غلام همت آنم كه زير چرخ كبود                             ز هر چه رنگ تعلق پذيرد آزاد است

          حسين در مقابل حضرت حق دگر خود را نمي‌ديد، تعلقي به هيچ چيز جز او نداشت و آنگاه كه ندا داد هل من ناصراً ينصرني منظورش اين نبود كه ياريش دهند، ياري دگران حسين را، آزاد زيستن مردمان جواب گويد و اين آزادگي بود و هست كه آزادي را براي ابناء بشر به ارمغان مي‌آورد تا ولي آزاده نباشد، آزادي به امت ندهد. آزاده از چه؟ از خود و از رنگ دنيا و اين صفت حسين است و بارزترين صفت او كه صفات عاليه دگر به پيش مي‌آورد.

            بالاترين صفت آزادگي است اين آزادگي باعث ايجاد اخلاق،  عصمت، كرامت، ايثار، عبادت، عرفان، صداقت، رافت، عزت، سخاوت و هدايت مي‌شود، آن ندا كه به گوشش رسيد از محمد، آنگاه كه محمد پشت به ديوار كعبه داد و گفت قولوا لااله‌‌الاالله تفلحوا، حسين در كربلا تكيه داده بر شمشير گفت، پس رسالت محمدي كرد و آنگاه كه در پيكار با اهريمنان مي‌ايستد، كار علي كند.

            آنگاه كه درمقام پاكي واخلاق بر مي‌آيد كار فاطمه مي‌كند، آنجا كه تنها مي‌ماند و اهل كوفه مي‌بيند و زخم اينان كار حسن و نمازش در عاشورا، عبادت سجاد و سجده‌اش در ‌آخرين لحظه بر خاك كه باز در سجدة خونين خويش با نداي رضاً به قضائك و آنجا كه بر زين نشسته و بيان معارف مي‌كند از براي قوم جاهل، كار محمد بن‌ علي، درمقابل دشمن بي هيچ تزوير و ريايي مي‌ايستد، صداقت جعفر دارد و آنگاه كه بر بلايا صبر مي‌كند و خشم نمي‌گيرد كار موسي بن جعفر، آنجا كه تن به رضاي حق مي‌دهد كه علي بن موسي  و آن زمان كه آب به سپاه دشمن مي‌دهد، قبل از ورود به كربلا كار جواد مي‌كند و آن زمان كه خود و خاندانش را معرفي، هدايت علي بن محمد مي‌كند و آن زمان كه درمحاصرة دشمن است كار حسن عسكري مي‌كند و چون مرگ سرخ را مي پذيرد تاج عزت بر سر مي‌نهد و او در هر زمان كار مهدي كند.

            ياد حسين آزادي به ارمغان آورد و اين كار مهدي است؛ حسين يك تنه كار همه كرد ودر دعاي وارث مي‌خوانيم كار همة انبياء كرد.

            حال به يكايك صفات مي‌پردازيم تك به تك، اگر او ياري كند، اگر او بخواهد.

حسين و عصمت

آنكس كه به مقام اين چنين ايثاري مي‌نشيند يعني عدم وابستگي به غير حق، يعني نفسي رحماني و الهي و اين نفس به گناه آلوده نيست؛ مي‌داني كه سرچشمة خطا و گناه از خود خواهي و خود بيني است ولي در مقام عصمت خطايي نيست؛ گفتيم كتاب و عترت شكل هم و با هم، قرآن مطهر است و كلام حق، پس عترت نيز مطهر است و داراي عصمت. آنگاه كه مقام رسالت چنين توصيف كند، اگر قرآن نازل شدة حق است پس عترت هم نيز از سوي حق است و در اين‌جاست كه محمد رسالت دارد هم به قرآن هم به عترت، اگر اين دو ثقلين‌اند هر دو از آسمان آمده‌اند پس بر حقند، پس از جاي دگرند. آن زمان كه حق اراده برخلقت هستي داشت از ذات خويش جدا كرد عترت و در كنارشان كتاب. اينان مثل جمال او و در كنار او، مگر دعاي وارث نخوانده‌اي كه حسين وارث است از آدم تا خاتم، تا به علي و حسن، رمزي در اينجا نهفته است كه گفتيم اينان، كتاب و عترت، از روز ازل ثقلين بودند بر هستي، چو از الست بودند، از بر حق بودند؛ چه حادث بودند چه قديم، هر دو از بر حق آمده‌اند و در بر حق جز معصوم ننشيند، اينان قرب نشينان حضرت دوستند كه با كتاب آمده‌اند تا كتاب تأويل كنند. آن زمان كه حضرت حق اراده كرد ولايت آمد به پيش و اين ولايت را رسالتي بايد؛ هر لحظه به شكلي بت عيار در آمد. در كنار محمد هم ولايت آمد، هم كتاب؛ كتاب خط است و ولايت بيان كتاب و خود كتاب، زين روست كه محمد اين حديث گفت انبياء همه آمدند با توحيد و عده‌ا‌ي با كتاب، محمد آمد با قرآن و عترت همانگونه كه قرآن پاك است عترت نيز هست كه محمد دركنار يكديگر اينها را معرفي مي‌كند و حسين از عترت است. عترت هرگز بيش از حد توان درك مردم بروز ندادند خويش را، چون اگر بروز مي‌دادند مطمئناً جز شيدايي و جنون ديده نمي‌شد، زين رو هستي به اينجا نمي‌رسيد، كتاب بيان عترت است و عترت بروز معناي كتاب. قرآن از بر حق، عترت از بر حق، قرآن و عترت با هم تا لب حوض رفاقتي تنگاتنگ دوستاني جدا ناشدني، عصمت اينان در همين روايت از پيامبر مشهود شود و دگر به هيچ چيز احتياجي نيست اگر در اينان خطايي بود بايد بپذيريم در قرآن نيز خطا هست و اين هرگز نمي‌شود، چون كتاب كلام الله است؛ مگر نديدي و نخواندي كه خداوند عيسي را كلمه مي‌نامد، فقط كلمه، ولي عترت در ثقل و راستاي كتاب يعني عترت كلام الله و هرگز در كلام الله خطايي نيست و پاكي و عصمت است.

پس حسين كلام الله است، حسين داراي عصمت است، حسين پاكي و صفاست بدون هرگونه خطا، كلام رسول است شبهه‌اي نيست، اگر به عظمت قرآن شك كني به عترت هم شك كرده‌اي؛ اي غافلان كه عترت را پشت سر انداخته‌ايد، قرآن را ضايع كرده‌ايد، اي آنان‌كه بي عترت راه اسلام رفته‌ايد، بي قرآن چگونه رفته‌ايد. آري عصمت اينان از اينجا پيداست و ولايت مخصوص معصوم است كه خداوند عطا كرده، رمزي است كه شايد تاكنون درنيافته بودي، پيامبر رمزي گفت در حديث ثقلين تو درياب عظمت عترت را.

آنجا كه خداوند در قرآن به محمد گويد كه اگر قرآن بر كوه‌‌ها نازل مي‌‌شد متلاشي مي‌شدند ولي در قلب نازنين تو جاي داديم، اين قرآن همان عترت است، قرآن كتابي است بر انس و جن، عترت امام‌اند بر انس و جن حال تمامي صفات عالية حسين را از اين مقام دريابيد. كدام صفات عاليه!؟ صفات جليله و جمالية حق، حق سبحان است و عترت سبحان و سبحان را جز معصوم نتواند بيان كند و سبحان را جز سبحان درك نمي كند. عترت كلام‌الله است و قرآن كلام الله، كلام الله بيان‌گر اسماء و صفات حق و اينان نشان دهنده، زين روست كه وجه‌الله‌‌اند و وجه‌الله همه داراي عصمت.

آن زمان وحدت بود و در مقام وحدت حق تجلي كرد و هستي آغاز شد و همه چيز تكثير و مقام حوض، مقام وحدت است، مقام رسيدن كثرت به وحدت. عترت و قرآن با هم بودند در وحدت، در عالم رنگ‌ها جدا در كنار هم و با هم و باز در حوض يكي و آنان كه منكر اين عصمت‌اند منكر پاكي قرآنند و صداقت محمد. بازتر بگويم كتاب قرآن، نازل شدة كتاب مبين است. بارها گفته شده است كلمة نازل دو معنا دارد، كوچك شدن و فرستاده شدن يعني قرآن نازل شدة كتاب مبين است و مطمئناً عترت نيز كه مقام ولايت است نازل شدة ولايت مبين است، قرآن كتاب اكبر است كه بيانگر كتاب مبين و ولايت و عترت، اينان عالم اكبرند. پس بخوان اين حديث، اين عظمت و مرگ بر آنان كه عاصي‌اند بر عترت، مگر نخوانده‌اي در قرآن هيچ خشك و تري نيست مگر در كتاب مبين «لا رطبٍ و يابسٍ الافي كتاب مبين». يعني در قرآن هم هست. واضح بگويم كتاب مبين و عالم اكبر هر دو يكي است و عترت را مقام اين چنين است و اين ولايت از سوي اوست كه همه پاكي است و هر كه بي‌ولايت زيست حتي اگر عالم دهر و زاهد دهر شد از ايمان بويي نبرده و معرفتي نداشته، با اين حساب عصمت و عظمت حسين پيداست و عاشورا روزي بود كه قوم به قهقرا رفته قرآن را پاره پاره كردند و مطلقاً هرگز رستگار نخواهند بود.

در سورة بقره مي‌خوانيم:“ذلك الكتاب لاريب فيه هدي للمتقين” و عترت باعثان هدايتند. يك كلام، هدايت براي آنان است كه دل درگرو عترت دارند و با عترت‌اند و پيروان آنان و اين انديشة شيعه را پايدارتر كند، قرآن هدايت كند و هم وزن او عترت هدايت كند. آري و بنابر همين حسين در پي هدايت بود و كار خويش تا به آخر برد هر قدمش و هر نفسش از بهر هدايت بود همان گونه كه هر كلام قرآن از براي هدايت است. زين روست كه گفتيم حسين خود مي‌دانست كه كيست و چيست و او در پي اين بود كه به راه پاكي‌ها هدايت كند و اصل اسلام را كه نهي از منكر و امر به معروف بود كه يكي از كارهاي قرآن نيز همين است انجام دهد و به نيكي به پايان برد و تا آخرين لحظه حجت بر آنان تمام كرد به هدايتي از سر خيرخواهي، از سر رحمانيت و از سر عشق. هدايت حسين همان هدايت محمد بود؛ محمد به پاكي هدايت كرد و حسين ديد به قهقرا رفتن امت، هدايت به دين محمد كرد زين روست كه پيامبر فرمود:“حسينُ مني و انا من حسين.” آري دين محمد اگر ماند از هدايت حسين بود كه به جان خريد. اين به ظاهر است ولي آنجايي كه كتاب گويد: متقين آنانند كه به غيب ايمان دارند، اهل دل دانند كار حسين و محمد را از ازل تا به كنون.

آن زمان كه كودك بود با برادرش حسن، راه وضو ساختن آموختند به پيرمردي و نشان دادند كه هاديانند تا آن زمان كه جان بر سر اين هدايت نهادند. گفتيم مقام اين ولايت و عترت همان قرآن است، قرآن خيرخواه مردم و عترت نيز اين چنين. قرآن نازل شده بر همگان و عترت نيز اين چنين هر دو در پي هدايت، حتي آخرين دم نيز دست از صداقت و هدايت برنداشت. اگر كعبه بنا شد از براي وحدت مسلمين، حسين كربلا را علم كرد از براي آنان كه به غيب ايمان دارند، يعني مومنون. كعبه از براي مسلمين است و كربلا از براي مومنين، هيچ كتاب را خوانده‌اي، گويد بگوئيد اسلام آورده‌ايم نگوئيد ايمان آورده‌ايم. مسلمين آنانند كه به كتاب بي عترت معتقدند و مومنين آنانند كه به كتاب و عترت با هم معتقدند زين روست كه علي، اميرالمومنين است. اين نيز رمزوارة حضرت حق است و محمد مصطفي كه علي اميرالمومنين است نه اميرالمسلمين، چرا كه مومن مسلمان است ولي مسلمان ممكن است مومن نباشد و حسين به اين سمت هدايت كرد. آري هدايت، هدايت به سوي حقيقت است به سوي ايمان و حسين چنين كرد كربلا را علم كرد تا دوستان و مومنين بدانند كه مومنين با مسلمين در طواف كعبه شريكند ولي مومنين درطواف كربلا تنهايند. هدايت حسين از مكه آغاز شد، ديد به گرد كعبه مي‌گردند بي عترت، راه خود جداكرد تا كعبة دگر بسازد براي مسلمين مومن و بنايش را بر خون و دل نهاد و هدايت كرد، هر كه راه ما بپيمايد دمي آسوده نباشد و بنازم جمال محمد را كه با يك جمله، چه رموزي را آموخت به مومنين.

به خاطر همين است كه حسين وارث تمام انبياست از براي هدايت كار آدم كرد، هدايت نوح، نيايش داود، حشمت سليمان، عبادت وتقواي يحيي، قهر موسي، لطف عيسي، اخلاق محمد، ولايت علي، كرامت حسن و عصمت زهرا. آري حسين در هدايت وارث آدم است تا خاتم، پس، السلام عليك يا وارث محمد حبيب الله.

به نام حضرت هو و به نام الله و به نام اول و آخر و با استعانت از او و با درود و سلام بر محمد و آل او.

حسين و شجاعت

            شجاعت با عشق حق بودن است، عصمت است و اعتماد به خويش و بالاتر از آن، عشق. در مقام شجاعتش بايد، اين‌ها را به تفسير نشست، حق بودن. اين باور و اعتمادي از شهود و درك است و اين شهود و درك از كودكي، با محمد بودن، با زهرا و با علي بودن. حق بودن از ايمان اوست و ايمان به آنچه كه محمد گفته بود، لازم به ذكر است اين‌ها كه گفته مي‌شود از ظاهر و كار ظاهر است ورنه حسين خود در عالم الست، اول جرعه نوش محبت حق است و خود مي‌دانست، ولي چون اكثرهم به اين منطق ناآشنا، بايد از اجتماع گفت و سياست، روابط مردم و علم قال امروزه. حسين در تن چون مردم بود ورنه منِ حسين دردانة خانة يار است وبس و يار همه روزه با او سخن دارد. حسين خود مي‌دانست كه حجت است و خود مي‌دانست كه ولي است و امام انس و جان وخود مي‌دانست وجهُ الله است و اينها را قلب عاشق حسين گواهي مي‌دهد، احتياج به اثبات ظاهري نيست. حسين حق بود چرا كه فرزند رسول‌الله بود و در دامن او پرورش يافته بود، حسين حق بود كه با نجواي محمد پرورش پيدا كرد، حسين حق بود كه از دامن فاطمه به پا خاست، فاطمه كه كوثر است و سيده النساء العالمين، حسين حق است كه اين مادر پرورشش داد در تقوا و پاكي، حسين حق است چرا كه علي پدر اوست، حسين حق است چرا كه ديد حقانيت محمد و فاطمه و علي، حسين حق است چرا كه دست پرورده محمد و علي و فاطمه است حسين حق است، اگر حق نبود محمد از گريستنش آشفته نمي‌شد. حسين حق است كه در كودكي بر آن كس كه بر منبر جدش نشسته بود، مي‌گويد: «از آن منبر فرود آي كه جاي تو نيست.» حسين حق است چون با كرامت حسن دمساز بود حسين حق است و خود مي‌دانست كه به سيرة محمد است و پدرش، اگر حق نبود اين چنين استوار نبود؛ استوار بودنش تا آخرين لحظه دليل بر حقانيت اوست، حسين حق است، چون آزادي ابناء بشر خواست، حسين حق است كه اگر حق نبود به تنهايي در مقابل دشمن نمي‌ايستاد، او مي‌دانست كه حق است و اين حق شجاعتش را باعث بود و حقانيت از باور عصمت است، مطمئناً هر آنكس كه پاك نباشد و عصمتي در او نباشد شجاع نمي‌تواند باشد، اين پاكي است كه شجاعت مي‌آورد، چون فرد ناپاك قلبش لرزان است از كردة خويش و اين پاكي اعتماد مي‌دهد، حسين در خلوت و جمعش اين پاكي را داشت و اين پاكي همه از دولت ايمان او بود به محمد و دين محمد و كتاب محمد و چون مومن بود عامل نيز بود و چون عامل بود، به ايمان خويش مطمئن، زين رو سر فرود نياورد، چون بيانش متين، رفتارش متين و اين از دولت ايمان بود و ايمان را به نهايت رساند و آن عشق است. حسين از سينة عاشق شير نوشيد كه فاطمه عاشق ولايت بود و عشق حسين را به حضرت حق مي‌بينيم، اگر عشقي نبود ايماني نبود و اين عشق است كه شجاعت، ايمان وايثار مي‌آورد و حسين عاشقي بود كه عشق خويش را اثبات كرد كه حسين در ساية محبت محمد و در ساية ‌عشق زهرا عاشقي را تلمذ كرد، عشق به كه؟ عشق به علي كه علي ولي الله است، از كجا مي‌شود فهميد؟ از آنجا كه نام تمامي فرزندان، علي مي‌گذارد به كوري چشم دشمنان و با اين كار نشان مي‌دهد عشق به ولايت، عشق به رسالت است و عشق به رسالت عشق به حق است.

        شجاعت حسين از عشق او بود و عشق او از حقانيت او آن چنان شجاعي كه هيچ گونه خللي در حركتش ديده نشد، آن چنان شجاعتي كه از خود نامي به جاي گذاشت شجاعه الحسينيه تا كنون نه ديده‌ايد و نه شنيده‌ايد كه عزيزان همه بر خاك بيني ولي در مقابل دشمن در خود ضعفي نبيني و اين كار عشق بود. كار حسين وارونه بود كه هر عزيزي به خاك مي‌افتاد او برافروخته‌تر و شاداب‌تر، با همت‌تر و جنگ آورتر ولي، چه زيباست كه از سر خشم و كينه نبود كه شمشير مي‌زد از پيِ هدايت و اين باز حقانيت او را اثبات مي‌كند، اين كار دركربلا، كار علي است در مقابل عمرو بن عبدود، آنگاه كه عمرو بن عبدود در مقابل علي ايستاد پيامبر گفت تمامي كفر در مقابل تمامي ايمان ايستاده، آنگاه كه علي خواست سر دشمن جدا سازد جسارت كرد به روي علي و او برخاست قدمي چند زد تا سر او به خاطر خدا ببرد نه به خاطر خشم و در كربلا نيز حسين چنين كرد. عزيزان بر خاك ديد و يك تنه در مقابل دشمن ايستاد و باز به هدايت پرداخت و اين گونه نشان ‌داد كه بي كينه شمشير مي‌زند كه حسين اسلام مجسم بود آن روز.

            مانده‌ايم از علي آموزيم اخلاص عمل يا از حسين كه در اين وادي هر دو يكي بودند، اين شجاعت حسين اندكي. آن چنان شجاعي كه نترسيد از عاقبت كمك به دشمن آن‌جا كه سيراب كرد دشمن را با اينكه مي‌دانست بر ضد او آمده‌اند. اعتماد به نفس، اعتماد به كار خود و شجاعت، بروزش در صبر اوست، صبر از كودكي تا شهادت پدر و از شهادت پدر در زمان امامت برادر و بعد از آن يك تنه در مقابل دنياي دشمنان ايستادن، آن چنان كه از مرگ اسلحه مي‌سازد بر ضد دشمن، كار حسين، كاري بود كه كسي قبل از او نكرد و بعد از او هم نكند كه از خون اسلحه بسازد تا دشمن را مقهور كند. اين شهادت از همان مقام حريت است و حريت همه از عشق به حق و عشق به حق ميسر نشود مگر حق عاشق شود و از براي شجاعت حسين همين بس كه به تنهايي براي نهي از منكر و امر به معروف به پا خاست با نداي زيباي اگر دين محمد جز با كشته شدن من زنده نمي‌ماند، پس اي شميشيرها مرا فرا گيريد و كلامي زيباتر به برادرش محمد حنفيه مگر نه اين است كه مرگ بر اولاد آدم نوشته شده، پس چه مرگي بالاتر از مرگ با عزت و اينكه مرگ بر گردن آدم چون گردن بندي است بر گردن تازه عروس، پس از چه بايد ترسيد.

            آنگاه كه حسين ديد دل‌ها با اوست و شمشيرها عليه او و ديد كه زور، زر و تزوير، مردمان را بر عليه او شورانده پا وا پس نكشيد و بر راه خويش راهي، زماني او بود و برادرش و اينك او تنهاتر از هميشه و خود با درايت و هوشياري مي‌ديد مرگ خويش را ولي عزم آن داشت كه اين مرگ آغاز روشنايي باشد و ديد در مقابل دشمن تا بن دندان مسلح و بي‌شمار لشگر جز جان خود و ياران اندك، سلاحي ندارد. بر ياران خويش هم اميدي نبسته بود كه كراراً خود به آنها گفته بود اينان مرا مي‌خواهند نه شما را، چه شجاعتي بالاتر از اين كه يك تنه در مقابل امت به بيراهه افتاده بايستد و سخن خويش بگويد چه در مدينه، چه در بين راه، چه در بين دشمنان و كثرت دشمن، او را به هراس نيندازد و او را متزلزل نكند و گامي عقب نگذارد و چه شجاعتي برتر از اين كه بر مرگ خويش آگاه ولي آن را حربة كارزار خويش مي‌كند، او شجاعتش در بيانش براي دفاع از حريم اسلامِ راستين محمد و در حقانيتِ ولايت پدر و برادر پيداست. آنگاه چون به عمل برآيد مي‌بينيم چه عاشورايي به پا مي‌كند. آنگاه صبرش از شجاعتش والاتر، آنگاه كه تك تك عزيزان بر زمين مي‌افتادند او مصمم‌تر و دلش محكم‌تر و اين از دوستيش بود با حق؛ او پذيراي هر بلايي بود چون توانش را در خود مي‌ديد. او آگاهانه قدم برداشت و حركت كرد، نه بي خبر و اتفاقي؛ او مي‌دانست چه مي‌كند و چه بايد بكند، چون بر بلنداي درايت و از خود وارستگي رسيده بود و چنين ادراكي، شجاعتي براي عمل به علم خويش مي‌خواهد و حسين عمل كرد و با همة تنهايي كسي از او ناله‌اي نشنيد.

            آنجا كه بر خانة زين نشست و بر افق خيره گشت مي‌دانست عاقبت كار خويش، محكم‌تر بر زين نشست، قبضة شمشير محكم‌تر در دست فشرد و آن چنان جنگاوري به نمايش گذاشت كه متحير كرد همه را از جوانمردي كه عزيزان از دست داده و اين چنين استوار و پا بر جاي مانده و در صدايش لرزشي نديدند و صورت را شاداب‌تر و زيباتر مي‌ديدند، آن چنان به خويشتن مطمئن و استوار كه دشمن به وحشت افتاد از اين همه اراده، او اراده كرده بود تا بر هم زند اساس حكومت نامردمان را و نهي او از منكر آگاهانه و بينش‌مندانه، نمي‌توانست چنين كند مگر با بروز آن و عمل به آن، هستند انديشمنداني كه عامل نيستند، هستند گويندگان ايده‌آل‌ها و خود عامل نيستند؛ آنان كه دعوت به نيك كردند و خود عمل كردند به تمامي يقيناً محمد بود و آل محمد و حسين زيباترين چهرة اين عاملان به وعده و عاملان به گفتار. چهرة زيباي عزت همه حسين بود كه با به خون نشستنش شعار خويش را جامة عمل پوشاند چون به خود و كار خود يقين داشت و اين يقين، اساس كاخ پوشالي حاكم زمان را به هم‌ريخت و پايه‌هاي ظلم آيندگان را متزلزل و نداي زيبايش فريادي بود هر چند بر سر آن قوم‌نما، درسي است به تمامي آيندگان اگر دين نداريد و به روز آخرت ايمان نداريد، لااقل در زندگاني دنيا آزاده باشيد.

            حسين شجاع بود و نشان داد و شجاعت ميوة آزادگي است، آنكه به انقطاع رسيد و آنكس كه عزيز دانست خود را مطمئناً سر فرو نياورد به دنيا و عقبي، شجاعت حسين از آزادگي اوست كه خود را يله كرده بود از هر چه غير حق بود؛ چون حق را مي‌ديد غير حق را نمي‌ديد، چون نسبت به حق با وفا بود در مقابل ناحق استوار و شجاع. شجاعتي كه حسين بيان كرد، شجاعت انساني است نه حيواني، هستند و بودند شجاعاني كه چه از بهر خود چه از براي حكومت و چه از براي جنايت خوب جنگيدند، آنها هم شجاع بودند و هستند، ولي شجاعت حسين همه از بهر حقيقت بود ورنه حسين در مقابل حقي را ناحق كردن ترسو بود. شجاع واقعي آن است كه از خود براي حق و براي احقاق حق بجنگد و بگذرد. معمولاً شجاعت از براي دفاع از خويشتن است در مقابل مرگ يا صدمه خوردن ولي حسين شجاعتش به استقبال شهادت رفتن است، زين روست كه شجاعه الحسينيه با دگر شجاعت‌ها متفاوت است كه دليريِ مطلق است. زين روست به او سيد الشهدا گويند، سيدالشهدا نه فقط سيد بر شهيداني كه در زمان محمد بودند يا خود او. او برتمامي كشته شدگان در راه آزادي، در راه عدالت، حريت، منش‌هاي انساني در تمامي ادوار سالار است، چون به هر حركتي كه مي‌نگري چه در اين زمان چه در گذشته رد‌پاي حسين را مي‌بيني، زين روست كه سالار شهيدان است، كه او الگو و اسوة همة حركتهاي رهايي بخش مي‌باشد، چه رهايي از خود، چه رهايي از بند ستم و چه رهايي از بردگي. او آقا و سرور تمامي مبارزين است، چون حركت او حركتي بود براي تمامي فصول و در تمامي ابعاد.

            در كربلا ايستاد، در خون نشست تا بگويد در هر مسيري هستي بايد شجاعت از خود رستن داشته باشي و اين پيام حسين بود در درس شجاعت و استقامت كه هر كس سعادت خواهد، سعادت، همه در بي نيازي از خلق است و به پاي حق ايستادن و سعادتمند آن كس است كه شجاعت عمل دارد و هر آنكس كه عاشق نيست در اين وادي پاي ننهد. شجاعت حسين از آن مقوله شجاعتي بود كه براي خودنمايي و يا حفظ جان نبود و اين تهور و بي‌باكي بزرگي است كه نشان داد، شجاعتي كه خالصانه بود و فقط براي رضاي دوست. بنازم به اين دل و به اين دست و بازو.

            بنا به همان حديث (ثقلين) مگر نيست!؟ «و ننزل القرآن ما هو الشفاء و رحمهٌ للمومنين و لايزد الظالمين الاخسارا» عترت، همان قرآن است كه شفائند و رحمت براي مومنين و براي آنان كه ظالمند جز خسران نمي‌باشد آن كسان ظالمند كه بي‌ عترت قرآن را پذيرفته‌اند و اينان در خسران و بر خسرانشان افزوده مي‌شود و شفاء و رحمت‌اند بر مومنين، دستان سخاوت حقند بر مومنين و حسين رحمت و سخاوت حق است به همين آيه اگر متصل شويم شفا و رحمت‌اند دردهاي بي درمان آدميان را و رحمت از سخاوت آيد، دستي گشاده، دلي مهربان، قلبي تپنده از بهر محبت، نه تنها بر مومنين، بر دشمن نيز رحمت آرند و سخاوتشان بر غير مومنين هدايت از سوي آنان است و دستگيري‌شان كه از جهل برون آورند تا به سر چشمة خورشيد برند. همگان عادت كرده‌ايم سخاوت را در بذل مال ببينم ولي حسين سخاوتمندانه اهل خود و جان خود براي هدايت مردم مي‌دهد تا مردمِ در تفرقه افتاده را سر و سامان دهد، بيدار كند، سخاوتي كه تا ابد آلاباد ادامه دارد در زماني كه در مدينه بود، همگان در تاريخ خوانديم بخشش‌هاي او را ولي چرا هرگز نگفتند كه حسين از سر محبت، جان خويش در طبق اخلاص نهاد تا ابناء بشر راه رستگاري بيابند و آنكس كه راه رستگاري آموخت هم دنيايش آباد است، هم عقبايش و اين سخاوتِ شفاء و رحمت است بر آنان كه آموختند. آن مللي كه سيرة خود كردند كار حسين، سعادتمندند ولي آنان كه روي برتافتند ظالماني‌اند كه در جهل خويش مانده‌اند و جز خسران نمي‌بينند و زيباست كه سخاوت حسين همان هدايت اوست و هدايت او سخاوت او.

            قرآن هادي است، عترت‌ هادي و حسين هادي، كلام رسول‌الله  است درحديث ثقلين از خود نگفتم پس با درود بر محمد كه از جهلم برهاند و با سلام بر علي كه در هدايت گوياي عدل بود و بي‌بي، پاكي عدالت و هدايت  و حسن كرامت هدايت و حسين عشق به هدايت و اينان هرگز بر نيايد تا به كرامت نرسي و كرامت درنيابي، هيچ به آيه قرآن توجه كرده‌اي كرمنا بني آدم، بني آدم آنانند كه از پدر ارث برند و حسين وارث آدم بود پس همگان نيستيم. فرزند آدم آن كسي است كه از او ارث برد، فرزند راستين حسين است. پس اين همه انسان چه؟ هيچ، كرمنا بني آدم،‌ آنان كه فرزند آدمند وه! چه‌ اندكند. آيا هيچ گمان مي‌بري كه قرعون و شداد فرزند آدم باشند؟ سوالي است تو بگو. پس وارث آدم حسين است و كرامت به او داده شد، بزرگواري، بزرگي، جلال و سخاوت و شهادت، شجاعت، رشادت، هدايت، مروت و هر آنچه كه زيبندة دوست خداست. پس قرآن چه زيبا استعاره را بيان مي‌كند قرآن كريم و عترت كريم پس همه كرامت است و بزرگي.