حسینیه

امام حسین(ع)-مناجات محرمی

مرثیه سر به زانوی ماتم گذاشته

دستی ز غیب، قافیه را «غم» گذاشته

شعرم به سمت كرببلا رفت و حُر شدم

دیدم خدا دوباره مَحَلم گذاشته

از ماجرای گریه ی آدم مشخص است

راهی برای توبه ی ما هم گذاشته

عشق حسین موهبتی كبریایی است

ماندم چه منتی سر عالم گذاشته !

صدها هزار سجده به جا آورم كم است

پروردگار فیضِ دمادم گذاشته

وقتی حسین آینه ی رحمت خداست

دیگر چرا عذاب جهنم گذاشته!؟

روضه بخوان، كه دست به نقدیم روضه خوان!

در جیب گریه خرج محرم گذاشته

باید به فكر زخم گلوی حسین بود

در اشك چشم، فاطمه مرهم گذاشته

نشنیده ام به جان خودم از كسی هنوز

آقا برای نوكر خود كم گذاشته !