پاسخ به:بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی
| 6 : دانشکده ادبيات و علوم انساني (تهران) بهار 1385; 57(177):117-131. |
| |
| يادداشتي بر بن مايه هاي تصويري (Motif) در شعر «صداي پاي آب» سهراب سپهري |
| |
| دانشوركيان علي*,امامي سهيلا |
| |
| * دانشکده ادبيات و علوم انساني دانشگاه تهران |
| |
|
آنچه در ادبيات موتيف (Motif) ناميده مي شود و ما در اينجا معادل بن مايه را براي آن برگزيده ايم عبارت است از: موضوع، تصوير، طرح يا الگوي اصلي که با ظهور پي در پي در اثر ادبي، از خود رد پا مي گذارد و جاذبه زيبايي شناسي آن را بالا مي برد. البته ممکن است، به عنوان نشانه يا نماد محتوا و يا تجربه يک اثر ادبي تجلي کند.
اين اصطلاح در نقد ادبي جديد، يکي از سرفصل هاي مهم بررسي آثار ادبي است و شاخص خوبي براي سنجش و پي گيري سير انديشه صاحب اثر و عبارت است از: عنصر، انديشه، يا ويژگي اصلي و مشخصا به دو معني: الف) مضمون يا موضوعي اصلي که آن را خوب بپرورند و يا به آن بپردازند مثلا در يک قطعه موسيقي، کتاب و ... ب) تصويري که در يک طرح تکرار شود. بنابراين هر يک از انديشه هاي حاکم بر يک اثر ادبي يک موتيف است که مي تواند بخشي از مضمون اصلي و متشکل از يک شخصيت، تصوير تکرار شونده يا الگوي کلامي باشد.
بر مبناي اين ديد، مقاله حاضر به بررسي بن مايه هاي تصويري در شعر "صداي پاي آب" سهراب سپهري مي پردازد: صنعت و ماشينيزم، نمادهاي طبيعت، وطن و زادگاه، عرفان به معني جديد، زندگي و مرگ.
|
| |
| كليد واژه: موتيف (Motif)، بن مايه، زيبايي شناسي، تصو ير، صداي پاي آب |
| |
 |
|
نسخه قابل چاپ
|
شنبه 9 اردیبهشت 1391 11:44 PM
تشکرات از این پست