حسینیه

امام حسین(ع)-مناجات

 شاه راه عشق باشد پیچ و تابش بیشتر

هر که عاشق پیشه تر حال خرابش بیشتر

هرکه را اندازۀ ظرفیتش مِی می دهند

هر که شد پیر خراباتی شرابش بیشتر

محفل اشک و دعا ما را خدایی می کند

هر که اشکش بیشتر قطعاً ثوابش بیشتر

بهر رفتن سوی میخانه میان عاشقان

خوش به حال آن که می باشد شتابش بیشتر

حسرتی بر دل ندارد آن غلام پیر که

بین روضه طی شد ایام شبابش بیشتر

چشم اگر آلوده گردد اشک آن کم می شود

میوه هر چه دور از آفت باشد آبش بیشتر

پیش اربابش سرش بالاست آن که قبل مرگ

دائماً باشد حواسش به حسابش بیشتر

نهضتی که پرچمش در دست اولاد علی ست

شک ندارم طول عمر انقلابش بیشتر

امام حسین(ع)-مناجات محرمی

جز بر آن تیغ دو ابروی تو سر نفروشم
غرقه ی درد، ولی زخم جگر نفروشم
زندگی بی نمک روضه ی تو شیرین نیست
نمک شور تو بر کوه شکر نفروشم
دل به شب های عزاداری تو خوش کردم
خرقه ی مشکی خود را به سحر نفروشم
گریه آباد شدم خانه ات آباد حسین!
به دو صد درّ و گهر دیده ی تر نفروشم
دست هایم عوض کرببلا...؛ می ارزد
ببُریدش، که پرم را به ضرر نفروشم
وقت پرپر زدنم رقص طرب خواهم کرد
دست را می دهم و باده طلب خواهم کرد
پر شکسته به تمنای چمن می آیم
آخر الامر به دیدار تو من می آیم
گر چه قسمت نشده تا به حضورت برسم
عطر سیبم که گه از سوی قَرَن می آیم
وقت رجعت که سر از خاک برون می آری
بی کفن سوی تو من پاره کفن می آیم
آن قدر در وسط روضه زبان می گیرم
لال هم گر که بمیرم به سخن می آیم
باز از آن چه که آمد سر تو می گویم
باز از غارت انگشتر تو می گویم

امام حسین(ع)-مناجات

آن روز كه به داغ غمت مبتلا شدیم

دل خون تر از شقایق دشت بلا شدیم

ما یادمان كه نیست ولی راستی حسین

با درد غربت تو كجا آشنا شدیم

ممنون از این كه آمدی آقای ما شدی

ممنون از این كه نوكر این خانه ما شدیم

شكر خدا كه فاطمه ما را خریده است

شكر خدا كه خرج بساط شما شدیم

عزت سرای ماست عزا خانه ی شما

با گریه بر تو بود عزیز خدا شدیم

ما را خدا به عشق تو می بخشد عاقبت

ما عاقبت به خیر تو در روضه ها شدیم

امام حسین(ع)-مناجات محرمی

زمـانِ نـامتناهـی همـان محـرّم تـوست

تمـام مُلک خداونـد زیـر پرچـم تـوست

اگر که سیل سرشکم وجود را برده است

خدا گواست که روز عزای تو، کم توست

به عرصه‌ای که خدا خونبهای توست حسین!

بهشت، قیمت یک قطره اشک ماتم توست

چگونه کشته بخـوانم تـو را که می‌بینم

هنـوز مکتب اسلام، زنـده از دم تـوست

روا بـوَد کـه همیشـه نمـاز، بوسـه زنـد

به وقت سجده به مهری که خاک مقدم توست

اگــر ولادت شیعــه غـدیــر بـود اول

ولادت دگـــرش اوّلِ محــرّم تــوست

چـه قابـل اسـت تـو را خـاتم سلیمـانی

تمـام وحی خداونـد، نقش خـاتم توست

نبـی نبـودی و بـر تــو کتـاب نـازل شد

شکاف سینۀ خونین، کتاب محکم توست

اگـرچـه اهـل نمـازیم و اهـل روزه ولـی

نماز و روزه و خمس و زکات ما غم توست

از آن ز گـلشن سبز بهشت، سبـزتر است

که اشک، آب گوارای نخل «میثم» توست

امام حسین(ع)-مناجات

من با نسیم بیرقتان خوب می شوم

از جذبه ی نگاه تو مجذوب می شوم

مانند یک کویر که مهمان ابرهاست

من در بهار اشک تو مرطوب می شوم

من بی خیال داغ شما نیستم ببین

در بین روضه های تو آشوب می شوم

یک روز اگر که جان بسپارم برای تو

در لوح کربلای تو مکتوب می شوم

این لطف مردم از سر خوبی من نبود

با رمز نام توست که محبوب می شوم

گرچه بدم به لطف شما ای همیشه خوب

از نوکران فاطمه محسوب می شوم

امام حسین(ع)-مناجات

من نوکرم به خدمت ارباب دلخوشم

نوکر نبوده ای که بدانی چه می کشم

هر کس به عشق هیئت تو کرده خدمتی

من کفش جفت می کنم و مست و سرخوشم

در قبض و بسط روح ولی مانده ام هنوز

شرمنده ی تلاطم این نفس سرکشم

اسم تو هست بر لبم و می کنم گناه

از روی مهدی تو خجالت نمی کشم

ای تشنه گرچه آب نخوردی خودت ولی

آبی بریز روز قیامت بر آتشم

با اشک، من برات حرم خواهم از شما

شکر خدا که فاطمه کرده سفارشم

روز عزای اشرف اولاد آدم است

ما گریه می کنیم بر این شعر محتشم

امام حسین(ع)-مناجات

گرفته بوی تو را پیکرم تمام تنم

دوچشم و سینۀ من، هر دو دست سینه زنم

برای روضۀ تو زندگی کنم آقا

دلیل زندگی ام، بودنم، نفس زدنم

شناسنامه ی من صادره ز کرببلاست

به تربت تو گشودند کام من، دهنم

من اهل شهر شمایم دلیل هم دارم

گرفته لهجه ی روضه زبان من، سخنم

نماز در حرمت کامل است یعنی که

دیار کرببلا بوده از ازل وطنم

ز کودکی به نگاه تو مبتلا شده ام

غلام روضه ی  تو، پادشاه بی کفنم

همیشه خادم این آستانه می مانم

حسین أمیری و نعم الأمیر می خوانم

امام حسین(ع)-مناجات

وقتی همه جا شُهره به عنوان تو باشیم

باید كه فقط ریزه خور خان تو باشیم

دامن مكش از دست گداهای گرفتار

بگذار كمی دست به دامان تو باشیم

خیرالعمل این است كه ارباب تو باشی

ما هم یكی از مُزد بگیران تو باشیم

فردای قیامت خبر از دربه دری نیست

امروز اگر بی سر و سامان تو باشیم

در سِیرِ مقامات پیِ گوهر اشكیم

ما چلّه نشستیم كه گریان تو باشیم

اسلام بنا بر لك لبیك حسین است

ما نیز بنا شد كه مسلمان تو باشیم

گویی كه ابالفضل دعا گوی لب ماست

هرجا كه به یاد لبِ عطشان تو باشیم

ما یاد گرفتیم كه در روضه ی گودال

آشفته تر از زلف پریشان تو باشیم

امام حسین(ع)-مناجات محرمی

برایتان چه قدر روضه ها به پا شده است

غمت چگونه درین ظرف سینه جا شده است

به خاطر نظر لطف توست آقا جان!

که جمع هفتگی ما پر از صفا شده است

رسول ترک یکی از هزار مجنونی ست

که از مرام تو پایش به روضه وا شده است

صدای اکبر ناظم صدای نوکرها

که ماندگارترین صوت این عزا شده است

و بعد رفتن یک عمر تازه فهمیدم

که سرو قامت زینب چگونه تا شده است

به پای دل چه غریبانه زائرت گشتم

دلم شکسته و این سینه کربلا شده است

غریب مادری و بهر گریه کن هایت

به عرش مادر پهلو شکسته پا شده است

امام حسین(ع)-مناجات محرمی

باشم ای كاش كه در حال و هوایت امشب

بشوم ذره ی خاك كف پایت امشب

كاسه در دست گرفتم كه گدایت باشم

نظری كن به گدایت به گدایت امشب

بی پناهم و به امید پناه آمده ام

كه پناهم بدهی زیر عبایت امشب

روزها می گذرد،حسرت من پا بر جاست

كاش می شد بروم كرب و بلایت امشب

همگی اشك به چشمیم و همگی مشكی پوش

چون كه آغاز شده ماه عزایت امشب

توی میدان كه نشد جان به شما بسپارم

كاش در روضه بگردیم فدایت امشب

روضه خوان نیست نیازی... تو بیا تا این كه

خودمان روضه بخوانیم برایت امشب

قاریِ تشنه لب سوره كهفی... ای وای!

می رسد از افق نیزه صدایت امشب

امام حسین(ع)-مناجات محرمی

این روزها كه بوی محرم گرفته است

عالم برای داغ تو ماتم گرفته است

در روضه ی بهشت خدا روضه خوان توست

جبریل هم برای تو پرچم گرفته است

قرآن هم از مقاتل مشهور كربلاست

با روضه ای كه سوره ی مریم گرفته است

كعبه سیاه پوش غم توست یا حسین

از خشكی لبت دل زمزم گرفته است

گفتند مرده زنده شده با دم مسیح

بی شك مسیح ذكر تو را دم گرفته است

امام حسین(ع)-مناجات محرمی

این روزها كه بوی محرم گرفته است

عالم برای داغ تو ماتم گرفته است

در روضه ی بهشت خدا روضه خوان توست

جبریل هم برای تو پرچم گرفته است

قرآن هم از مقاتل مشهور كربلاست

با روضه ای كه سوره ی مریم گرفته است

كعبه سیاه پوش غم توست یا حسین

از خشكی لبت دل زمزم گرفته است

گفتند مرده زنده شده با دم مسیح

بی شك مسیح ذكر تو را دم گرفته است

امام حسین(ع)-مناجات-ورود به ماه محرم

زنده ماندم شب غمت آمد

 ماه شب های ماتمت آمد

ساعت کار گریه کردن شد

فصل باران نم نمت آمد

حضرت یاس ناله سر داد و

 بوی سیب محرمت آمد

مادرت گریه کن صدایم کرد

گفت شب های محرمت آمد

من شنیدم که اشک مرهم توست

 کشتۀ اشک مرهمت آمد

بوی پیراهنی که غارت شد

 تا حوالی پرچمت آمد

دل من را به کربلا ببرید

تا فراسوی نیزه ها ببرید

آمدم تا که نوکرت باشم

 نذری پای منبرت باشم

منت توست بر سرم  ور نه

من که هستم؟ که یاورت باشم

اذن گریه بده به چشمم تا

زخمی زخم پیکرت باشم

می شود پای نیزه ظهر دهم

 زائر زخم حنجرت باشم

یا که با گریه های ده شبه ام

 مونس داغ مادرت باشم

یاکه مثل نسیم پشت سرِ-

-ناقه دنبال خواهرت باشم

گریه کردم برای پیرهنت

 جان عالم فدای پیرهنت

امام حسین(ع)-مناجات محرمی

مرثیه سر به زانوی ماتم گذاشته

دستی ز غیب، قافیه را «غم» گذاشته

شعرم به سمت كرببلا رفت و حُر شدم

دیدم خدا دوباره مَحَلم گذاشته

از ماجرای گریه ی آدم مشخص است

راهی برای توبه ی ما هم گذاشته

عشق حسین موهبتی كبریایی است

ماندم چه منتی سر عالم گذاشته !

صدها هزار سجده به جا آورم كم است

پروردگار فیضِ دمادم گذاشته

وقتی حسین آینه ی رحمت خداست

دیگر چرا عذاب جهنم گذاشته!؟

روضه بخوان، كه دست به نقدیم روضه خوان!

در جیب گریه خرج محرم گذاشته

باید به فكر زخم گلوی حسین بود

در اشك چشم، فاطمه مرهم گذاشته

نشنیده ام به جان خودم از كسی هنوز

آقا برای نوكر خود كم گذاشته !

امام حسین(ع)-مناجات-شهادت

وقتی که روی نیزه کمی سر گذاشتی

در چشم ما دو بغض شناور گذاشتی

آن قدر روی نیزه به معراج رفته ای

پا از حریم عرش فراتر گذاشتی

وقتی که خم شدی به روی نیزه، باد گفت:

بر روی شانه های خدا سر گذاشتی

در آسمان نیزه حرم ساختی و بعد

دورش هزار دسته کبوتر گذاشتی

یعنی که ما کبوتر اشک شما شدیم

در چشم ما دو بال مطهر گذاشتی

هر چه لبان تشنه ی تو تشنه تر شدند

در چشم ما دو چشمۀ کوثر گذاشتی

وقتی رسول گریه شدی روی نیزه ها

این کار را به عهدۀ خواهر گذاشتی

از هجمه های سنگ، سرت باز هم شکست

اما تو سر به دامن مادر گذاشتی