات از این پست