بانک مقالات رشته تربیت بدنی

شيوه هاي جديد تعليم و تربيت معطوف به انتقال مسووليت يادگيري از ياددهنده به يادگيرنده است. خودآموزي و مطالعه مستقل، يكي از شيوه هاي يادگيري فعال است كه در پايداري يادگيري (يادداري) برخي دروس و رشته هاي تحصيلي موثر است. اين تحقيق، پژوهشي نيمه تجربي است كه با هدف بررسي اثر خودآموزي و يادگيري فردي در يادداري دانش آموختگان تربيت بدني انجام شده است. اطلاعات مورد نياز اين پژوهش به وسيله هشت پرسشنامه پاسخ بسته (240 سوال)‌ حاصل شده و جامعه آماري تحقيق، شامل دانش آموختگان تربيت بدني دانشگاه هاي دولتي در نيمسال دوم 78-79 بوده است. نتايج اين مطالعه نشان مي دهد كه به طور كلي مطالعه مستقل و خودآموزي در يادداري دانش آموختگان موثر است و كساني كه تحت شرايط خودآموزي و مطالعه فردي آموزش ديده اند، نسبت به گروه حضوري (معلم محور)، سطح يادداري بالاتري دارند. اين اختلاف از نظر آماري در سطح ?=0.03 معني دار است.

 نسخه قابل چاپ

نمونه آماري اين پژوهش توصيفي - ميداني 182 نفر از دانجشوياني است كه واحد درسي تربيت بدني يك را به تازگي انتخاب كرده بودند. به منظور تعيين نمونه آماري براي دامنه سني 22 سال و كمتر 66 نفر و براي دامنه سني 23 سال 65 نفر و براي دامنه سني 24 سال و بيشتري 51 نفر به طور تصادفي انتخاب شدند. پس از تعيين نمونه آماري و اجراي تست هاي منتخب به عملكرد دانشجويان بر روي هر كدام از مواد يك نمره خام اختصاص داده شد و سپس شاخص هاي آماري هر سه گروه سني تحقيق با يكديگرو با نتايج پژوهش هاي مشابه در داخل و هنجارهاي خارج از كشور مقايسه شد و با مقايسه ميانگين نتايج تست هاي مشترك بين هر سه گروه سني ملاحظه گرديد كه با افزايش سن از 22 به 24 سال و بيشتر و در تمامي مواد حد نصاب ها به تدريج افت داشته اند به ويژه روند افت در تست هاي دراز و نشست، دوي رفت و برگشت، دوي سرعت و دوي يك مايل محسوس تر بوده است. از مقايسه نتايج با نتايج پژوهش هاي مشابه داخل چنين استنباط شده است كه عملكرد گروه نمونه در سطح پايين تري قرار داشته كه شايد علت آن زمان اجراي تست ها باشد. چراكه، در اين تحقيق بر خلاف تحقيقات مشابه داخلي به دليل هدف هنجاريابي و كسب معياري مناسب براي مقايسه وضعيت دانشجويان قبل و بعد از تدريس، زمان اجراي تست ها در ابتداي دوره و شروع واحد آمادگي جسماني بوده است.

 نسخه قابل چاپ

اين تحقيق در پي يافتن پاسخ به اين سوال است كه آيا تمرينات پلايومتريك بر متغيرهاي توان بي هوازي، سرعت عكس العمل و ركورد شناگران دختر نخبه تيم ملي 15 تا 17 سال تاثير دارد يا خير؟ بدين منظور، تعداد 30 شناگر دختر در محدوده سني 15 تا 17 سال به تمرينات شنا دعوت شدند. آزمون قد، وزن، سرعت عكس العمل، توان بي هوازي، ميزان چربي زيرپوست و ركورد 33 متر شناس سرعتي در پيش آزمون اندازه گيري شد. سپس شناران كاملات تصادفي به دو گروه 15 نفري تجربي و كنترل تقسيم شدند. گروه تجربي به مدت 8 هفته، هفته اي 3 جلسه به تمرينات پلايومتريك پرداختند. تمرينات پلايومتريك نوعي تمرينات پرشي متوالي كوتاه عمومي و كوتاه و بلند افقي است، براي افزايش توان انفجاري و قدرت عضلات پاها. گروه كنترل به تمرينات عادي شنا مي پرداختند. كل زمان تمرين در دو هفته اول 9 دقيقه، در دو هفته دوم 13 دقيقه، در دو هفته سوم 15 دقيقه و در دو هفته آخر (هفته هاي هفتم و هشتم) 18-20 دقيقه بود. پس از پايان دوره، آزمون قبلي تكرار و داده هاي خام به شرح زير مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت. تمرينات پلايومتريك تاثير معني داري بر توان بي هوازي دختران شناگر داشته است. تمرينات پلايومتريك تاثير معني داري بر سرعت عكس العمل دختران شناگر نداشته است. تمرينات پلايومتريك تاثير معني داري بر ركورد 33 متر شناس سرعتي دختران شناگر داشته است. بين توان بي هوازي گروه هاي تجربي و كنترل تفاوت معني داري مشاهد شد. بين سرعت عكس العمل گروه هاي تجربي و كنترل تفاوت معني داري مشاهده نشد. بين ركورد 33 متر شناي سرعتي گروه هاي تجربي و كنترل تفاوت معني داري مشاهده گرديد.

 نسخه قابل چاپ

برخي از آسيب هاي بافتي بر اثر اجراي فعاليت هاي بدني را مي توان با استافده از تغييرات آنزيم هاي سرم، مورد ارزيابي قرار داد. هدف تحقيق حاضر، بررسي تاثير مصرف محلول قندي رقيق قبل از اجراي فعاليت هوازي بيشينه بر روي تغييرات نامطلوب لاكتات دهيدروژناز و آلدولاز است. به همين منظور دو گروه 10 نفري (با ميانگين سني 22.1±2.07 و 21.3±2 سال و توده بدون چربي 65.41±5.57 و 60.93±50.03 كيلوگرم) داوطلب مرد براي شركت در اين تحقيق انتخاب شدند. نمونه هاي خون سياهرگي يك ساعت قبل از شروع مسابقه (دو 3000 متر) از دست راست گرفته شد. سپس 500 سي سي محلول 2.5 درصد سوكروز به آزمودني هاي گروه آزمايش و 500 سي سي شبه دارو به آزمودني هاي كنترل داده شد. خون گيري نهايي درست بلافاصله پس از قطع فعاليت ورزشي انجام شد. بر اساس نتايج به دست آمده، مي توان گفت كه مصرف محلول رقيق سوكروز قبل از مسابقه مي تواند از افزايش بيش از حد فعاليت آنزيم هاي سرمي جلوگيري كند.

 نسخه قابل چاپ

در اين تحقيق، ابتدا طراحي و ساخت دستگاه الكترونيكي سينا شاتل ران (Sina. Sh.R.Tester) انجام گرفت، به طوري كه علاوه بر برنامه ريزي نواخت منظم و پيشرونده آهنگ هاي دويدن مطابق دستوالعمل آزمون شاتل ران نوع اول با تناوب هاي زماني يك دقيقه اي، در پايان بتواند ارزش نسبي VO₂max هشت نفر را به طور همزمان با فشار كليدهاي تعبيه شده در حداقل زمان ممكن محاسبه كند. از سوي ديگر، حساسيت تكرارپذيري و پايايي دستگاه طراحي شده و آزمون شاتل ران بررسي گرديد، تا با ابداع روش هاي نوين و ابتكار در ساخت دستگاه هاي جديد، زمينه تخمين شاخص طلايي حداكثر اكسيژن مصرفي افراد را آسان تر سازند. از ميان اين روش ها، آزمون دو رفت و برگشت 20 متر قابل توجه است كه از سوي اتحاديه ورزشي اروپا (Eurofit) به عنوان يك آزمون ميداني بيشينه معتبر در سنجش VO₂max معرفي شده است. روش اجرا - دستگاه سينا شاتل ران با هدايت استاد راهنما در دانشگاه بوعلي سينا، جهت نواخت آهنگ هاي آزمون شاتل ران و محاسبه خودكار VO₂max طراحي و ساخته شد. سپس تكرارپذيري آن مورد بررسي قرار گرفت. براي نواخت آهنگ ها و محاسبه خودكار VO₂max، همبستگي R^²=1 به دست آمد. آزمودني ها دوبار متناوب آزمون شاتل ران را با فاصله زماني 48 ساعت با گزينش تصادفي اجرا كردند و همبستگي (R=0.89. P<0.0001) به دست آمد. اين يافته ها نشان مي دهد كه آزمون ميداني شاتل ران و دستگاه طراحي شده از تكرار پذيري بالايي برخوردار است.

 نسخه قابل چاپ

در تحقيق حاضر، اثر هيپرگليسمي بر متابوليسم كربوهيدرات در طول يك فعاليت شديد استقامتي مورد بررسي قرار گرفت. بدين منظور هشت آزمودني مرد ورزشكار براي دو نوبت و در هر نوبت به مدت 120 دقيقه روي دوچرخه ارگومتر با شدت تقريبا 70 درصد از حداكثر اكسيژن، مصرفي در (VO₂max) ركاب زدند. در آزمايش كلمپ گلوكز 30 (A) دقيقه قبل از شروع ورزش و زمان ورزش غلظت گلوكز خون آزمودني ها با تزريق وريدي گلوكز در حدود 12 ميلي مول در ليتر، نگاه داشته شد و در آزمايش كنترل (B) به مقدار حجم مشابهي كه در آزمايش اول گلوكز تزريق شده بود، محلول 0.9 درصد سالين تزريق گرديد. با محاسبه مقدار كل اكسيداسيون كربوهيدرات مشخص شد كه در آزمايش A مقدار اكسيداسيون كربوهيدارت نسبت به آزمايش B به طور معني داري (P<0.001) بالاتر است و حداكثر مقدار گلوكز دريافتي بين دقايق 100 تا 120 ورزش بين 1.33 و 2.78 g/min متغير مي باشد. مقدار گليكوژن عضله پس از هر دو آزمايش نسبت به زمان استراحت به طور معني داري (P<0.01) كاهش يافته بود (170.3 در مقابل (206 ?mol/g dry wt. تفاوت در كاهش گليكوژن عضله در بين دو آزمايش را مي توان مربوط به ذخيره شدن 22.6 گرم گلوكز، در زمان 30 دقيقه تزريق اوليه آن دانست. نتايج اين تحقيق نشان مي دهد كه حفظ هيپرگليسمي موجب افزايش اكسيداسيون كربوهيدرات و دريافت گلوكز مي شود و تاثيري در ذخيره سازي گليكوژن عضلات ندارد. اگرچه هيپرگليسمي ممكن است منجر به ذخيره سازي منابع ديگر كربوهيدرات به ويژه ذخاير كبدي نيز شود.

 نسخه قابل چاپ

هدف از انجام اين پژوهش، بررسي ميزان تاثيرگذاري و همچنين مقايسه دو روش از فعاليت ورزشي تناوبي و تداومي بر تغييرات غلظت هورمون اريتروپويتين (EOP) مردان 23-18 سال است. در اين مطالعه، 50 نفر از دانشجويان يكي از مراكز آموزش عالي شهر تهران به روش تصادفي انتخاب و به دو گروه 25 نفري براي انجام دو روش از فعاليت هاي ورزشي، يك گروه به شكل تناوبي و گروه ديگر به شكل تداومي تقسيم شدند. ميزان تغييرات غلظت هورمون اريتروپويتين به عنوان متغير اصلي و تعداد و سلول هاي قرمز خوني (RBC)، ميانگين حجم متوسط سلول هاي قرمز خون MCV حداكثر اكسيژن مصرفي به عنوان متغير كنترلي به صورت پيش و پس آزمون (قبل و بعد از فعاليت ورزشي)‌ مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج تحقيق به طور خلاصه بيانگر آن است كه هيچكدام از دو روش انتخابي تناوبي و تداومي منتخب، تاثير معني داري بر ميزان تغييرات غلظت هورمون اريتروپويتين نداشت P=0.230) و (P=0.635 و بين تغييرات جزئي ايجاد شده (معني دار نبون از نظر آماري)‌نيز در غلظت اين هورمون ناشي از تمرينات ورزشي هوازي تناوبي و تداومي تفاوت معني داري مشاهده نشد (P=0.423). تاثير فعاليت تناوبي بر افزايش ميزان VO_2max، شاخص خوني RBC معني دار، وليكن بر MCV غيرمعني دار بود، در حالي كه تاثير فعاليت تداومي بر شاخص هاي خوني RBC و MCV غيرمعني دار و فقط بر ميزان VO_2max تاثير معني داري داشت.

 نسخه قابل چاپ

تعداد 50 نفر از ژيمناست هاي دختر نخبه كشور كه در مسابقات قهرماني كشور سال 1378 در تهران شركت داشتند، به عنوان گروه نمونه برگزيده شدند تا ميزان شيوع و علل صدمات ورزشي بين آنان بررسي گردد. ابزار اندازه گيري تحقيق پرسشنامه اي بسته شامل 3 بخش بود كه بخش اول آن به خصوصيات فردي و عناوين و سوابق قهرماني آزمودني ها، بخش دوم به صدمات ورزشي ژيمناست ها در انواع صدمات استخواني، پوستي، عضلاني و مفصلي و بخش سوم به علل احتمالي وقوع آسيب ها اختصاص داشت. پس از جمع آوري پرسشنامه ها، اطلاعات به دست آمده از طريق آمار توصيفي مورد بررسي قرار گرفت. يافته هاي تحقيق نشان داد كه: در بين آسيب هاي كلي، آسيب هاي عضلاني، پوستي، مفصلي، و استخواني به ترتيب 59.2، 18.6، 17.8 و 4.4 درصد آسيب ژيمناست ها را به خود اختصاص داده اند. از مجموع آسيب ها، اندام سر و صورت با 2.1 درصد پايين ترين ميزان ابتلا و اندام تحتاني با  58درصد بالاترين ميزان ابتلا به آسيب را داشته و مفصل زانو با 19.8 درصد به عنوان آسيب پذيرترين ناحيه بدن شناسايي شده است. آسيب كوفتگي با 36.6 درصد شايع ترين آسيب بني ژيمناست ها و شكستگي و ترك خوردگي هر كدام با 2.2 درصد كمترين آسيب ها مي باشند. 56.8 درصد آزمودني ها حين اجراي حركات زميني و 43.2 درصد حين اجراي حركات در ژيمناستيك دچار آسيب ديدگي شده اند. از بين علل مختلف در بروز آسيب ها، به ترتيب نوع وسيله (حركات زميني)‌ با 56.8 درصد و تكنيك غلط و عدم استفاده از وسايل كمك آموزشي با 36.4 درصد بيشترين علل در ايجاد آسيب ها بوده است.

 نسخه قابل چاپ

هدف اين تحقيق مقايسه تاثير يك فعاليت ورزي بيشينه و يك فعاليت ورزشي زير بيشينه بر پاسخ عوامل هماتوژيكال نوجوانان ورزشكار و غيرورزشكار بوده است. بدين منظور تعداد 90 نفر از دانش آموزان ورزشكار و غيرورزشكار (46 نفر ورزشكار و 44 نفر غيرورزشكار) شهر تهران با دامنه سني 15 تا 17 سال به روش كاملا تصادفي انتخاب و تحت آزمون ورزشي "بروس" به فعاليت پرداختند. بدين ترتيب كه در قعاليت بيشينه، تحت همان آزمون تا حد درماندگي و در فعاليت زيربيشينه، تحت آزمون بروس اصلاح شده به فعاليت واداشته شدند. نمونه هاي خوني درست پيش و بلافاصله پس از فعاليت هاي ورزشي گرفته شد. تجزيه و تحليل نتايج حاكي است:

1- پاسخ MCHC, HCT و MCV ورزشكاران و غيرورزشكاران به ورزش بيشينه، تفاوت معني داري داشته، در حالي كه در خصوص متغيرهاي WBC, RDW, RBC, PLT, MPV, HGB اختلاف معني داري بين دو گروه مشاهده نشد.

2- بر اثر فعاليت ورزي زيربيشينه هيچ گونه اختلاف آماري معني دار در خصوص عوامل هماتوژيكال بين دو گروه ورزشكار و غيرورزشكار مشاهده نشد.

 نسخه قابل چاپ

تمرينات هوازي در آب كه به اشكال مختلف دويدن، پريدن و راه رفتن قابل اجراست، نتايج منحصر به فردي به دنبال دارد. تمرينات دويدن در آب، به سه صورت دويدن در آب كم عمق، دويدن در آب عميق بدون وسيله شناوري و دويدن در آب عميق به كمك وسايل مخصوص شناورسازي اجرا مي شود. در اين تحقيق، 22 دختر غيرورزيده دبيرستاني با ميانگين سني 15.42±0.82، در دو گروه تجربي و شاهد، پيش آزمون و پس آزمون ارزيابي توان هوازي، تركيب بدني، وزن و دو 540 متر را انجام دادند. گروه تجربي با قرار گرفتن در آبي به عمق 70 درصد ارتفاع قد، برنامه تمريني خود را با تكرار سه روز در هفته آغاز كرده و به مدت 18 هفته ادامه دادند. زمان دويدن در آب از 20 دقيقه شروع شده و به ترتيب هر جلسه يك دقيقه به آن اضافه شده به طوري كه در روز آخر، مدت زمان تمرين به 37 دقيقه رسيده است. ميانگين درجه حرارت آب در طي جلسات تمرين نسبتا ثابت و برابر 2±27 درجه سانتي گراد بوده است. نتايج به دست آمده عبارتند از: افزايش معني دار 4.7 درصدي VO₂max مطلق، كاهش معني دار 1.7 درصدي وزن بدن، كاهش معني دار 6.5 درصدي چربي بدن و كاهش معني دار 12.8 درصدي ركورد دو 540 متر. در مجموع، با توجه به نتايج تحقيقات انجام شده، هدف از انجام تمرينات هوازي در آب، نوع تمرينات را مشخص مي سازد: اگر هدف از انجام تمرينات، حفظ آمادگي قلبي - عروقي ورزشكاران آسيب ديده و گروه هاي خاص مي باشد، بهتر است كه تمرينات در قسمت عميق استخر، به كمك وسيله شناورسازي يا بدون آن انجام شود. اگر هدف از انجام تمرينات، افزايش VO₂max افراد مي باشد، بهتر است كه تمرينات، در قسمت كم عمق استخر و با حفظ الگوي دويدن در خشكي انجام گيرد.

 نسخه قابل چاپ

 نسخه قابل چاپ

 نسخه قابل چاپ

 نسخه قابل چاپ

 نسخه قابل چاپ