پژوهش و سازندگي

به منظور مقايسه تراكم جمعيت ميكروبي شكمبه گاوهاي سيستاني (Bos indicus) و هولشتاين (Bos taurus)، در قالب طرح كاملا تصادفي به روش آزمايش فاكتوريل، تعداد شش راس گاو نر بالغ سيستاني پرورش يافته در شهرستان هاي زابل و كرج (با ميانگين وزن 23±395 كيلوگرم)، و تعداد سه راس گاو نر هولشتاين (با ميانگين وزن 12±378 كيلوگرم) فيستول گذاري شكمبه اي شده و در سه مرحله جداگانه با سه خوراك پايه علف يونجه، علف ني و كاه گندم، دوبار در روز، و در حد نگهداري تغذيه شدند. از مايع شكمبه گاوها درزمان هاي صفر، 4، 8، 12، 16و 20 ساعت پس از مصرف خوراك صبح، نمونه برداري گرديد. جمعيت كل باكتري ها در هر ميلي ليتر مايع شكمبه، با تغذيه علف يونجه به ترتيب 10¹¹×1.423 و 10¹¹×1.367 و 10¹¹×1.298، با مصرف علف خشك ني 10¹¹×1.193، 10¹¹×1.143 و 10¹¹×1.089 و با مصرف كاه گندم 10¹⁰×10.28 و 10¹⁰×10.19 و 10¹⁰×9.10 بود اما تفاوت ها معني دار نبود. جمعيت كل تك ياخته ها در هر ميلي ليتر مايع شكمبه با مصرف علف يونجه (10⁴×5.19 در مقابل 10⁴×3.71 و 10⁴×2.96)، و كاه گندم (10⁴×3.03 در مقابل 10⁴×2.17 و 10⁴×2) به ترتيب درگاوهاي سيستاني زابل بيشتر از سيستاني كرج و هولشتاين بود (p<0.05). با مصرف علف ني تفاوت معني داري بين سه گروه مشاهده نگرديد. جمعيت تك ياخته هاي هولوتريچ (دسته اي از تك ياخته هاي شكمبه كه تمام بدن آنها از مژه پوشيده شده است) نيز در گاوهاي سيستاني زابل با مصرف علف يونجه، علف ني و كاه گندم به طور معني داري بيشتر از گاوهاي سيستاني كرج و هلشتاين بود (p<0.05). با مصرف سه نوع خوارك تفاوتي بين جمعيت كل قارچ هاي بي هوازي در هر ميلي ليتر مايع شكمبه، بين سه گروه مشاهده نگرديد و بيشترين تراكم زواسپور قارچ ها در هنگام تغذيه كاه وجود داشت.

 نسخه قابل چاپ

آناليز گرده هاي موجود در عسل ها (مليسوپالينولوژي) نقش مهمي در تشخيص منشا گياهي و جغرافيايي عسل ها و شناخت نوع و كيفيت آنها و اكولوژي تغذيه زنبورهاي عسل دارد. به همين منظور گرده هاي 25 نمونه عسل مربوط به منطقه حوضه آبخيز نورود استان مازندران استخراج و به روش استوليز تيمار گرديد. اختصاصات مورفولوژيكي آنها مورد بررسي قرار گرفت. بر روي نمونه عسل جمع آوري شده مطالعه گرده شناسي به روش George Stokes انجام گرفته است. رد مجموع 52 تيپ گرده متعلق به 18 تيره گياهي در نمونه ها شناسايي شدند. به طور كلي بيشترين گرده هاي موجود در نمونه عسل ها مربوط به تيره هاي (%21.2) Leguminosae, (%15.4) Rosaceae, (%13.5) Compositae, (%1.23) Labiatae مي باشد و ساير تيره ها در مجموع 26.8 درصد عسل ها را شامل مي شوند. همچنين براساس نتايج به دست آمده با استفاده از گرده هاي جدا شده در نمونه عسل ها مهمترين جنس ها شناسايي شده عبارتند از:
Thymus, Rosa, Cerasus, Coronilla, Melilotus, Medicago, Trifolium, Mentha, Eryngium, Phlomis, Salvia, Stachys, Taraxacum, Teucrium, Astragalus, Onobrychis, Verbascum, Echinops, Achillea, Cirsium, Helianthemum, Plantago, Dracocephalum.

 نسخه قابل چاپ

 نسخه قابل چاپ

دراين مطالعه، كلني چندهزار سري خوكچه هندي متعارف مورد بررسي قرار گرفت و در طي آن حيوانات مظنون به زايش نوزادان فاقد مو تعيين گرديدند. سپس براساس شجره نامه و جفت اندازي هاي متعددي كه انجام شد، حيوانات مولد فرزندان فاقد مو شناسايي و تكثير شدند. خوكچه هاي فاقد مو درهنگام تولد، از خوكچه هاي داراي مو كوچك تر مي باشند. موهاي بدن آنها كم پشت بوده و در حدود يك هفتگي شروع به ريزش مي كنند و در 4-3 هفتگي، بدن حيوان كاملا برهنه مي گردد. پوست بدن خوكچه هاي برهنه كه والدين آنها به رنگ قهوه اي- سفيد مي باشند، شفاف و صاف است و از نظر فوليكول و مواد كراتيني سازنده مو با فوليكول هيا خوكچه هاي معمولي تفاوت دارند. خوكچه هاي برهنه، داراي غده تيموس و گنادهاي طبيعي هستند و حدود 2 سال عمر مي كنند. نتايج آزمايش ها نشان داد كه تعداد گلبول هاي قرمز، پلاكت ها و ميزان هموگلوبين در حيوانات برهنه در مقايسه با خوكچه هاي داراي مو بيشتر است و تعداد لنفوسيت ها در حيوانات برهنه كم تر از گروه ديگر است. با توجه به مجموعه اطلاعات به دست آمده، اين كلني از خوكچه هاي هندي برهنه كه براي نخستين بار درايران گزارش مي گردد، يك مدل حيوان آزمايشگاهي جديد ايراني مي باشد، از خوكچه هاي آزمايشگاهي برهنه مي توان درمطالعه و درمان بيماري هاي پوستي، تست هاي آلرژي، مطالعات ايمنولوژي و پيوند پوست استفاده كرد.

 نسخه قابل چاپ

6 جيره حاوي دوزهاي صفر، 800، 400، 200، 100 و 1600 ميلي گرم در كيلوگرم ويتامين C از نوع ال- آسكوربيل-2- پلي فسفات در سه تكرار و به مدت 8 هفته جهت پرورش فيل ماهيان جوان در نظر گرفته شد. در پايان هفته چهارم در موارد WG، متوسط وزن FCR, SGR و PER بين دوزهاي صفر با 200و 800 اختلاف معني داري مشاهده گرديد (p<0.05) در حالي كه در ساير موارد اختلافي مشاهده نشد (p>0.05). در پايان آزمايش و در هفته هشتم نيز به جز در مورد CF بين دورهاي صفر و 200 (p<0.05)، در ساير موارد اختلافي مشاهده نشد (p>0.05). در مورد شاخص HIS نيز در حالي كه بيشترين مقدار در دوز 200 و حداقل آن در دوز 400 مشاهده شد اما اختلاف معني دار نبود (p>0.05)، با توجه به نتايج كسب شده و اندازه گيري شاخص هاي مختلف از نظر رشد و FCR مي توان مناسب ترين سطح پيشنهادي ويتامين C را در محدوده وزني و دمايي مورد آزمايش، 200 mg kg^-1 در نظر گرفت كه خصوصا مي تواند در هفته هاي ابتدايي رشد موثر واقع گردد.

 نسخه قابل چاپ

با توجه به اهميت جنگل كاري هاي صنوبر و مشكلات جنگل داري خالص در كاهش حاصل خيزي خاك، رويش و ويژگي هاي كيفي جنگل كاري هاي خالص و آميخته صنوبر دلتوييدس و توسكاي ييلاقي در شمال ايران مورد بررسي قرار گرفت. اين بررسي در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي با پنج تيمار و چهار تكرار صورت گرفت كه تيمارها عبارت بودند از صنوبر دلتوييدس خالص، توسكاي ييلاقي خالص، صنوبر 67%؛ توسكا 33%؛ صنوبر 50%؛ توسكا 50% و صنوبر 33%؛ توسكا 67%، صنوبرهاي تيمارهاي آميخته، قطر برابر سينه و ارتفاع كل بيشتري را نسبت به صنوبرهاي تيماري هاي خالص داشتند و همچنين از نظر كيفي تقريبا وضعيت بهتري داشتند به طوري كه ارتفاع هرس و قطر تاج بيشتري داشتند. توسكاي ييلاقي در تيمارهاي آميخته از نظر زنده ماني، سطح مقطع برابر سينه، قطر تاج، ارتفاع، ارتفاع هرس و اكثر ويژگي هاي كيفي تفاوتي را با تيمار خالص نشان ندادند، در حالي كه قطر برابر سينه كمتري را نسبت به تيمار خالص نشان دادند. در كل مي توان تاثير آميختگي توسكاي ييلاقي را در جنگل كاري هاي صنوبر دلتوييدس مثبت ارزيابي نمود.

 نسخه قابل چاپ

به منظور بررسي نقش مديريت درتنوع زيستي گونه هاي چوبي منطقه، 178 هكتار از كل مساحت منطقه فندقلو در قالب سه قطعه به نام هاي اسي قرآن، فندقلو و پالوط ليق انتخاب گرديد. بررسي پارامترهاي مورد نظر در 30 قطعه نمونه مربعي شكل به ابعاد 10×10 متر كه به روش سيستماتيك تصادفي در منطقه پياده گرديد، انجام گرفت. در هر قطعه نمونه پارامترهاي جنگل شناسي نظير تعداد در هكتار، تركيب گونه اي، تاج پوشش، اشكوب بندي، درصد پوشش علفي كف جنگل و درصد عناصر دانه زاد و شاخه زاد بررسي و اندازه گيري شدند. بررسي تنوع زيستي گونه هاي چوبي منطقه به وسيله شاخص هاي مهم تنوع زيستي نظير شاخص تنوع سيمپسون، غناي منهينيك يكنواختي پيت انجام گرفت. تجزيه و تحليل اطلاعات نيز به وسيله آزمون آماري مربع كاي انجام گرفت. نتايج حاصله نشان داد كه قطعه پالوط ليق از نظر شاخص هاي تنوع زيستي نسبت به دو قطعه ديگر از مقادير بالايي برخوردار است و دخالت غيراصولي در دو قطعه اسي قران و فندقلو از دلايل عمده پايين بودن تنوع زيستي در اين دو قطعه مي باشد.

 نسخه قابل چاپ

به منظور بررسي وضعيت زادآوري در حفره هاي طبيعي، 15 حفره در سري 3 طرح ناو جنگل هاي اسالم در راستاي طرح ملي زادآوري راش انتخاب گرديد. گونه، قطر در ارتفاع برابر سينه كليه درختان حاشيه حفره، شكل تقريبي حفره، اندازه دو قطر كوچك و بزرگ و سطح تقريبي آن ثبت شد. در طول بزرگترين قطر حفره (از يك سوي حفره به سوي ديگر آن) به طور يك در ميان قطعات نمونه كوچك 1×1 نصب و در صد حضور و نوع پوشش گونه هاي مزاحم، صفات كمي و كيفي نهال ها نيز مورد ارزيابي قرار گرفت. حداقل و حداكثر سطح حفره هاي اندازه گيري شده به ترتيب 89 و 2276 متر مربع بود نتايج نشان داد كه حفره هاي مورد ارزيابي از شكل هندسي خاص و منظمي پيروي نمي كند ولي عمدتا به اشكال دايره اي تا بيضوي نزديك تر مي باشد طوري كه 54% از حفره ها از اين نوع مي باشند. همچنين مشاهده گرديد كه با افزايش سطح از تعداد نهال هاي راش و تا حدودي ممرز كاسته مي شود اما فراواني گونه افرا با اندازه حفره ها از نظر آماري معني دار نبود.

 نسخه قابل چاپ

سرخدار يك گياه رو به انقراض بوده و زادآوري طبيعي آن بسيار اندك مي باشد. آزمايش هايي به منظور يافتن راهكارهاي عملي جهت ازدياد اين گياه صورت پذيرفته است. بذرهاي اين گياه از توده سرخدارهاي طبيعي دره زرين گل واقع در منطقه علي آباد كتول گرگان واقع گرگان واقع در استان گلستان در آذرماه سال 82 جمع آوري گرديد. بذرها ابتدا در آب جاري خيسانده و ضدعفوني گرديدند. چهارتيمار مختلف ضدعفوني بذور اعمال گرديد كه اين تيمارها از نظر آماري در سطح 1% يا 5% تفاوت معني داري را نشان دادند. بهترين نتيجه از بكارگيري تيمار بنوميل 1% و الكل 70% و هيپوكلريت سديم 3% و كلريد مركوريت 0.1% گرفته شد كه با استفاده از اين تيمار، 67% از بذور عاري از هر گونه آلودگي با كتريايي و قارچي بودند. رويان هاي بذور استريل شده با روش تجربه شده در اين تحقيق از ديواره هاي داخلي بذور و آندوسپرم جدا شدند و بدين صورت تعداد بي شماري رويان در مدت كوتاهي تحت آزمايش كشت درون شيشه اي قرار گرفت. رويان ها در محيط MS غني شده با كازئين 0.1 gl^-1، مخمر 0.1 gl^-1، اسيد اسكوربيك 0.1 gl^-1 و ذغال فعال 5gl^-1 كشت داده شدند. عمل واكشت نمودن آنها هر دو هفته يك بار انجام شد تا قسمت هوايي گياهك ها، به حدود 5 سانتي متر برسد. با اندازه گيري مستمر گياهك ها رشد ماهانه در حدود 0.7 سانتي متر محاسبه گرديد. گياهچه ها پس از چندين واكشت به گلدان هاي كوچك (جيفي پات) منتقل شدند و در دو هفته اول با محلول غذايي MS بدون آگار به علاوه آنتي بيوتيك كربني سيلين آبياري گرديدند. به منظور تقويت و توسعه ريشه ها، به گياهك هاي جوان بعد از دو هفته از رشد و نمو در گلدان هاي جيفي پات، IBA به ميزان 1 يك ميلي گرم/ ليتر NAa به مقدار 0.5 ميلي گرم/ ليتر افزوده شد. گياهك هاي بدست آمده از اين تحقيق پس از رشد كافي ريشه و قسمت هوايي به خاك منتقل شده و براي سه ماه در اتاقك رشد در دماي 25 درجه سانتيگراد در حضور نور به مدت 14 ساعت و دماي 17 درجه سانتيگراد در غياب نور به مدت 8 ساعت، نگهداري شدند. در اين مدت گياهان از نظر مورفولوژيكي و رشد و نمود كاملا طبيعي مشاهده گرديدند.

 نسخه قابل چاپ

به منظور برنامه ريزي جهت بهره برداري بهينه و كنترل پديده طبيعي سيل كه از مسايل دنيا و از جمله كشور ما مي باشد مطالعات و تحقيقات زيادي مورد نياز است. خسارات گسترده ناشي از طغيان رودخانه ها در چند ساله اخير در مناطق مختلف كشور ايجاب مي نمايد برنامه اي جامع در اين زمينه تهيه و تدوين گردد. از طرفي برنامه ريزي و اعمال روش هاي كنترل سيل بدون اطلاع از رفتار اين پديده در شرايط مختلف مقدور نخواهد بود. دامنه خسارات سيل در شرايط مختلف متاثر از ميزان برآورد و خصوصيات هندسي بستر جريان و اراضي مجاور مي باشد. لذا به منظور پيش بيني خسارات ناشي از سيل در شرايط مختلف و توجيه اقتصادي و اجتماعي برنامه هاي كنترل و مهار سيل، پهنه بندي خطر سيل براي دوره بازگشت هاي مختلف ضروري است. پهنه بندي خطر سيل بدون اطلاع از بزرگي سيل و رفتار جريان سيلابي در مسير و دشت سيلابي ممكن نيست، لذا هيدروگراف سيل خروجي در بالادست حوزه و زيرحوزه هاي موجود در مسير مورد نظر با استفاده از روش هاي هيدروگراف واحد مصنوعي SCS و موج سينماتيك مدل HEC-1 و همچنين حداكثر رقوم تراز سطح آب در 28 مقطع عرضي مشخص در طول مسير حدود 14 كيلومتر از مسير رودخانه توسط مدل MIKE 11 تعيين شدند. در پايان با استفاده از مدل ارتفاعي رقومي (DEM) توليد شده از بستر و حريم رودخانه و حداكثر رقوم تراز سطح آب در مقاطع معين براي دوره بازگشت هاي 5، 10، 25، 50 و 100 ساله با استفاده از قابليت نرم افزار ILWIS پهنه خطر سيل برآورد شدند و محدوده و ميزان اراضي كشاورزي و مناطق مسكوني كه در صورت وقوع سيلاب به مخاطره خواهند افتاد براي سيلاب هايي با دوره بازگشت هاي مذكور مشخص شدند.

 نسخه قابل چاپ

آويشن شيرازي با نام علمي Zataria mulrifolra يك گونه گياه درختچه اي معطر است كه در مناطق جنوبي ايران مي رويد. در اين تحقيق اثر ضد ميكروبي و همچنين تركيب هاي تشكيل دهنده اسانس اين گياه مورد بررسي قرار گرفته است.
ابتدا سرشاخه گلدار آويشن شيرازي، در زمان گلدهي كامل از اطراف شيراز (استان فارس) جمع آوري شده و سپس اسانس به روش تقطير با آب (Hydro-distillation) استخراج گرديد. تجزيه و شناسايي تركيب هاي تشكيل دهنده اسانس حاصل توسط دستگاه هاي GC-MS و GC صورت گرفت كه نتايج آن وجود درصد بالايي از تركيب هاي ضدميكروبي را در اسانس اين گياه نشان مي دهد. به نظر مي رسد حضور 52.4% تيمول و 6.1% كارواكرول در اسانس آويشن شيرازي باعث وجود خواص ميكروبي آن مي شود. براي بررسي اثر ضد ميكروبي اسانس آويشن شيرازي، با استفاده از DMSO غلظت هاي 1%، 2.5% و 5% از اسانس تهيه شده و به روش ديسك ديفيوژن اثر اين غلظت ها بر روي رشد دو نوع ميكروب (Salmonella paratyphi) با اندازه گيري قطر عدم هاله رشد، بدست آمد. ميكروب هاي مورد مطالعه عبارت بودند از S. Paratyphi A و B نتايج حاصل از اين مرحله نشان داد كه غلظت هاي 1%، 2.5% و 5% اسانس آويشن شيرازي باعث ايجاد هاله عدم رشد به ترتيب به مقادير صفر، 9.3 ميلي متر و 15.6 ميلي متر براي S. Paratyphi و 8 ميلي متر، 8.6 ميلي متر و 21.6 ميلي متر براي S. Paratyphi B مي شود. نتايج حاصل نشان از قدرت مهاركنندگي و ميكروب كشي بالاي اسانس Zataria multiflora داشت.

 نسخه قابل چاپ

اين تحقيق با هدف تعيين قابليت و كارايي هيدروگراف واحد مصنوعي (اشنايدر، SCS، مثلثي و كلارك) در ارزيابي هيدرولوژيك حوضه آبخيز سيخوران (استان هرمزگان) انجام گرفت. بدين منظور هيدروگراف هاي واحد طبيعي و مصنوعي فوق الذكر با استفاده از داده هاي مورفولوژيكي، باران سنجي و هيدرومتري حوضه و توسل به تجزيه و تحليل هيدرولوژيك تعيين شد و چهارروش ساخت هيدروگراف واحد مصنوعي، نسبت به هيدروگراف هاي واحد طبيعي (مشاهده اي) حوضه مورد مقايسه و بررسي قرار گرفت. مقايسه ظاهري چهار روش هيدروگراف واحد مصنوعي با طبيعي (مشاهده اي)، نشان داد كه در اكثر موارد روش اشنايدر از تطابق بهتري برخوردار مي باشد. مقايسه آماري مقادير ميانگين خطاي نسبي و ميانگين لگاريتمي خطاي نسبي دبي اوج، زمان رسيدن به دبي اوج و تطابق شكل محاسبه شده براي روش هاي مصنوعي، در روش اشنايدر كمتر مي باشد. بنابراين روش اشنايدر براي برآورد هيدروگراف سيل در حوزه هاي فاقد آمار، كه شرايط مشابه اين حوزه را دارند پيشنهاد مي گردد. با بررسي كارهاي انجام شده قبلي به نظر مي رسد كه روش اشنايدر در حوزه هاي كوهستاني پر شيب و روش هاي SCS و مثلثي در حوزه هاي دشتي و كم شيب برآورد بهتري ارايه مي نمايد.

 نسخه قابل چاپ

طايفه Boragineae از تيره Boraginaceae داراي 20 گونه متنوع و پراكنش وسيعي در ايران مي باشد. در اين تحقيق 5 گونه جنس Anchusa L. و 9 گونه از جنس None Medicus با استفاده از صفات تاكسونوميكي بررسي مي شوند. صفت تاكسونوميكي در زمينه مورفولوژي با استفاده از استريوميكروسكوپ انجام شد و نشان داد محور فندقه ها در گونه هاي A.aegyp tica (L.) DC, A. strigosa La bill. A. italica Retz از جنس Anchusa L. و در گونه هاي N. rosea (M.B) Link و N.lutea (Desr). Reichenb.ex DC از جنس Nonea Medicus از نوع افراشته و در گونه هاي A.arvensis Lehm و A.aggregate Lehm از جنس A nchusa L و در گونه هاي N.suchtelenoides H.Riedl. N.persica Boiss. N.caspica (willd.) G.Don,N.pull (L.)DC.N.turcomanica M. Pop.N.anchusoides Boiss & Bushe.N.flavesence (C.A.Mey.) Fisch.& C.A.Mey،. از جنس Nonea Medicus از نوع خميده مي باشد. بررسي دانه گرده توسط ميكروسكوپ نوري و ميكروسكوپ الكتروني اسكنينگ صورت گرفت. مشخص شد كه تيپ دانه گرده درگونه هاي هر دو جنس A nchusa L و Nonea Medicus به صورت چهار شيار- منفذدار (Tetracolporate) است. شيارها خطي، جور قطب (Isopolar) و جو شيار منفذ (colporate) مي باشند. خامه گل به صورت ژينوبازيك است و در داخل جام گل زوايد كركي در حد فاصل لوله جام گل و لوب ها ديده مي شود.

در اين تحقيق آتكولوژي گونه Agropyron cristatum در سه دامنه ارتفاعي مورد بررسي قرار گرفته است. محل مطالعه يعني پارك ملي گلستان جزو مناطق نيمه استپي با دما و بارندگي متوسط ساليانه 13 درجه سانتي گراد و 185 ميليمتر است. مراحل فنولوژيكي اين گونه بر روي حداقل 20 پايه گياهي، توليد و درصد پوشش تاجي با استفاده از 10 پلات يك مترمربع در هر كدام از سه طبقه ارتفاعي برآورد گرديد. ويژگي هايي مانند ارتفاع رشد، طول و عرض خوشه، قوه ناميه، وزن صد دانه، نوع خاك و عناصر شيميايي رويشگاه اين گونه پس از جمع آوري مواد لازم از عرصه طبيعت مورد بررسي قرارگرفت. رشد اندام هاي روينده اين گونه از اوايل فروردين تا اوايل ارديبهشت ادامه دارد. در اواخر ارديبهشت خوشه ها ظاهر مي شوند و در اواخر خرداد به گلدهي كامل مي روند. رسيدن بذرها در اوايل تير تا اواخر مرداد ماه و پخش بذر از اواخر مرداد تا اواسط شهريور ادامه مي يابد. سهم نسبي اين گونه برحسب درصد پوشش تاجي و توليد به ترتيب 13 و 16 درصد كل پوشش گياهي منطقه تحت بررسي است. قوه ناميه بذرهاي جمع آوري شده از طبقات ارتفاعي مختلف تحت دماي 10، 20 و 30 درجه سانتيگراد از نظر آماري معني دار بود (p<0.05). حداكثر درصد جوانه زني 80.6 بود كه مربوط به دماي 20 درجه سانتيگراد طبقه ارتفاعي 1400-1200 متر بود و حداقل درصد جوانه زني 29.6 كه مربوط به دماي 10 درجه سانتيگراد و طبقه ارتفاعي 1800-1600 متر بود. وزن صد دانه بذر اين گونه به طور متوسط 0.162 گرم بود. به طور كلي خصوصيات فيزيكي و شيميايي خاك رويشگاه اين گونه در طبقات مختلف ارتفاعي از نظر آماري تفاوت معني داري نداشت (p<0.05) و اين گياه معمولا خاك هايي با ساختمان دانه اي و بافت لوم را اشغال كرده است. عمق ريشه دواني اين گونه در داخل خاك حداكثر 35 سانتيمتر بوده است. كليد شناسايي اين گونه از نظر وجود فواصل واضح و مشخص سنبلك ها بر روي محور عمودي خوشه و رنگ ارغواني نوك سيخك ها مويد نام Agropyron cristatum است كه درايران به اشتباه اين گونه Agropyron pectiniforme نام گذاري گرديده است.

 نسخه قابل چاپ